maandag 26 november 2012

Middelste bonte specht

Al enige jaren probeer ik een middelste bonte specht te fotograferen maar het resultaat bleef beperkt tot wat schampshotjes.Ondanks dat deze zeldzame specht zich sinds kort ook af en toe bij een van de fotohutten laat zien besloot ik voor een andere kans te gaan. Zo belande ik in een oude boomgaard in de Achterhoek waar het om tien uur smorgens al gepiept was. Zo kan het lopen. Middelste bonte spechten zijn met een ware opmars bezig in ons land. Met name in het oosten van het land bevolken ze oude landgoedbossen waar ze broeden in dikke eiken. Zo luidruchtig als ze in hun baltstijd zijn, zo stil en teruggetrokken worden ze later in het jaar. Hier de hele serie. Gemaakt met de Nikon D800 en de Sigma 300-800 mm lens. Gemiddels f5.6; 1/160 sec en iso 400.

zondag 28 oktober 2012

GDT Fotofestival

Gisteren teruggekomen van het GDT festival dat ieder jaar in het Duitse Lünen wordt gehouden. Voorafgaand aan het 2 daagse festival waar natuurfotografen vanuit de hele wereld naartoe komen om presentaties te geven is er op vrijdag de prijsuitreiking van de jaarlijkse fotowedstrijd van de GDT. In mijn ogen is dit toch wel één van de grotere natuurfotowedstrijden van Europa en hier komen de mooiste van de mooiste beelden voorbij. Al vele jaren volg ik deze wedstrijd op het internet en vorig jaar ben ik ook al één dag op het festival geweest en heb daar vele mooie beelden mogen zien.

 

Dit jaar ben ik niet alleen op de zaterdag geweest maar ook op de vrijdagavond. Edwin heeft namelijk ook meegedaan met de fotowedstrijd en heeft daar een “Highly commended” behaald in de categorie vogels met zijn drinkende baardman met de titel "Mission Impossible”. Een prachtig resultaat en ik wil hem hierbij nogmaals van harte feliciteren!! Ik weet hoeveel moeite hij hier de afgelopen jaren(!) voor heeft moeten doen en het is niet zomaar even een foto die je als een lucky shot kan beschouwen.  Hier is heel veel werk aan vooraf gegaan en dit heeft dus geresulteerd in een eervolle vermelding bij deze grote natuurfotowedstrijd. Well done Edwin!

 

 

Edwin was trouwens niet de enige Nederlander die in de prijzen is gevallen. Zo won Mees de Bruijne twee prijzen maar ook Marijn Heuts, Misja Smits, Theo Bosboom, Andrew George, Paul van Hoof, Jasper Doest en Bart Siebelink vielen in de prijzen. Toch leuk om te zien dat bij de categorie Planten en paddenstoelen het podium bijna vol stond met alleen maar Nederlanders!  Een geheel overzicht is te zien op de site van de GDT. Iedereen gefeliciteerd!

 

Tijdens het festival kunnen de bezoekers op zaterdag uit de winnaars van alle categorieën ook nog een “winnaar van het publiek” kiezen . Iedereen mag een stem uitbrengen wat volgens hem of haar de beste winnende foto is van het festival. En laat dit nou toevallig ook de foto van Edwin zijn! Dus op de zaterdagmiddag vlak voor de laatste presentatie van de dag mocht meneer Kats weer het podium op om onder luid applaus van het publiek zijn publieksprijs in ontvangst te nemen.  Dit geeft toch wel aan dat niet alleen de vakkundige jury het een mooie foto heeft gevonden maar ook de bezoekers van het festival dit een erg mooie foto vonden. Wederom proficiat!!

 

 

Dan het festival zelf. De dag wordt gevuld met meerdere presentaties van fotografen uit verschillende landen. Elke fotograaf heeft uiteraard zijn eigen onderwerp en deze zijn erg uiteenlopend. Zo heeft bijvoorbeeld Laurent Geslin het gehad over de natuur in de stad wat vrij gemakkelijk waar te nemen is en te fotograferen. Klaus Nigge gaf een presentatie over de steppe van Kazachstan waar de dieren al vanaf 1,5 km afstand voor je op de loop gaan.

