zondag 24 juni 2012

Beren in Finland



Vorige week ben ik samen met Edwin een week in Finland geweest om te proberen de bruine beer te fotograferen. Voor mij was het de eerste keer dat ik naar Finland zou gaan. Vanuit het vliegtuig tijdens de vlucht naar Kaajani was ik al erg onder de indruk van het landschap. Heel veel bos afgewisseld met meertjes in verschillende formaten. Een prachtig gezicht om te zien.

Eenmaal in Kaajani aangekomen was het nog ruim 2 uur rijden naar de plek waar we deze week zouden verblijven namelijk Martinselkosen Eräkeskus wildlife centre. Een afgelegen plek waar je maar weinig andere mensen tegenkomt. Het ligt 2 kilometer van de Russische grens en is wat je noemt nog een echt stukje wildernis.

Omdat we de eerste dag halverwege de avond aankwamen was het niet meer mogelijk om direct in een berenhut plaatst te nemen want dan moet je al om 4 uur vertrekken vanuit het verblijf. De eerste nacht was dus eigenlijk een “gewone”nacht. Omdat je zo noordelijk zit gaat de zon deze tijd van het jaar maar heel even onder. Zo tegen 12 uur middernacht gaat hij onder om al 2 uur later weer op te komen. Het meest donker is het om 1 uur ’s nachts maar zelfs dan is het niet donker. Een klein beetje schermer meer niet. Dat was al een hele ervaring om tegen 11 uur op een veranda te zitten met prachtig avondlicht dat maar niet leek te verdwijnen.

Na de eerste nacht kregen we de eerste dag in Finland de mogelijkheid om wat “tuinvogels”op de foto te zetten. De eigenaar voert een paar meter van het verblijf dagelijks zonnebloempitten en het is een komen en gaan van sijsjes, goudvinken en grote bonte specht. Ook kwam de taigagaai zo af en toe een kijkje nemen. Groot voordeel was dat de vogels totaal niet schuw zijn en je gewoon open en bloot naast het voerhuisje kon plaatsnemen zonder de vogels te verstoren. Hier maakten we ook voor het eerst kennis met muggen die in Finland wonen. Goed insmeren met de meest smerige en ongezonde middeltjes is de beste oplossing maar vergeet je ook maar een klein stukje in te smeren dan weten de muggen die plek prima te vinden! En ook al smeer je je goed in, de muggen blijven om je hoofd heen vliegen. Ze steken je niet maar prettig is het allerminst.




Dan is het om 4 uur tijd voor Dinch, dit is diner en lunch samengevoegd en is al om 3 uur ’s middags. Dit is zo vroeg omdat om 4 uur de auto’s al vertrekken richting de hutten waar we die nacht verblijven. Het is een klein kwartiertje rijden en nog een half uurtje lopen voordat je bij de hutten bent. Tijdens de wandeling die door prachtig oud bos gaat maak je kennis met nog eens 100.000 muggen. Maar ook zie je prachtige korstmossen en baardmossen die op de naaldbomen groeien. Dit is een teken dat je hier nog hele schone lucht hebt want bij de minste luchtvervuiling verdwijnen deze mossen direct.

Er zijn 3 verschillende plekken waar je kunt zitten namelijk het bos, het moeras en bij een poel. De eerste nacht hebben Edwin en ik bij het moeras gezeten. Een prachtige plek waar je zicht hebt over een groot open veld dat helemaal in bloei staat met veenpluis. Om 5 uur gaat het deurtje van de hut dicht en deze zal de volgende ochtend pas om 7 uur weer open gaan. Een 14 uur lange zit staat ons dus te wachten. De hutten niet overdreven luxe. Er staat een stoel en een bed. Elke hut heeft 6 kijkgaten, 4 aan de voorkant en 1 aan beide zijkanten. Elke fotograaf heeft dus 3 kijkgaten tot zijn beschikking. Omdat je altijd met 2 personen in de hut zit kan 1 persoon zo af en toe een tukje doen en de ander kan de boel buiten in de gaten houden.

