zondag 28 oktober 2012

GDT Fotofestival

Gisteren teruggekomen van het GDT festival dat ieder jaar in het Duitse Lünen wordt gehouden. Voorafgaand aan het 2 daagse festival waar natuurfotografen vanuit de hele wereld naartoe komen om presentaties te geven is er op vrijdag de prijsuitreiking van de jaarlijkse fotowedstrijd van de GDT. In mijn ogen is dit toch wel één van de grotere natuurfotowedstrijden van Europa en hier komen de mooiste van de mooiste beelden voorbij. Al vele jaren volg ik deze wedstrijd op het internet en vorig jaar ben ik ook al één dag op het festival geweest en heb daar vele mooie beelden mogen zien.

 

Dit jaar ben ik niet alleen op de zaterdag geweest maar ook op de vrijdagavond. Edwin heeft namelijk ook meegedaan met de fotowedstrijd en heeft daar een “Highly commended” behaald in de categorie vogels met zijn drinkende baardman met de titel "Mission Impossible”. Een prachtig resultaat en ik wil hem hierbij nogmaals van harte feliciteren!! Ik weet hoeveel moeite hij hier de afgelopen jaren(!) voor heeft moeten doen en het is niet zomaar even een foto die je als een lucky shot kan beschouwen.  Hier is heel veel werk aan vooraf gegaan en dit heeft dus geresulteerd in een eervolle vermelding bij deze grote natuurfotowedstrijd. Well done Edwin!

 

 

Edwin was trouwens niet de enige Nederlander die in de prijzen is gevallen. Zo won Mees de Bruijne twee prijzen maar ook Marijn Heuts, Misja Smits, Theo Bosboom, Andrew George, Paul van Hoof, Jasper Doest en Bart Siebelink vielen in de prijzen. Toch leuk om te zien dat bij de categorie Planten en paddenstoelen het podium bijna vol stond met alleen maar Nederlanders!  Een geheel overzicht is te zien op de site van de GDT. Iedereen gefeliciteerd!

 

Tijdens het festival kunnen de bezoekers op zaterdag uit de winnaars van alle categorieën ook nog een “winnaar van het publiek” kiezen . Iedereen mag een stem uitbrengen wat volgens hem of haar de beste winnende foto is van het festival. En laat dit nou toevallig ook de foto van Edwin zijn! Dus op de zaterdagmiddag vlak voor de laatste presentatie van de dag mocht meneer Kats weer het podium op om onder luid applaus van het publiek zijn publieksprijs in ontvangst te nemen.  Dit geeft toch wel aan dat niet alleen de vakkundige jury het een mooie foto heeft gevonden maar ook de bezoekers van het festival dit een erg mooie foto vonden. Wederom proficiat!!

 

 

Dan het festival zelf. De dag wordt gevuld met meerdere presentaties van fotografen uit verschillende landen. Elke fotograaf heeft uiteraard zijn eigen onderwerp en deze zijn erg uiteenlopend. Zo heeft bijvoorbeeld Laurent Geslin het gehad over de natuur in de stad wat vrij gemakkelijk waar te nemen is en te fotograferen. Klaus Nigge gaf een presentatie over de steppe van Kazachstan waar de dieren al vanaf 1,5 km afstand voor je op de loop gaan.

 

Ook heeft Bence Mate in de ochtend een presentatie gegeven. Deze bekende Hongaarse jonge fotograaf staat bekend om zijn schuilhutten. Hij gebruik deze vooral om vogels te fotograferen. Ook liet hij zien hoe een onderwaterfoto met pelikanen die voedsel aan het zoeken zijn tot stand is gekomen. Hiervoor had hij geen schuiltent nodig maar wel een stellage waar hij zowel zijn camera en flitsers op gepaste afstand van de pelikanen kon bedienen om onderwaterfoto’s te maken. Helaas kwam hij erachter dat het water van het meer te troebel was om mooie foto’s te maken. De meeste mensen gaan dan op zoek naar een ander onderwerp maar Bence bouwde gewoon een waterzuiveringsinstallatie om het water helder te krijgen! Niet om het hele meer schoon te maken maar slechts een paar m3 water had hij genoeg aan. Je moet er maar opkomen. Geweldige denkwijze en doorzettingsvermogen om tot een prachtig resultaat te komen.