 

Ook heeft Bence Mate in de ochtend een presentatie gegeven. Deze bekende Hongaarse jonge fotograaf staat bekend om zijn schuilhutten. Hij gebruik deze vooral om vogels te fotograferen. Ook liet hij zien hoe een onderwaterfoto met pelikanen die voedsel aan het zoeken zijn tot stand is gekomen. Hiervoor had hij geen schuiltent nodig maar wel een stellage waar hij zowel zijn camera en flitsers op gepaste afstand van de pelikanen kon bedienen om onderwaterfoto’s te maken. Helaas kwam hij erachter dat het water van het meer te troebel was om mooie foto’s te maken. De meeste mensen gaan dan op zoek naar een ander onderwerp maar Bence bouwde gewoon een waterzuiveringsinstallatie om het water helder te krijgen! Niet om het hele meer schoon te maken maar slechts een paar m3 water had hij genoeg aan. Je moet er maar opkomen. Geweldige denkwijze en doorzettingsvermogen om tot een prachtig resultaat te komen.

 

Een totaal andere aanpak had Bruno D’Amicis. Deze Italiaanse fotograaf trekt een paar maanden de bergen van midden Italië in om daar de natuurlijke bewoners van de bergen te fotograferen. Deze man wacht met gemak een paar dagen in een ijskoude schuilhutje om zo een glimp op te vangen van de wolven die daar leven. Niets geregisseerd of naar zijn hand gezet zoals Bence maar gewoon puur natuur. Ook heel mooi!

 

Hoogtepunten van de dag waren voor mij toch wel de laatste (twee) presentaties. In zekere zin hadden ze ook wel een beetje met elkaar te maken. De voorlaatste presentatie was van de ILCP (International Leauge of Conservation Photogaphers). Deze mensen proberen door middel van de kracht van natuurfotografie voorlichting te geven over de schoonheid van de natuur en ecosystemen. Hierdoor proberen ze overheden over te halen om bepaalde ecologische verwoestende beslissingen uit te stellen. De kracht van een natuurfoto kan zo sterk zijn dat dit ook daadwerkelijk gebeurd!!

 

Daarop volgend de prachtige serie van Florian Schulz. Deze fotograaf nam ons mee naar de Noordpool waar hij prachtige beelden van muskusossen, rendieren, robben en ijsberen liet zien. Ongelofelijk in wat voor omstandigheden zo’n man moet werken. Om op bepaalde plekken te komen is hij dagen met een slee onderweg die door honden word getrokken. Werken in temperaturen van ruim onder de 20 graden is geen uitzondering. Om de beurt posten bij de tent zodat de ene persoon kan slapen en de ander kijkt of er een ijsbeer niet probeert de tent open te scheuren. Om daar te komen en te overleven is al een hele opgaaf maar om dan ook nog met zulke mooie en bijzondere foto’s thuis te komen vind ik erg bijzonder.

 

Maar ook Florian probeert met zijn foto’s de problemen te laten zien die zich opdoemen in het Noordpoolgebied. De laatste jaren worden er verwoede pogingen gedaan om daar olie te winnen. Als er in zo’n gebied een ongeluk gebeurd zijn de gevolgen rampzalig. Het is daar 6 maanden van het jaar pikdonker, de stormen daar zijn van ongekende kracht en mocht er dus bijvoorbeeld een olieleiding stuk gaan kost dit vele male meer moeite om in een “normale” situatie zo’n lek te repareren. Veel mensen (ik ook) hebben hier geen besef van en Florian laat ons door middel van zijn fotografie zien hoe kwetsbaar dit ecosysteem is.

 

Gelukkig is het niet allemaal slecht nieuws. Florian liet ons ook onderstaand filmpje zien waar hij, volgens mij, de foto van zijn leven maakt. Neem even de moeite om het hele filmpje te kijken en voel ook even wat het is om een wereldfoto te maken!!

 

http://www.youtube.com/watch?v=kbBNAuhS1oY

 

Al met al hebben deze twee dagen weer een hoop positieve indrukken bij me achtergelaten en heb ik weer een hoop mensen ontmoet. Vaak "kende" ik ze al van het internet maar het was erg leuk om ze persoonlijk te ontmoeten. Natuurlijk ook leuk voor Edwin met het behalen van zijn prijzen. En om weer eens te zien dat het maken van natuurfoto’s zo van belang is om ook andere mensen deze schoonheid te kunnen laten zien.