Vol spanning zit je dan te wachten op de eerste beer. Na 2 uur wachten begint het te regenen. Niet echt wat je wilt maar je hebt het niet in de hand en regen kan ook heel mooi zijn op de foto. Zoals gezegd heb je 3 gaten waar je je lens doorheen kan doen. Daarboven zitten een paar kleine ruitjes waar je zelf doorheen kan kijken. Dan om half 10 zie ik helemaal aan de overkant beweging vanuit het bos. Het is de eerste beer en komt recht op ons af lopen. De regen gaat vrolijk door en het licht is toch wat minder geworden. Langzaam komt de beer richting ons gelopen en loopt voor de hut langs. Neemt een paar happen van het voor hem neergelegde voer en verdwijnt weer in het bos. Wat een ervaring om het grootste roofdier van Europa op een paar meter van je af te hebben staan!




De regen blijft doorgaan en blijkt uiteindelijk een bui van 9 uur lang te worden. Tegen 1 uur komt er ook nog even een jonge beer voor de hut langs maar door bui en het meest donkere moment van de dag is het moeilijk om hier scherpe foto’s van te maken. Vooral om dat beren maar zelden hun kop stilhouden.

Zo af en toe komt er eens een zeearend langs vliegen en bij gebrek aan licht en beren probeer je je toch een beetje te vermaken met het fotograferen van een zeearend in het landschap.



De tweede nacht hebben we bij de poel gezeten. Deze plek was dit jaar voor het eerst in gebruik en zag er prachtig uit. Je hoopt natuurlijk dat de beren te water gaan maar bij windstil weer is hier een weerspiegeling van een beer als hij langs de waterkant staat ook geen straf. De wind laat de eerste paar uur goed merken dat hij er is maar na middernacht valt de wind helemaal weg. In de loop van de nacht begint er zelfs vanuit de poel wat mist op te trekken. Om 3 uur ’s nachts begint de zon weer boven de bomen uit te komen en word de sfeer echt prachtig. Een dampend meertje, het tegenlicht van de zon en de silhouetten van de dennen maken het echt prachtig. Wat mist is een beer. Deze komt pas om 5:30 aanrennen om een paar happen van het voer te nemen en dan direct weer het bos in te trekken. Ja, het blijft natuur en je kunt niet alles hebben.



De derde nacht was ik de gelukkige persoon (nogmaals bedankt Edwin) om in de ‘suicide’hut te mogen zitten, wederom in het moeras. Waar je bij de andere hutten rechtop zit en dus ongeveer een meter boven de grond, is deze hut gemaakt om vanuit een laag standpunt te fotograferen. Op grondhoogte is een gat in de hut gemaakt en je ligt op een matrasje. Door vlak voor de hut te voeren kan je hier prachtige wide-angle shots maken. Maar ook met een telelens kan je hier prachtige beelden maken omdat je zo laag ligt. Het is alleen wel een hele andere ervaring omdat je bijna op de grond ligt en de beer zo dichtbij komt dat je bijna onder de beer ligt als hij voorbij komt! Nadeel is wel dat je alleen bent en je de volle 14 uur wakker moet blijven om niks te missen. Dit gaat de eerste uren goed maar na een tijdje worden je ogen toch wel heel zwaar. Om niets te missen zette ik mijn mobiele telefoon op de timer met het geluid natuurlijk uit. De timer werd ingesteld op 3! minuten. Zo kon ik heel even een tukje doen om na 3 minuten weer wakker getrild te worden door mijn telefoon. Snel even een blik over het veld werpen en dan weer drie minuten slapen. Je moet er wat voor over hebben!