 

Een totaal andere aanpak had Bruno D’Amicis. Deze Italiaanse fotograaf trekt een paar maanden de bergen van midden Italië in om daar de natuurlijke bewoners van de bergen te fotograferen. Deze man wacht met gemak een paar dagen in een ijskoude schuilhutje om zo een glimp op te vangen van de wolven die daar leven. Niets geregisseerd of naar zijn hand gezet zoals Bence maar gewoon puur natuur. Ook heel mooi!

 

Hoogtepunten van de dag waren voor mij toch wel de laatste (twee) presentaties. In zekere zin hadden ze ook wel een beetje met elkaar te maken. De voorlaatste presentatie was van de ILCP (International Leauge of Conservation Photogaphers). Deze mensen proberen door middel van de kracht van natuurfotografie voorlichting te geven over de schoonheid van de natuur en ecosystemen. Hierdoor proberen ze overheden over te halen om bepaalde ecologische verwoestende beslissingen uit te stellen. De kracht van een natuurfoto kan zo sterk zijn dat dit ook daadwerkelijk gebeurd!!

 

Daarop volgend de prachtige serie van Florian Schulz. Deze fotograaf nam ons mee naar de Noordpool waar hij prachtige beelden van muskusossen, rendieren, robben en ijsberen liet zien. Ongelofelijk in wat voor omstandigheden zo’n man moet werken. Om op bepaalde plekken te komen is hij dagen met een slee onderweg die door honden word getrokken. Werken in temperaturen van ruim onder de 20 graden is geen uitzondering. Om de beurt posten bij de tent zodat de ene persoon kan slapen en de ander kijkt of er een ijsbeer niet probeert de tent open te scheuren. Om daar te komen en te overleven is al een hele opgaaf maar om dan ook nog met zulke mooie en bijzondere foto’s thuis te komen vind ik erg bijzonder.

 

Maar ook Florian probeert met zijn foto’s de problemen te laten zien die zich opdoemen in het Noordpoolgebied. De laatste jaren worden er verwoede pogingen gedaan om daar olie te winnen. Als er in zo’n gebied een ongeluk gebeurd zijn de gevolgen rampzalig. Het is daar 6 maanden van het jaar pikdonker, de stormen daar zijn van ongekende kracht en mocht er dus bijvoorbeeld een olieleiding stuk gaan kost dit vele male meer moeite om in een “normale” situatie zo’n lek te repareren. Veel mensen (ik ook) hebben hier geen besef van en Florian laat ons door middel van zijn fotografie zien hoe kwetsbaar dit ecosysteem is.

 

Gelukkig is het niet allemaal slecht nieuws. Florian liet ons ook onderstaand filmpje zien waar hij, volgens mij, de foto van zijn leven maakt. Neem even de moeite om het hele filmpje te kijken en voel ook even wat het is om een wereldfoto te maken!!

 

http://www.youtube.com/watch?v=kbBNAuhS1oY

 

Al met al hebben deze twee dagen weer een hoop positieve indrukken bij me achtergelaten en heb ik weer een hoop mensen ontmoet. Vaak "kende" ik ze al van het internet maar het was erg leuk om ze persoonlijk te ontmoeten. Natuurlijk ook leuk voor Edwin met het behalen van zijn prijzen. En om weer eens te zien dat het maken van natuurfoto’s zo van belang is om ook andere mensen deze schoonheid te kunnen laten zien.