 

Tot volgend jaar!!

woensdag 24 oktober 2012

Herfst vanuit de fotohut

Wat is de herfst zonder natuurfotografie? Weinig natuurlijk maar helaas kwam het er bij maar weinig van dit jaar. Toch deze week twee ochtenden naar een van mijn fotohutjes geweest. Ik had mezelf maar ingepland want ze worden zo druk bezocht dat ik er zelf nauwelijks nog bij kan. Hoewel de voorspellingen goed waren viel het zondag erg tegen toen er een mistdeken boven Twente hing. Maar goed; ik ben een liefhebber geworden van trage sluitertijden. Misschien wel vooral vanwege de uitdaging wat dat met zich mee brengt. Na het zorgvuldig inrichten van de setup, waar ik toch al snel een uurtje voor uittrek, had ik nauwelijks de tijd om me in de hut te installeren. Het was gelijk al een drukte van belang met enorm veel mezen en drie eekhoorns. Maandagmorgen, geweldig licht dus snel weer terug gegaan naar hut 2. Ik had de setup in tact gelaten maar pas nog even wat aan qua achtergrond. Mijn doel was om een paar foto’s te maken waar de herfst van af spat. Ik wil het randje van kitsch opzoeken want de jaren hebben me wel geleerd dat dit ‘verkoopbare’ foto’s oplevert. De fotografie is mijn brood dus ja; dan pas je je manier van fotograferen vanzelf een beetje aan. De eekhoorns zijn weer niet weg te slaan. Vroeger maakte ik nog wel eens wat sisgeluidjes om even de aandacht van ze te trekken maar het boeit ze al lang niet meer. Ik besluit tijden lang achtereen door mijn zoeker te blijven kijken en de eekhoorn in beeld te houden; wachtend op dat ene leuke kijk moment. Dat hou je niet zo heel lang vol en op het moment dat ik kramp in mijn arm begin te krijgen besluit ik de camera even los te laten en achterover te leunen. Zie ik tot mijn schrik op nog geen meter naast de eekhoorn een groene specht net zijn laatste slokje water nemen…gemist dus! Net als een vuurgoudhaantje wat steeds te dichtbij voor mijn lens zit. Maar goed; hoewel de oorpluimpjes hier in Twente nog niet bij alle eekhoorns aanwezig zijn, ben ik wel blij met de resultaten die deze twee ochtenden op hebben geleverd. De hele serie staat op mijn website maar hier alvast een aantal. Foto’s gemaakt met de nikon D800 in combinatie met de Sigma 300-800 mm. Niet echt nodig hier qua afstand, maar ik ben nu eenmaal verliefd op deze lens. Wil je ook eens een dag van een van mijn fotohutjes gebruik maken? Voel je welkom en lees er hier alles over. Wel voldoende opslagkaartjes meenemen want je maakt veel, heel veel foto’s.

vrijdag 12 oktober 2012

Ochtendsfeer

Ja ik weet het, weinig berichten van mijn kant. Erg druk met de fotografie maar helaas minder met het zelf op pad gaan. Gisterochtend lukte het dan toch eindelijk weer eens. Er werd weer een redelijk koude nacht voorspeld met een zonnige dag. Tja, dat kan in deze maanden dan eigenlijk allemaal maar een heerlijke zonsopkomst betekenen. Op tijd op pad dus en wat plekjes bezocht die ik eerder al eens in mijn hoofd opgeslagen had. Het werd de Herikerberg dit keer; een mooi bosgebied wat onderdeel is van Landgoed het Weldam en gelegen tussen Goor en Markelo. Het is een gemengd bos maar ik koos hier vooral voor het deel met veel beuk en vooral veel mosgroei op de grond. De zonneharpen waren iets minder intens dan gehoopt maar ik heb er toch een paar leuke beelden uit weten te halen. De hele serie staat inmiddels op mijn website. Foto's zijn gemaakt met de Nikon D800 en daarop de 16-35 mm. Ik heb een Lee 0,6 hard grad grijsverloopfilter gebruikt om overbelichting in de lichte delen te minimaliseren.