Maar toen er eenmaal een beer het veld op kwam lopen was de slaap in een keer verdwenen. Ook deze beer kwam vanuit het bos recht op de hut af gelopen. Nam ook weer een paar happen van het voer en liep toen recht op mij af! Je weet dat ze niks doen maar als je daar op de vloer van zo’n hutje ligt en bij je hoofd zit een gat van een halve vierkante meter om doorheen te fotograferen dan begint je hart toch wel iets harder te slaan dan normaal. Ik denk ook dat het gebonk van mijn hartslag, die over het hele veld was te horen, de reden was dat de beer rustig het bos inliep en verdween. Wat een ervaring zeg. Als ik mijn hand had uitgestrekt dan had ik de beer kunnen aanraken!



De laatste nacht zaten we in het bos. Dit is de plek waar je de meeste kans maakt op beren maar ook waar het licht wat meer moeite had om de bodem te bereiken vanwege de vele bomen. Na een half uur wachten kwam de eerste beer al. Dit ging zo’n beetje de hele nacht door en hebben we zo’n beetje 15 verschillende beren gezien. Een paar komen als het licht eigenlijk te weinig is om te fotograferen. Maar zo na half 3 ’s nachts en met wat hogere ISO waarden is er heel goed te fotografen.





Al met al een prachtige ervaring om op deze manier beren te mogen zien en te fotograferen. De 14 uur lange sessies vielen mij heel erg mee en die 15 uur slaap die ik die week heb gehad waren achteraf gezien genoeg. Helaas hebben we deze week geen jonge beren mogen zien maar al met al mag ik niet klagen. De bijna 24 uur daglicht, de prachtige omgeving, het goede gezelschap en natuurlijk de beren hebben er samen voor gezorgd dat dit een week was die ik niet snel zal vergeten.


René Visser

vrijdag 22 juni 2012

Genieten van oehoe’s

Ik was in de gelukkige omstandigheid om samen met fotovriend Rein Hofman een vergunning te verkrijgen om in een Duitse steengroeve, die nog volop in bedrijf is en dus afgesloten, een oehoe nest te volgen. Zo’n anderhalve maand gevoelsmatig bijna in de groeve gewoond en de twee jongen zien opgroeien. Echt een voorrecht en samen met de boommarters wellicht het hoogtepunt van het jaar op het gebied van natuurfotografie-beleving. Fotografie als deze is natuurlijk nestfotografie waarbij het zeer van belang is om voor een goede voorbereiding te gaan zodat alles zonder enige mate van verstoring verloopt. In een dergelijke situatie is het bezit van een 800 mm lens geen overbodige luxe of beter; pure noodzaak. Dat is ons gelukt en de vogels fladderen inmiddels in vrijheid rond; op naar een hopelijk mooie en lange toekomst. Hier een aantal van de foto’s. Een grote selectie van de resultaten staat nu online op mijn website. Foto's gemaakt met de Nikon D800 in combinatie met de Sigma 300-800 mm.

vrijdag 15 juni 2012

Macro

Helaas is de lente al bijna over en ik weet niet hoe het bij jullie is maar ik moet zeggen dat het hier een schraal macro seizoen tot nog toe is. Wel veel meikevers maar verder heel weinig vlinders en andere insecten. Waar het vorig jaar krioelde van de icarusblauwtjes heb ik er nu pas 3 gezien. Zelfs het veelvoorkomende koolwitje bespeur ik hier bijna niet.Een enkele vuurvlinder gezien en zelfs de oranjetipjes niet zoveel en erg kort. Ik ben erg benieuwd naar jullie bevindingen. Misschien dat het binnenkort nog anders word en ik jullie meer nieuws kan melden.