 

Tot volgend jaar!!

woensdag 24 oktober 2012

Herfst vanuit de fotohut

Wat is de herfst zonder natuurfotografie? Weinig natuurlijk maar helaas kwam het er bij maar weinig van dit jaar. Toch deze week twee ochtenden naar een van mijn fotohutjes geweest. Ik had mezelf maar ingepland want ze worden zo druk bezocht dat ik er zelf nauwelijks nog bij kan. Hoewel de voorspellingen goed waren viel het zondag erg tegen toen er een mistdeken boven Twente hing. Maar goed; ik ben een liefhebber geworden van trage sluitertijden. Misschien wel vooral vanwege de uitdaging wat dat met zich mee brengt. Na het zorgvuldig inrichten van de setup, waar ik toch al snel een uurtje voor uittrek, had ik nauwelijks de tijd om me in de hut te installeren. Het was gelijk al een drukte van belang met enorm veel mezen en drie eekhoorns. Maandagmorgen, geweldig licht dus snel weer terug gegaan naar hut 2. Ik had de setup in tact gelaten maar pas nog even wat aan qua achtergrond. Mijn doel was om een paar foto’s te maken waar de herfst van af spat. Ik wil het randje van kitsch opzoeken want de jaren hebben me wel geleerd dat dit ‘verkoopbare’ foto’s oplevert. De fotografie is mijn brood dus ja; dan pas je je manier van fotograferen vanzelf een beetje aan. De eekhoorns zijn weer niet weg te slaan. Vroeger maakte ik nog wel eens wat sisgeluidjes om even de aandacht van ze te trekken maar het boeit ze al lang niet meer. Ik besluit tijden lang achtereen door mijn zoeker te blijven kijken en de eekhoorn in beeld te houden; wachtend op dat ene leuke kijk moment. Dat hou je niet zo heel lang vol en op het moment dat ik kramp in mijn arm begin te krijgen besluit ik de camera even los te laten en achterover te leunen. Zie ik tot mijn schrik op nog geen meter naast de eekhoorn een groene specht net zijn laatste slokje water nemen…gemist dus! Net als een vuurgoudhaantje wat steeds te dichtbij voor mijn lens zit. Maar goed; hoewel de oorpluimpjes hier in Twente nog niet bij alle eekhoorns aanwezig zijn, ben ik wel blij met de resultaten die deze twee ochtenden op hebben geleverd. De hele serie staat op mijn website maar hier alvast een aantal. Foto’s gemaakt met de nikon D800 in combinatie met de Sigma 300-800 mm. Niet echt nodig hier qua afstand, maar ik ben nu eenmaal verliefd op deze lens. Wil je ook eens een dag van een van mijn fotohutjes gebruik maken? Voel je welkom en lees er hier alles over. Wel voldoende opslagkaartjes meenemen want je maakt veel, heel veel foto’s.

vrijdag 12 oktober 2012

Ochtendsfeer

Ja ik weet het, weinig berichten van mijn kant. Erg druk met de fotografie maar helaas minder met het zelf op pad gaan. Gisterochtend lukte het dan toch eindelijk weer eens. Er werd weer een redelijk koude nacht voorspeld met een zonnige dag. Tja, dat kan in deze maanden dan eigenlijk allemaal maar een heerlijke zonsopkomst betekenen. Op tijd op pad dus en wat plekjes bezocht die ik eerder al eens in mijn hoofd opgeslagen had. Het werd de Herikerberg dit keer; een mooi bosgebied wat onderdeel is van Landgoed het Weldam en gelegen tussen Goor en Markelo. Het is een gemengd bos maar ik koos hier vooral voor het deel met veel beuk en vooral veel mosgroei op de grond. De zonneharpen waren iets minder intens dan gehoopt maar ik heb er toch een paar leuke beelden uit weten te halen. De hele serie staat inmiddels op mijn website. Foto's zijn gemaakt met de Nikon D800 en daarop de 16-35 mm. Ik heb een Lee 0,6 hard grad grijsverloopfilter gebruikt om overbelichting in de lichte delen te minimaliseren.

zondag 7 oktober 2012

Reeënbronst



Terwijl de hertenbronst in Nederland alweer over zijn hoogtepunt heen is wil ik toch nog even wat beelden delen van de afgelopen reeënbronst. De bronst van de reeën speelt zich ongeveer af in de laatste twee weken van juli tot en met de tweede week van augustus.  Het voordeel voor de fotograaf is dat de reebokken iets minder alert zijn dan de rest van het jaar en daarom iets makkelijker op de foto te zetten zijn. Ze hebben hun aandacht volledig bij de geiten en willen daarom een fotograaf die in de bosrand zit wel eens over het hoofd zien .