zondag 7 oktober 2012

Reeënbronst



Terwijl de hertenbronst in Nederland alweer over zijn hoogtepunt heen is wil ik toch nog even wat beelden delen van de afgelopen reeënbronst. De bronst van de reeën speelt zich ongeveer af in de laatste twee weken van juli tot en met de tweede week van augustus.  Het voordeel voor de fotograaf is dat de reebokken iets minder alert zijn dan de rest van het jaar en daarom iets makkelijker op de foto te zetten zijn. Ze hebben hun aandacht volledig bij de geiten en willen daarom een fotograaf die in de bosrand zit wel eens over het hoofd zien .

De tijd dus om erop uit te gaan en reeën op de foto te zetten. Mijn voorkeur om dat te doen gaat uit naar de vroege ochtend. Het is dan nog lekker rustig in het bos en de reeën maken zich langzaam op om de dekking weer een beetje op te zoeken voor de komende dag. Ook kan je het geluk hebben dat er die nacht wat mist is ontstaan en er meteen een hele andere sfeer hangt in het bos of heideveld. Dit jaar heb ik een paar keer geluk gehad en hing er een dunne laag mist over het heideveld. Maar omdat de zon deze periode veel kracht heeft is het na zonsopkomst al na een paar minuten gebeurd met de mist. Het is daarom van belang dat je al voor zonsopkomst een ree voor je hebt staan die je dan tijdens de zonsopkomst kunt gebruiken als model. Ik heb meerdere keren een prachtige zonsopkomst mogen meemaken met mist maar op dat moment was er nergens een ree te bekennen. Maar zo af en toe heb je geluk en wist ik een ree in de mist tijdens zonsopkomst op de foto te zetten.



Als er op de vroege ochtend geen mist is probeer ik toch gebruik te maken van het eerste licht van de dag. Ook hier is het maar een kort moment dat het licht echt mooi is en moet je snel handelen. Als de zon op een heldere dag opkomt wordt het licht al heel snel te hard. Dit houdt in dat het verschil tussen licht en schaduw zo veel is dat het storend wordt en niet mooi om te fotograferen. Ook dan heb je hooguit een half uur om je foto’s te maken.


Daarnaast probeer ik vaak nog wat te “spelen met het licht”. Onderstaande foto kon ik maken doordat de reebok voor een donker bosvak liep waar de zon nog niet op scheen. Alleen de bok en het gras werden door de zon belicht. Door een paar stops onder te belichten werd de omgeving nog donkerder en kreeg de reebok door zijn vacht een mooi gouden randje.   

Naast de sfeer en het licht probeer je, vooral tijdens de bronst, wat foto’s van het gedrag van de dieren te maken. Ook dit valt niet mee want de dieren zijn erg onvoorspelbaar. Het ene moment staan de bok en de geit gemoedelijk naast elkaar gras te eten en uit het niets beginnen ze ineens hele einden achter elkaar aan te rennen. Je moet dan net het geluk hebben dat ze langs jou rennen om er een geschikte foto van te maken. Negen van de tien keer gebeurd dat dus niet en rennen ze binnen enkele tellen honderden meters verder.

Tegen het einde van de bronst begint de heide ook langzaam te bloeien. Dit zorgt voor een mooie paarse setting. Dit jaar duurde het erg lang voordat de heide echt maximaal bloeide en was de bronst eigenlijk al voorbij. Toch probeer je dan de reeën nog op te zoeken en je merkt dat de bokken al weer een stuk voorzichtiger en alerter zijn.  


