dinsdag 30 juli 2013

Wie gaat er mee naar Gambia?

21 oktober t/m 1 november.

Je leest het goed; ik ga een reis organiseren naar dit vogel eldorado aan de Afrikaanse westkust.
Gambia is een klein en langgerekt land aan de oevers van de rivier de Gambia. Mede door deze ligging vormt het een ideaal biotoop voor vele soorten vogels in alle kleuren en maten. In ons najaar en winter trekken veel van ‘onze’ vogels hier naar toe om te overwinteren dus er zal ook een stukje herkenning plaatsvinden. Het leuke is dat veel vogels erg goed benaderbaar zijn wat voor ons fotografen en natuurliefhebbers natuurlijk mooi meegenomen is.


Ik kom zelf al 12 jaar in dit land; door zijn vriendelijke bevolking ook wel de ‘Smiling coast of Africa’ genoemd. In die tijd heb ik er veel fijne mensen leren kennen en veel natuurgebieden bezocht. Maar ook het ‘echte Afrika’ bekeken en natuurlijk slaan we dat bij deze reis ook niet over.
Zo zijn er namelijk ook mogelijkheden om het beroemde Kunta Kinte slaveneiland, de drukke Albert Market en het vissersdorpje Tanji te bezoeken. Drie absoluut zeer indrukwekkende bestemmingen waarbij het strand van Tanji gelijk een hele goede vogelspot is.






Tijdens deze 12-daagse foto reis bezoeken we de mooiste en beste vogelplekken van het land. We blijven vooral in de betrekkelijke nabijheid van ons onderkomen maar gaan ook drie dagen op tussenreis naar het vermaarde Tendaba River Camp; een onvergetelijke plek stroomopwaarts.


Gambia is een land waar je bijna niet zonder plaatselijke gids kunt. Wij maken dan ook gebruik van de diensten van mijn maatje Yankuba; een groot vogelkenner die zijn land op zijn duimpje kent. Stap voor stap hebben we wat dingen ontdekt en opgezet daar die ronduit uniek zijn. Zo bezoeken we een onbewoond tropisch vogeleilandje én kunnen de deelnemers gebruik maken van onze eigen gloednieuwe fotohut.Deze fotohut heb ik er laten bouwen om zo de familie van Yankuba aan het eten te houden;zowaar een heerlijk doel toch?



Ik kan van enthousiasme wel tien pagina’s over mijn vele reizen naar Gambia vullen maar je kunt het nu allemaal zelf gaan beleven tijdens deze, in eerste instantie, eenmalige fotoreis.



Je leest er meer over op deze link naar mijn website en nog meer door de uitgebreide informatie bij mij op te vragen. Let wel; er kunnen slechts 8 gasten mee en deze reis vindt dus eind oktober al plaatst. Zodra iedereen hier weer baalt van de hoeveelheid regen duiken wij de zomerse vogelsferen in)
Zomerse sferen waar we absoluut ook van gaan genieten want we plannen voldoende tijd in voor ontspanning.





zondag 21 juli 2013

Vliegende start voor fotohut 3

Na een aantal maanden voorbereiding en werk kon ik dit voorjaar beginnen met het beschikbaar stellen van een nieuwe fotohut; hut 3. 


Deze hut is tot stand gekomen dankzij een erg prettige samenwerking met Landschap Overijssel en is gelegen in een uniek deel van de Lemelerberg nabij Ommen. De hut zelf bevindt zich in heideterrein met mooie afwisselende struwelen van jeneverbessen en grove den. Zowaar een compleet ander biotoop dan mijn andere fotohutten en aldus ook andere soorten te verwachten.


Kern bij al mijn hutten is dat er inkomsten gegenereerd worden voor goede doelen op natuurgebied. In dit geval werd dat dus Landschap Overijssel. Ook deze beherende organisaties merken dat de geldkraan dicht gaat en dan zijn alternatieve inkomsten natuurlijk altijd welkom. Vanzelfsprekend besef ik mij dat het maar een druppel op de gloeiende plaat is maar toch; het geeft mij en de fotografen die er gebruik van maken een extra goed gevoel. Voor Landschap Overijssel is het tevens een mooie methode om natuurfotografen kennis met hun terreinen te laten maken.