dinsdag 12 juni 2012

Nieuwe reis: Steenarenden en meer in Zweden

Met trots heb ik weer een hele fraaie nieuwe reis aan mijn programma toegevoegd. U kunt nu zelf beleven hoe het is om vanuit een fraaie noord Zweedse schuilhut met alleen maar natuur om u heen foto's te maken van vooral steenarenden. Maar naast deze actieve en imposante steenarend is er kans op meer; denk aan raven, bonte kraaien, havik, diverse soorten spechten, goudvinken en andere zangvogels. Maar er kan ook zomaar een vos voorbij komen lopen. We zitten in een geweldig mooi uitgestrekt gebied op eigen terrein waar tevens bruine beren, wolven en veelvraten voorkomen. Maar hoofddoel van deze reis is dus de steenarend en de kans ze te zien is bijna zeker als u er zo’n drie fotodagen voor uittrekt. Erg grote kans op succes dus. Via een link bij de aankondiging op mijn website kunt u ook de eerste resultaten zien van mensen die de try-out versie van deze reis gemaakt hebben. Kijk snel verder voor alle informatie.

zondag 3 juni 2012

Een avondje Arkemheen

Een tijdje geleden brak, na een wat bewolkte dag, de zon zo af en toe door. Het was al rond half 8 in de avond maar toch besloot ik nog even in de Arkemheen te gaan kijken wat voor mij zo’n 10 minuten rijden is. Eenmaal daar aangekomen werd ik verrast door grote velden bloeiende boterbloemen. Ik kom hier ieder jaar wel maar deze keer was het allemaal wel heel erg geel. Prachtig om te zien! Al gauw viel mijn oog op een grutto die in één van deze velden zat. Hij zal vast wel ergens een jong hebben lopen maar die kon ik door de hoge boterbloemen natuurlijk nooit zien.
Een eindje verder kwam ik een andere grutto tegen die prachtig in zijn biotoop ging staan. Uitgestrekte, nog niet gemaaide, weilanden waar de zuring en boterbloemen volop in bloei staan. Wat een prachtig gezicht is dat toch!!
De zon kreeg toch wat moeite met de bewolking en het mooie licht waar ik op gehoopt had viel nu wat tegen. Toch besloot ik om te blijven en vond een gruttopaar waar twee jongen bij liepen. Moeilijk om zowel de twee jongen als één van de ouders op de foto te krijgen want de jongen lopen (bijna rennen) de hele tijd door het gras en zijn op zoek naar vliegjes en andere eetbare dingen die ze tussen het hoge gras kunnen vinden. Zo af en toe ben je ze even kwijt en dan ineens duiken ze een paar meter verder weer op. Dit alles onder toeziend oog van de ouders die elk mogelijk gevaar met veel herrie en geroep bij hun kroost weg proberen te houden. Als er een zilvermeeuw of reiger langs komt vliegen wordt er ook vaak assistentie verleend door de buurgrutto’s om zo met meerdere vogels de ‘roofvogel’ weg te jagen.
Zo af en toe poseerde de oudergrutto prachtig in zijn omgeving. De boter-, pinkster- en paardenbloemen vormen samen met de bloeiende zuring en alle vele andere soorten een prachtig geheel. En dan te bedenken dat er hier een paar weken geleden nog geen grutto te zien was en er van bloeiende bloemen al helemaal geen sprake was!
De zon zakt steeds verder en ik besluit om (de bijna standaard geworden) grutto op paal foto met ondergaande zon te fotograferen. Normaal gesproken zit er op elke paal die daar zo’n beetje staat vaak wel een grutto of tureluur. Maar als de zon prachtig als een gele bol met een rood randje achter de horizon verdwijnt laten alle vogels het afweten!! Ik rijd van paal naar paal maar nergens vind ik een grutto die ook van deze zonsondergang wil genieten. Totdat ik bijna weer bij de a28 aankom (de grens van de polder) en toch nog een grutto op een paal vind. Deze zit niet helemaal perfect en ik moet half de sloot in om de zon, die nu wel bijna onder is, samen met de grutto in beeld te krijgen. Vanuit de hand probeer ik met mijn 600mm een laatste paar foto’s te maken. De muggen dansen om mijn hoofd en overal begint het te jeuken. Binnen een paar minuten is de zon echt helemaal weg en gaat het licht uit. Met een voldaan gevoel rij ik terug naar huis. Wat is de Arkemheen toch een prachtig gebied!!