Al met al dit jaar weer een mooie reeënbronst mee mogen maken. Af en toe een paar prachtige ochtenden gehad met mist en mooie zonsopkomsten. Uiteindelijk ook nog van een mooie bloeiende heide mogen genieten. Nu mezelf opmaken voor (wederom) een tripje naar Engeland. Hier hoop ik net als vorig jaar de edelhertenbronst op de foto te mogen zetten. Een week lang de hele dag in het veld om herten te fotograferen! Hopelijk mogen we weer net zulke mooie momenten meemaken als vorig jaar toen twee herten voor onze neus met elkaar een groot gevecht aangingen.   

zaterdag 22 september 2012

Nieuwe fotohut klaar en beschikbaar

Ja ik weet het, het is lange tijd stil geweest van mijn kant op onze blog. Bij grote drukte schieten dit soort zaken er nogal eens bij in. Ik hoop er binnenkort weer een mooie nieuwe start mee te maken. Maar ik heb wel weer wat te melden waarvan ik weet dat ik er veel mensen een plezier mee doe. Gedreven door de vele positieve reacties van fotografen die met enige regelmaat van mijn fotohut gebruik maakten, heb ik besloten er een vervolg aan te geven. Het eerste resultaat daarvan is de laatste maanden ontstaan in het zelfde terrein. Een tweede fotohut dus. De twee hutten staan ver genoeg van elkaar af om geen of weinig invloed op elkaar te hebben. Dit keer heb ik hem niet in de grond gegraven maar gekozen voor een in deze opzet volstrekt unieke watertafel waardoor je als fotograaf toch weer een fraai laag standpunt krijgt. Door plaatsing van stammetjes of takken kan de fotograaf zelf grotendeels bepalen op welke afstand hij of zij de vogels (of eekhoorns) wil fotograferen. Deze hut is vanaf nu voor huur beschikbaar. Fotografen die al gebruik maakten van de eerste hut kunnen na instructies van mij en het ophalen van de sleutel op eigen gelegenheid naar de hut gaan. Voor meer informatie kun je deze link volgen en daarna de uitgebreide informatie opvragen.

zondag 19 augustus 2012

Beestjes

Zoals ik in mijn vorige post al schreef,is het inderdaad een heel rustig macro seizoen gebleven.Bijna geen vlinders maar wel veel vliegen,bijen en wespen. Uiteraard ben ik wel veel de natuur in geweest en heb wel wat foto`s kunnen maken. Momenteel zijn de tijgerspinnen weer in grote aantallen aanwezig.Nu ben ik niet bepaald dol op spinnen maar vind deze exemplaren van ongeveer twee centimeter, geel-zwarte lijf en indrukwekkende poten wel erg mooi om te zien. De tijgerspin is sinds het begin van de tachtiger jaren in nederland te zien maar komt oorspronkelijk uit het middellandse zeegebied.Het zijn echte rovers en hebben meestal wanneer je ze ziet een prooi zoals de grotere libellen soorten of een sprinkhaan in het web.Zelfs de mannetjes worden na de paring ingesponnen.De soort is te vinden in heidevelden en ruigere graslanden waar ze op enkel decimeters boven de grond hun web maken.

dinsdag 24 juli 2012

Website problemen

De laatste tijd helaas erg weinig tijd gehad om hier wat berichten te plaatsen. Ik ben bezig met een paar erg leuke dingen die nu even veel tijd kosten. Toch wil ik via deze weg even laten weten dat mijn website momenteel ofline is door gedoe bij de provider. We werken hard aan een oplossing om de boel weer snel in beeld te krijgen. Met dank aan alle mensen die me bellen, sms-en, mailen, whatappen en twitteren om te tippen dat de site het niet meer doet:-))

zondag 24 juni 2012

Beren in Finland



Vorige week ben ik samen met Edwin een week in Finland geweest om te proberen de bruine beer te fotograferen. Voor mij was het de eerste keer dat ik naar Finland zou gaan. Vanuit het vliegtuig tijdens de vlucht naar Kaajani was ik al erg onder de indruk van het landschap. Heel veel bos afgewisseld met meertjes in verschillende formaten. Een prachtig gezicht om te zien.

Eenmaal in Kaajani aangekomen was het nog ruim 2 uur rijden naar de plek waar we deze week zouden verblijven namelijk Martinselkosen Eräkeskus wildlife centre. Een afgelegen plek waar je maar weinig andere mensen tegenkomt. Het ligt 2 kilometer van de Russische grens en is wat je noemt nog een echt stukje wildernis.