Maar nu waar het ons als fotograaf natuurlijk vooral om te doen is; het fotograferen zelf.
Al tijdens de bouwwerkzaamheden nam mijn goede gevoel alsmaar verder toe omdat veel vogels al ongeduldig om ons heen fladderden. Het proefdraaien leverde al snel zeer welkome soorten als appelvinken en kruisbekken op. Nadat de hut half mei beschikbaar kwam voor verhuur ging het snel. Fotografen kwamen wild enthousiast weer thuis met massa’s aan foto’s die natuurlijk volop gedeeld werden op fora als Birdpix, Natuurfocus en Deel de natuur. In korte tijd werd de hut zo populair dat er een lange wachtlijst in ontstaan. Inmiddels zitten we midden in de zomer en worden er gemiddeld 23 tot 28 soorten per dag gefotografeerd.



Vanzelfsprekend trakteer ik mezelf ook af en toe op een dagje hut 3 en graag laat ik hier wat eigen resultaten zien. Alle foto’s zijn gemaakt met de Nikon D800 in combinatie met de Sigma 300-800 mm.









Wil je zien wat onze gastfotografen allemaal fotograferen vanuit deze fotohut? Volg deze link.
Hier zijn ook de resultaten van hut 1 en 2 te zien en ook daar is het nog steeds genieten.

Meer informatie over deze en de andere fotohutten is hier te vinden.

maandag 15 juli 2013

That’s capercaillie!


Deze uitspraak hoorde we regelmatig afgelopen voorjaar toen ik samen met Sjoerd (
www.natuurflits.nl) in Zweden was om het auerhoen te fotograferen.Na de nacht te hebben doorgebracht in een hut of tent werden we de volgende morgen opgepikt door de fotograaf ter plaatse en spraken we de resultaten door. Regelmatig kwam het dan voor dat we ze wel gehoord en gezien hadden maar te vroeg (denk aan 2 of 3 uur s’nachts) of te ver weg, om ze goed te kunnen fotograferen.
Een nacht zag ik een haan tot in de vroege morgen vlak voor één van de tentjes baltsen (zeker tot een uur of 8!) alleen zat er die nacht juist niemand in de bewuste tent.
De volgende nacht werd de tent natuurlijk wel bemand maar helaas toen was de haan weer elders bezig. That’s capercaillie!
In tegenstelling tot het korhoen vind de balts van het auerhoen plaats in het bos. Een ander groot verschil is de grootte van het teritorium. Bij de korhoenders zijn deze klein en dichtbij elkaar. Bij het auerhoen zie je dat iederen haan wel over honderden vierkante meters beschikt. Lastig voor de fotograaf dus.
Daar komt dan ook nog eens de korte periode bij van 1 a 2 weken en het feit dat ze regelmatig vroeg stoppen of helemaal niet komen. Veel wind geeft ze bijvoorbeeld een onveilig gevoel (ze horen elkaar en vijanden niet goed) waardoor vroeg gestopt wordt.
Dat het lastig is om ze te fotograferen wisten we al want een zelfde reis in 2012 had helemaal geen foto’s opgeleverd. Dat jaar was het erg lang koud geweest en lag er nog teveel sneeuw die bewuste periode dat wij daar waren.
Maar dit jaar zouden de kansen keren dachten we.
De eerste nacht vertrokken we om 11:00 uur s’avonds naar de hut midden in de lek (balts gebied). Die nacht waren ze rond 2 uur aanwezig. Geweldig mooi om ze in de schemering te zien baltsen met dat prachtige geluid erbij. Maar helaas geen foto’s weten te maken.
Dit ging een aantal nachten zo door.
Gelukkig was er ook nog de mogelijkheid om ipv naar de auerhoenders, naar een lek van de korhoenders te gaan.
Dat hebben we dan ook 2 nachten gedaan om in ieder geval met wat foto’s terug te keren.

Toen brak de laatste nacht aan. De schuiltentjes weer verplaatst naar een stuk waar een haan het meest en het langste actief was.
En ja hoor ook deze nacht verscheen hij. Prachtig baltsend vlakbij de tent totdat zo rond 4 uur hij plotseling het bos in dook en verdween. Balen.
Maar gelukkig een half uur later keerde hij weer terug en kon ik eindelijk wat redelijke foto’s maken.
Gelukkig waren er dus ook nog andere soorten te fotograferen.
Nadat we terug kwamen van de korhoenders of de auerhoenders gingen we ontbijten. Om vervolgens rond 11:00 s’ochtends naar een hut te gaan waar de steenarend samen met allerlei zangvogeltjes langs kwamen. Hier vermaakte we ons tot een uur of zeven s’avonds waarna we gingen eten. Gelukkig hier nog wat meer foto’s kunnen maken.
Al met al een erg mooie reis met weinig slaap en veel fotografie. Jammer dat je er niet bij kon zijn Han.

