vrijdag 10 juni 2016

De zoektocht naar de geheimzinnige Otter

Donau Delta - Roemenië mei 2016

Tijdens onze jaarlijkse Wildpix reis naar de Donau Delta was één van mijn doelen ooit goed een Otter te spotten en te fotograferen. Het gebied herbergt een aardige populatie maar het zijn uiterst schuwe dieren. Tijdens de vorige trips had ik ze al af en toe in een flits de weg zien oversteken, telkens een snelle donkere schaduw die al weg is voor je beseft wat het was. Ze fotograferen zou dus een uitdaging worden.

Aangezien ik er 3 weken was besloot ik goed mijn tijd te nemen om eerst te observeren. Verrekijkerwerk, wildcams ophangen en sporen zoeken. Dat laatste is het belangrijkste. Dus ging ik rustig wandelend alle kanalen inspecteren op sporen, visresten en uitwerpselen. Otters hebben favorieten plekken om te eten, vaste pistes die ze gebruiken en markeren duidelijk hun territorium.

Na de eerste week had ik enkele doorgangen in het gras en het riet gevonden die mij deden vermoeden dat hij daar passeerde, de wildcams deden hun werk en al gauw stond de eerste Otter erop. Uiteraard s'nachts, en opzoekwerk maakte duidelijk dat Otters dan vaak actief zijn, maar toch ook soms overdag, en wel 10km kunnen afleggen per dag...een vast patroon vinden is dus erg moeilijk.

In de tweede week vond ik na lang zoeken iets heel interessants, een gat ter grootte van een konijnenhol aan de rand van het water, met duidelijk platgelopen gras ervoor en wat sporen er rond...zou dit het Otterhol kunnen zijn? Ik las dat Otters verschillende holen en rustplaatsen gebruiken dus dit kon er één van zijn. Ik plaatste de wildcam en inderdaad kwam de Otter, maar opnieuw s'nachts. Maar ik had wel degelijk een plek gevonden waar hij vaak kwam!

De volgende 10 dagen probeerde ik steeds opnieuw met de wildcam maar slechts heel sporadisch stond hij er op. Ook overdag niks te zien. Weeral het bewijs dat er geen vast gedragspatroon is en dit dier super moeilijk te vinden is. Ik had me verzoend met het idee

De allerlaatste dag van ons verblijf regende het zwaar en aan het eind van de namiddag werd het even droog. Ik besloot even te gaan wandelen en één van de interessante spots die ik ontdekte nog eens te checken, het leek wel of ik instinctief handelde. Eens daar lagen er op een kale plek tussen het gras allemaal stukgebeten schelpen, dat is van de Otter wist ik. Ik wandel er heen, kniel even om het naderbij te bekijken wanneer voor mij plots het riet beweegt en ik geritsel hoor. Ik kijk op en uit het riet, op 6m voor mij...de Otter!!! Ik geloofde mijn ogen niet en mijn hart bonsde in mijn keel. Snel de camera erop gericht, 10 shots gemaakt en weg was hij, weer het riet in. Juist focussen op de neus was cruciaal want met hoog gras ervoor gaat het snel mis.
Waw, wat een moment, daar wachtte ik al 3 weken op. Heerlijk genieten.

Alsof hij me de boodschap gaf dat geduld loont en je steeds je instinct moet volgen, liet deze prachtige Otter zich heel even zien alvorens weer in 'zijn' Delta te gaan zwemmen en jagen.
Ik voelde het echt als een privilege van hem even zo close te hebben, even oog in oog, om nooit te vergeten. Hopelijk tot volgende jaar vriend....

meer foto's en reisinfo op www.wildpixtravel.com en www.martinsnature.com




  video










maandag 7 maart 2016

In de ban van de Lynx

Zuid-Spanje, februari 2016

Ooit in mijn leven wou ik eens een Lynx zien, voor mij een mytisch dier, ongelooflijk mooi en ook een symbool van ons kwetsbaar ecosysteem. Van de Iberische Lynx leven er nu nog een 200 tal in het wild in Zuid-Spanje, extreem zeldzaam en kwetsbaar dus. Vooral omwille van zijn dieet, hij leeft namelijk voor 90% van wilde konijnen, en zodra er met die populatie wat misloopt dreigt er gevaar voor de Lynx. Een tiental jaar geleden was er een mixomatose epidemie bij de konijnen waardoor dus de Lynxen dus zwaar onder druk kwamen en werden gereduceerd tot een 50 tal dieren. Door extreme bescherming, monitoring en het uitzetten van wilde konijnen is de soort terug aan een opmars bezig gelukkig. Maar hij blijft zeer zeldzaam.

Samen met Chris Steeman dus richting de Sierra de Andujar waar 1 fotohut staat die kans geeft om deze dieren te spotten. De hut is eenvoudig maar effectief, met het gekende spiegelglas om verstoring te vermijden. Op dag 1 nemen wij plaats in de ochtend en begint het wachten. Ondertussen wel fijne observaties van Monniksgieren, Vale Gieren, Steenarend en Spaanse Keizerarend die over de prachtige valleien in de verte zweven. Ook voor de hut komen vaak Tecklaleeuwerik en Klapekster ons vergezellen.

De hele dag gebeurt er eigenlijk niks. Op het einde van namiddag beginnen we stillaan al bepaalde spullen terug in de fototas te duwen wanneer plots... WAW een Lynx rechts naast de hut!!!!
We geloven onze ogen niet en ons hart gaat tekeer. Het dier loopt voorbij en kijkt even om, wij drukken af als gekken natuurlijk, waarna hij verdwijnt achter een berg aarde. Even is er niks meer en we denken dat hij verdwenen is....tot hij plots als een speer zich midden voor de hut gooit en plat tegen grond gaat liggen, als een kat die achter een muis aan zit. Spektakel! Onze camera's gaan als een gek. De Lynx heeft duidelijk een prooi gezien en met kleine stapje voorwaarts sluipt hij verder over de grond om zo in de bosjes te verdwijnen. Wat een moment! Ons geluk kan niet op, we hebben een Lynx zien jagen, ongelooflijk!

En alsof het nog niet genoeg was komt hij na 15 min plots terug uit de struiken met een prooi. Een jong konijn in de bek met zelfs nog een stuk olijftak, waarschijnlijk van het gevecht. Het konijn leeft duidelijk nog en de Lynx verdwijnt er mee in de struiken. Onwaarschijnlijk moment om te zien.

20 minuten later komt hij weer tevoorschijn en wandelt nog eens rustig over het pad, met de laatste winterzon recht in de ogen en gaat bovenop een hoopje grond liggen, heel zeker om zijn maaltijd te laten verteren. Een half uur later is het licht weg en gaat ook hij weg, en wij gaan uit de hut.

Dit overtreft onze stoutste dromen! Op de eerste dag al zo'n geluk, we beseffen dat we iets heel bijzonders en zeldzaams hebben meegemaakt, zo bevestigd ook de gids die dit al jaren eens wou zien.

Nog 3 dagen hebben we in de hut gezeten, zonder nog wat te zien. Om maar te zeggen hoe het kan gaan met zulke speciale dieren, soms alles soms niks, en zo hoort het ook. We gaan huiswaarts met een heel speciaal gevoel en opperste respect voor de zeldzaamste kat ter wereld.

Deze ervaring was zo bijzonder dat we ze met Wildpix Travel meteen in een nieuwe reis hebben gegoten zodat ook u dit kan meemaken. Alle info op www.wildpixtravel.com .