Omdat we de eerste dag halverwege de avond aankwamen was het niet meer mogelijk om direct in een berenhut plaatst te nemen want dan moet je al om 4 uur vertrekken vanuit het verblijf. De eerste nacht was dus eigenlijk een “gewone”nacht. Omdat je zo noordelijk zit gaat de zon deze tijd van het jaar maar heel even onder. Zo tegen 12 uur middernacht gaat hij onder om al 2 uur later weer op te komen. Het meest donker is het om 1 uur ’s nachts maar zelfs dan is het niet donker. Een klein beetje schermer meer niet. Dat was al een hele ervaring om tegen 11 uur op een veranda te zitten met prachtig avondlicht dat maar niet leek te verdwijnen.

Na de eerste nacht kregen we de eerste dag in Finland de mogelijkheid om wat “tuinvogels”op de foto te zetten. De eigenaar voert een paar meter van het verblijf dagelijks zonnebloempitten en het is een komen en gaan van sijsjes, goudvinken en grote bonte specht. Ook kwam de taigagaai zo af en toe een kijkje nemen. Groot voordeel was dat de vogels totaal niet schuw zijn en je gewoon open en bloot naast het voerhuisje kon plaatsnemen zonder de vogels te verstoren. Hier maakten we ook voor het eerst kennis met muggen die in Finland wonen. Goed insmeren met de meest smerige en ongezonde middeltjes is de beste oplossing maar vergeet je ook maar een klein stukje in te smeren dan weten de muggen die plek prima te vinden! En ook al smeer je je goed in, de muggen blijven om je hoofd heen vliegen. Ze steken je niet maar prettig is het allerminst.




Dan is het om 4 uur tijd voor Dinch, dit is diner en lunch samengevoegd en is al om 3 uur ’s middags. Dit is zo vroeg omdat om 4 uur de auto’s al vertrekken richting de hutten waar we die nacht verblijven. Het is een klein kwartiertje rijden en nog een half uurtje lopen voordat je bij de hutten bent. Tijdens de wandeling die door prachtig oud bos gaat maak je kennis met nog eens 100.000 muggen. Maar ook zie je prachtige korstmossen en baardmossen die op de naaldbomen groeien. Dit is een teken dat je hier nog hele schone lucht hebt want bij de minste luchtvervuiling verdwijnen deze mossen direct.

Er zijn 3 verschillende plekken waar je kunt zitten namelijk het bos, het moeras en bij een poel. De eerste nacht hebben Edwin en ik bij het moeras gezeten. Een prachtige plek waar je zicht hebt over een groot open veld dat helemaal in bloei staat met veenpluis. Om 5 uur gaat het deurtje van de hut dicht en deze zal de volgende ochtend pas om 7 uur weer open gaan. Een 14 uur lange zit staat ons dus te wachten. De hutten niet overdreven luxe. Er staat een stoel en een bed. Elke hut heeft 6 kijkgaten, 4 aan de voorkant en 1 aan beide zijkanten. Elke fotograaf heeft dus 3 kijkgaten tot zijn beschikking. Omdat je altijd met 2 personen in de hut zit kan 1 persoon zo af en toe een tukje doen en de ander kan de boel buiten in de gaten houden.

Vol spanning zit je dan te wachten op de eerste beer. Na 2 uur wachten begint het te regenen. Niet echt wat je wilt maar je hebt het niet in de hand en regen kan ook heel mooi zijn op de foto. Zoals gezegd heb je 3 gaten waar je je lens doorheen kan doen. Daarboven zitten een paar kleine ruitjes waar je zelf doorheen kan kijken. Dan om half 10 zie ik helemaal aan de overkant beweging vanuit het bos. Het is de eerste beer en komt recht op ons af lopen. De regen gaat vrolijk door en het licht is toch wat minder geworden. Langzaam komt de beer richting ons gelopen en loopt voor de hut langs. Neemt een paar happen van het voor hem neergelegde voer en verdwijnt weer in het bos. Wat een ervaring om het grootste roofdier van Europa op een paar meter van je af te hebben staan!




De regen blijft doorgaan en blijkt uiteindelijk een bui van 9 uur lang te worden. Tegen 1 uur komt er ook nog even een jonge beer voor de hut langs maar door bui en het meest donkere moment van de dag is het moeilijk om hier scherpe foto’s van te maken. Vooral om dat beren maar zelden hun kop stilhouden.

