zondag 24 juni 2012

Beren in Finland



Vorige week ben ik samen met Edwin een week in Finland geweest om te proberen de bruine beer te fotograferen. Voor mij was het de eerste keer dat ik naar Finland zou gaan. Vanuit het vliegtuig tijdens de vlucht naar Kaajani was ik al erg onder de indruk van het landschap. Heel veel bos afgewisseld met meertjes in verschillende formaten. Een prachtig gezicht om te zien.

Eenmaal in Kaajani aangekomen was het nog ruim 2 uur rijden naar de plek waar we deze week zouden verblijven namelijk Martinselkosen Eräkeskus wildlife centre. Een afgelegen plek waar je maar weinig andere mensen tegenkomt. Het ligt 2 kilometer van de Russische grens en is wat je noemt nog een echt stukje wildernis.

Omdat we de eerste dag halverwege de avond aankwamen was het niet meer mogelijk om direct in een berenhut plaatst te nemen want dan moet je al om 4 uur vertrekken vanuit het verblijf. De eerste nacht was dus eigenlijk een “gewone”nacht. Omdat je zo noordelijk zit gaat de zon deze tijd van het jaar maar heel even onder. Zo tegen 12 uur middernacht gaat hij onder om al 2 uur later weer op te komen. Het meest donker is het om 1 uur ’s nachts maar zelfs dan is het niet donker. Een klein beetje schermer meer niet. Dat was al een hele ervaring om tegen 11 uur op een veranda te zitten met prachtig avondlicht dat maar niet leek te verdwijnen.

Na de eerste nacht kregen we de eerste dag in Finland de mogelijkheid om wat “tuinvogels”op de foto te zetten. De eigenaar voert een paar meter van het verblijf dagelijks zonnebloempitten en het is een komen en gaan van sijsjes, goudvinken en grote bonte specht. Ook kwam de taigagaai zo af en toe een kijkje nemen. Groot voordeel was dat de vogels totaal niet schuw zijn en je gewoon open en bloot naast het voerhuisje kon plaatsnemen zonder de vogels te verstoren. Hier maakten we ook voor het eerst kennis met muggen die in Finland wonen. Goed insmeren met de meest smerige en ongezonde middeltjes is de beste oplossing maar vergeet je ook maar een klein stukje in te smeren dan weten de muggen die plek prima te vinden! En ook al smeer je je goed in, de muggen blijven om je hoofd heen vliegen. Ze steken je niet maar prettig is het allerminst.




Dan is het om 4 uur tijd voor Dinch, dit is diner en lunch samengevoegd en is al om 3 uur ’s middags. Dit is zo vroeg omdat om 4 uur de auto’s al vertrekken richting de hutten waar we die nacht verblijven. Het is een klein kwartiertje rijden en nog een half uurtje lopen voordat je bij de hutten bent. Tijdens de wandeling die door prachtig oud bos gaat maak je kennis met nog eens 100.000 muggen. Maar ook zie je prachtige korstmossen en baardmossen die op de naaldbomen groeien. Dit is een teken dat je hier nog hele schone lucht hebt want bij de minste luchtvervuiling verdwijnen deze mossen direct.

Er zijn 3 verschillende plekken waar je kunt zitten namelijk het bos, het moeras en bij een poel. De eerste nacht hebben Edwin en ik bij het moeras gezeten. Een prachtige plek waar je zicht hebt over een groot open veld dat helemaal in bloei staat met veenpluis. Om 5 uur gaat het deurtje van de hut dicht en deze zal de volgende ochtend pas om 7 uur weer open gaan. Een 14 uur lange zit staat ons dus te wachten. De hutten niet overdreven luxe. Er staat een stoel en een bed. Elke hut heeft 6 kijkgaten, 4 aan de voorkant en 1 aan beide zijkanten. Elke fotograaf heeft dus 3 kijkgaten tot zijn beschikking. Omdat je altijd met 2 personen in de hut zit kan 1 persoon zo af en toe een tukje doen en de ander kan de boel buiten in de gaten houden.

Vol spanning zit je dan te wachten op de eerste beer. Na 2 uur wachten begint het te regenen. Niet echt wat je wilt maar je hebt het niet in de hand en regen kan ook heel mooi zijn op de foto. Zoals gezegd heb je 3 gaten waar je je lens doorheen kan doen. Daarboven zitten een paar kleine ruitjes waar je zelf doorheen kan kijken. Dan om half 10 zie ik helemaal aan de overkant beweging vanuit het bos. Het is de eerste beer en komt recht op ons af lopen. De regen gaat vrolijk door en het licht is toch wat minder geworden. Langzaam komt de beer richting ons gelopen en loopt voor de hut langs. Neemt een paar happen van het voor hem neergelegde voer en verdwijnt weer in het bos. Wat een ervaring om het grootste roofdier van Europa op een paar meter van je af te hebben staan!




De regen blijft doorgaan en blijkt uiteindelijk een bui van 9 uur lang te worden. Tegen 1 uur komt er ook nog even een jonge beer voor de hut langs maar door bui en het meest donkere moment van de dag is het moeilijk om hier scherpe foto’s van te maken. Vooral om dat beren maar zelden hun kop stilhouden.

Zo af en toe komt er eens een zeearend langs vliegen en bij gebrek aan licht en beren probeer je je toch een beetje te vermaken met het fotograferen van een zeearend in het landschap.