 

 
Gr. Erik

woensdag 3 juli 2013

Weekje Frankrijk

In het voorjaar ben ik met een aantal foto-vrienden naar La Brenne geweest. Het is een plek waar we al vele jaren komen (zie onder meer hier). Oorspronkelijk om te inventariseren, maar steeds meer om te fotograferen. De soortenlijstjes worden steeds minder belangrijk en steeds meer ligt de focus op mooie beelden. Voor mijzelf betekent dat steeds minder registreren en steeds meer op zoek naar mooi licht en meer concentreren op minder onderwerpen.
De uitvalsbasis is een oude boerderij met oude schuren, hooilanden en een klein privé étang (meertje). Er is op het terrein zoveel te beleven dat we het terrein bijna niet af komen. Het voordeel van zo'n 'eigen' plekje is dat je lekker je gang kunt gaan en dat je de situatie goed kent.
 
Zoals overal ben je steeds overgeleverd aan de elementen. Ook daar bleek het voorjaar koud en nat te zijn geweest. Alles was later dan gebruikelijk en de eerste nachten tipten nog aan het vriespunt. We hebben het over eind mei!
Ik ben alle ochtenden voor zonsopkomst opgestaan. Soms was een snelle blik naar buiten genoeg om weer snel terug in de slaapzak te kruipen. Slechts twee ochtenden waren helder. Die heb ik dan ook optimaal benut. De eerste ben ik een van de hooilanden ingedoken in een poging orchideeën te fotograferen met dauw in mooi licht. Maar ook een eenvoudig onderwerp als gewoon gras kan in mooi licht prachtige beelden opleveren.

IJle moerasorchis











Veldbeemdgras












De tweede ochtend heb ik me toegelegd op libellen. Ik heb dit keer bewust geen beeldvullende foto's gemaakt maar details. Ik heb vooral ook geprobeerd meer omgeving in het beeld te betrekken. De tweede opname is samengesteld uit meerdere beelden (focus stack) om meer scherptediepte te bereiken. Het zijn allemaal gewone oeverlibellen.
































Op bewolkte dagen heb ik me nog verder op de orchideeën gestort en geprobeerd minder standaard plaatjes te maken door bijvoorbeeld met veel onscherpte te werken.

 Bergnachtorchis
 Purperorchis
 Aapjesorchis












Overal op het terrein lopen muurhagedissen rond. In al die jaren heb ik er niet één gefotografeerd. Dat moest er nu maar eens van komen. Nadat het 's middags een keer flink had geregend kwamen de kikkers tevoorschijn. Ik kon een springkikker heel mooi fotograferen in de ondiepe regenplasjes die waren ontstaan. Ook zijn we een paar keer naar vogelkijkhutten geweest. Hier heb ik niet veel mee, omdat je een vast standpunt hebt. Het is te hoog en meestal te ver weg. Maar we hadden geluk, want een purperreiger kwam heel dicht bij. Toch een buitenkansje. 













 

























Het meest tijdrovende project waren de muskusratten. In het étang bleken op de eerste dag al muskusratten te zitten. Dat is best uitzonderlijk, want in Frankrijk zijn het doorgaans beverratten die je ziet. Muskusratten zijn veel kleiner en daarmee een stuk lastiger te fotograferen. In de avonden ben ik regelmatig een paar uur in het water gaan zitten (letterlijk). Meestal kwamen ze te laat naar buiten en was het licht weg. Soms kon ik ze wel betrappen, maar was het simpelweg te ver weg. Toen kon ik wel mooi hun gedrag observeren (eten, nestmateriaal verzamelen enz), zodat ik de keer daarop een betere plek kon opzoeken. In totaal heb ik zes keer een paar uur zitten posten. Pas op de allerlaatste avond lukte het om ze te 'vangen' in het licht dat ik voor ogen had. Toch de moeite waard.


























Groeten, Paul