De tijd dus om erop uit te gaan en reeën op de foto te zetten. Mijn voorkeur om dat te doen gaat uit naar de vroege ochtend. Het is dan nog lekker rustig in het bos en de reeën maken zich langzaam op om de dekking weer een beetje op te zoeken voor de komende dag. Ook kan je het geluk hebben dat er die nacht wat mist is ontstaan en er meteen een hele andere sfeer hangt in het bos of heideveld. Dit jaar heb ik een paar keer geluk gehad en hing er een dunne laag mist over het heideveld. Maar omdat de zon deze periode veel kracht heeft is het na zonsopkomst al na een paar minuten gebeurd met de mist. Het is daarom van belang dat je al voor zonsopkomst een ree voor je hebt staan die je dan tijdens de zonsopkomst kunt gebruiken als model. Ik heb meerdere keren een prachtige zonsopkomst mogen meemaken met mist maar op dat moment was er nergens een ree te bekennen. Maar zo af en toe heb je geluk en wist ik een ree in de mist tijdens zonsopkomst op de foto te zetten.



Als er op de vroege ochtend geen mist is probeer ik toch gebruik te maken van het eerste licht van de dag. Ook hier is het maar een kort moment dat het licht echt mooi is en moet je snel handelen. Als de zon op een heldere dag opkomt wordt het licht al heel snel te hard. Dit houdt in dat het verschil tussen licht en schaduw zo veel is dat het storend wordt en niet mooi om te fotograferen. Ook dan heb je hooguit een half uur om je foto’s te maken.


Daarnaast probeer ik vaak nog wat te “spelen met het licht”. Onderstaande foto kon ik maken doordat de reebok voor een donker bosvak liep waar de zon nog niet op scheen. Alleen de bok en het gras werden door de zon belicht. Door een paar stops onder te belichten werd de omgeving nog donkerder en kreeg de reebok door zijn vacht een mooi gouden randje.   

Naast de sfeer en het licht probeer je, vooral tijdens de bronst, wat foto’s van het gedrag van de dieren te maken. Ook dit valt niet mee want de dieren zijn erg onvoorspelbaar. Het ene moment staan de bok en de geit gemoedelijk naast elkaar gras te eten en uit het niets beginnen ze ineens hele einden achter elkaar aan te rennen. Je moet dan net het geluk hebben dat ze langs jou rennen om er een geschikte foto van te maken. Negen van de tien keer gebeurd dat dus niet en rennen ze binnen enkele tellen honderden meters verder.

Tegen het einde van de bronst begint de heide ook langzaam te bloeien. Dit zorgt voor een mooie paarse setting. Dit jaar duurde het erg lang voordat de heide echt maximaal bloeide en was de bronst eigenlijk al voorbij. Toch probeer je dan de reeën nog op te zoeken en je merkt dat de bokken al weer een stuk voorzichtiger en alerter zijn.  


Al met al dit jaar weer een mooie reeënbronst mee mogen maken. Af en toe een paar prachtige ochtenden gehad met mist en mooie zonsopkomsten. Uiteindelijk ook nog van een mooie bloeiende heide mogen genieten. Nu mezelf opmaken voor (wederom) een tripje naar Engeland. Hier hoop ik net als vorig jaar de edelhertenbronst op de foto te mogen zetten. Een week lang de hele dag in het veld om herten te fotograferen! Hopelijk mogen we weer net zulke mooie momenten meemaken als vorig jaar toen twee herten voor onze neus met elkaar een groot gevecht aangingen.