De tweede nacht hebben we bij de poel gezeten. Deze plek was dit jaar voor het eerst in gebruik en zag er prachtig uit. Je hoopt natuurlijk dat de beren te water gaan maar bij windstil weer is hier een weerspiegeling van een beer als hij langs de waterkant staat ook geen straf. De wind laat de eerste paar uur goed merken dat hij er is maar na middernacht valt de wind helemaal weg. In de loop van de nacht begint er zelfs vanuit de poel wat mist op te trekken. Om 3 uur ’s nachts begint de zon weer boven de bomen uit te komen en word de sfeer echt prachtig. Een dampend meertje, het tegenlicht van de zon en de silhouetten van de dennen maken het echt prachtig. Wat mist is een beer. Deze komt pas om 5:30 aanrennen om een paar happen van het voer te nemen en dan direct weer het bos in te trekken. Ja, het blijft natuur en je kunt niet alles hebben.



De derde nacht was ik de gelukkige persoon (nogmaals bedankt Edwin) om in de ‘suicide’hut te mogen zitten, wederom in het moeras. Waar je bij de andere hutten rechtop zit en dus ongeveer een meter boven de grond, is deze hut gemaakt om vanuit een laag standpunt te fotograferen. Op grondhoogte is een gat in de hut gemaakt en je ligt op een matrasje. Door vlak voor de hut te voeren kan je hier prachtige wide-angle shots maken. Maar ook met een telelens kan je hier prachtige beelden maken omdat je zo laag ligt. Het is alleen wel een hele andere ervaring omdat je bijna op de grond ligt en de beer zo dichtbij komt dat je bijna onder de beer ligt als hij voorbij komt! Nadeel is wel dat je alleen bent en je de volle 14 uur wakker moet blijven om niks te missen. Dit gaat de eerste uren goed maar na een tijdje worden je ogen toch wel heel zwaar. Om niets te missen zette ik mijn mobiele telefoon op de timer met het geluid natuurlijk uit. De timer werd ingesteld op 3! minuten. Zo kon ik heel even een tukje doen om na 3 minuten weer wakker getrild te worden door mijn telefoon. Snel even een blik over het veld werpen en dan weer drie minuten slapen. Je moet er wat voor over hebben!

Maar toen er eenmaal een beer het veld op kwam lopen was de slaap in een keer verdwenen. Ook deze beer kwam vanuit het bos recht op de hut af gelopen. Nam ook weer een paar happen van het voer en liep toen recht op mij af! Je weet dat ze niks doen maar als je daar op de vloer van zo’n hutje ligt en bij je hoofd zit een gat van een halve vierkante meter om doorheen te fotograferen dan begint je hart toch wel iets harder te slaan dan normaal. Ik denk ook dat het gebonk van mijn hartslag, die over het hele veld was te horen, de reden was dat de beer rustig het bos inliep en verdween. Wat een ervaring zeg. Als ik mijn hand had uitgestrekt dan had ik de beer kunnen aanraken!



De laatste nacht zaten we in het bos. Dit is de plek waar je de meeste kans maakt op beren maar ook waar het licht wat meer moeite had om de bodem te bereiken vanwege de vele bomen. Na een half uur wachten kwam de eerste beer al. Dit ging zo’n beetje de hele nacht door en hebben we zo’n beetje 15 verschillende beren gezien. Een paar komen als het licht eigenlijk te weinig is om te fotograferen. Maar zo na half 3 ’s nachts en met wat hogere ISO waarden is er heel goed te fotografen.





Al met al een prachtige ervaring om op deze manier beren te mogen zien en te fotograferen. De 14 uur lange sessies vielen mij heel erg mee en die 15 uur slaap die ik die week heb gehad waren achteraf gezien genoeg. Helaas hebben we deze week geen jonge beren mogen zien maar al met al mag ik niet klagen. De bijna 24 uur daglicht, de prachtige omgeving, het goede gezelschap en natuurlijk de beren hebben er samen voor gezorgd dat dit een week was die ik niet snel zal vergeten.


René Visser

10 opmerkingen:

  1. Mooi blogje Rene! Ik vind de goudvink eigenlijk nog het mooist!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtig reisverslag met mooi fotowerk René. Weer een ervaring rijker dus!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Die beer in dat witte pluizenveld is echt gaaf, zo nog nooit gezien. Is een mooie ervaring zo'n trip.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lijkt me een hele mooie ervaring.

    gr.Jelle

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Geweldig! Mooi geuit in een fijne blog! Vooral de fotos van de beren in het veenpluis zijn top! Ik woon zelf in Finland, dus ik moet dat zeker een keer doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een avontuur René!
    Prachtige foto`s heb je gemaakt en leuk om de hutjes te zien waar jullie zaten.
    Dank je wel voor het delen,

    groetjes Greet

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een mooi avontuur, alleen dat al is een ervaring om nooit meer te vergeten. En dan met zulke foto's thuis komen, je zal nu nog aan het genieten zijn..en gelijk heb je. Het verhaal met je telefoon om de drie minuten, is wel een idee om wakker te blijven..

    Op naar je volgende avontuur..

    Groetjes Von

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Eindelijk eens tijd om je laatste avontuur eens rustig door te lezen. Mooi verhaal en prachtige foto's. Klasse hoor!!!!!

    Edwin

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hoi René,

    Wat een gave ervaring en dito foto's. Het "liggende" hutje klinkt helemaal gaaf maar zoals gewoonlijk hebben jullie er weer veel voor over. Komt de foto's ten goede!

    Grs Ben

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dat zal ongetwijfeld een belevenis zijn geweest!Je hebt in elk geval prachtplaten gemaakt.

    BeantwoordenVerwijderen

Uw reacties zijn onze motivatie !