Zo af en toe komt er eens een zeearend langs vliegen en bij gebrek aan licht en beren probeer je je toch een beetje te vermaken met het fotograferen van een zeearend in het landschap.



De tweede nacht hebben we bij de poel gezeten. Deze plek was dit jaar voor het eerst in gebruik en zag er prachtig uit. Je hoopt natuurlijk dat de beren te water gaan maar bij windstil weer is hier een weerspiegeling van een beer als hij langs de waterkant staat ook geen straf. De wind laat de eerste paar uur goed merken dat hij er is maar na middernacht valt de wind helemaal weg. In de loop van de nacht begint er zelfs vanuit de poel wat mist op te trekken. Om 3 uur ’s nachts begint de zon weer boven de bomen uit te komen en word de sfeer echt prachtig. Een dampend meertje, het tegenlicht van de zon en de silhouetten van de dennen maken het echt prachtig. Wat mist is een beer. Deze komt pas om 5:30 aanrennen om een paar happen van het voer te nemen en dan direct weer het bos in te trekken. Ja, het blijft natuur en je kunt niet alles hebben.



De derde nacht was ik de gelukkige persoon (nogmaals bedankt Edwin) om in de ‘suicide’hut te mogen zitten, wederom in het moeras. Waar je bij de andere hutten rechtop zit en dus ongeveer een meter boven de grond, is deze hut gemaakt om vanuit een laag standpunt te fotograferen. Op grondhoogte is een gat in de hut gemaakt en je ligt op een matrasje. Door vlak voor de hut te voeren kan je hier prachtige wide-angle shots maken. Maar ook met een telelens kan je hier prachtige beelden maken omdat je zo laag ligt. Het is alleen wel een hele andere ervaring omdat je bijna op de grond ligt en de beer zo dichtbij komt dat je bijna onder de beer ligt als hij voorbij komt! Nadeel is wel dat je alleen bent en je de volle 14 uur wakker moet blijven om niks te missen. Dit gaat de eerste uren goed maar na een tijdje worden je ogen toch wel heel zwaar. Om niets te missen zette ik mijn mobiele telefoon op de timer met het geluid natuurlijk uit. De timer werd ingesteld op 3! minuten. Zo kon ik heel even een tukje doen om na 3 minuten weer wakker getrild te worden door mijn telefoon. Snel even een blik over het veld werpen en dan weer drie minuten slapen. Je moet er wat voor over hebben!

Maar toen er eenmaal een beer het veld op kwam lopen was de slaap in een keer verdwenen. Ook deze beer kwam vanuit het bos recht op de hut af gelopen. Nam ook weer een paar happen van het voer en liep toen recht op mij af! Je weet dat ze niks doen maar als je daar op de vloer van zo’n hutje ligt en bij je hoofd zit een gat van een halve vierkante meter om doorheen te fotograferen dan begint je hart toch wel iets harder te slaan dan normaal. Ik denk ook dat het gebonk van mijn hartslag, die over het hele veld was te horen, de reden was dat de beer rustig het bos inliep en verdween. Wat een ervaring zeg. Als ik mijn hand had uitgestrekt dan had ik de beer kunnen aanraken!



De laatste nacht zaten we in het bos. Dit is de plek waar je de meeste kans maakt op beren maar ook waar het licht wat meer moeite had om de bodem te bereiken vanwege de vele bomen. Na een half uur wachten kwam de eerste beer al. Dit ging zo’n beetje de hele nacht door en hebben we zo’n beetje 15 verschillende beren gezien. Een paar komen als het licht eigenlijk te weinig is om te fotograferen. Maar zo na half 3 ’s nachts en met wat hogere ISO waarden is er heel goed te fotografen.





Al met al een prachtige ervaring om op deze manier beren te mogen zien en te fotograferen. De 14 uur lange sessies vielen mij heel erg mee en die 15 uur slaap die ik die week heb gehad waren achteraf gezien genoeg. Helaas hebben we deze week geen jonge beren mogen zien maar al met al mag ik niet klagen. De bijna 24 uur daglicht, de prachtige omgeving, het goede gezelschap en natuurlijk de beren hebben er samen voor gezorgd dat dit een week was die ik niet snel zal vergeten.


René Visser