zaterdag 26 februari 2011

Nieuwe fotohut in wording

Ik ben de laatste tijd hard aan het werk om klaar te zijn voor het voorjaar. Foto projecten worden uitgedacht en voorbereid en plekjes ingericht.


De ene klus is groter dan de andere maar de grootste betreft wel het maken van de nieuwe fotohut in een bosgebied waar ik al de nodige jaren fotografeer.



Gisteren werd met behulp van een graafmachine een gat gegraven en vandaag had ik de luxe van de hulp van Natuurfocus vrienden om de hut zelf in elkaar te zetten. Een dag hard werken maar met enorm veel lol en mooie vooruitzichten voor mooie fotomomenten. Bedankt voor jullie tomeloze inzet mannen!






vrijdag 25 februari 2011

Voor de bonte vliegenvanger naar Ghana

Als natuur- cq vogelfotograaf moet je soms ver gaan in je gedrevenheid om je gewenste foto’s te kunnen maken. Maar ook vogelonderzoekers kunnen er wat van.


Mijn broer en ik groeiden van kind af aan al op met het werk voor natuur- en vogelwerkgroepen en tot op de dag van vandaag zijn we er beiden actief in. We zijn echter wel ieder onze eigen kant op gegaan. Van mij is bekend dat ik met camera de vogels probeer te vangen; mijn broer is meer de onderzoekskant op gegaan en is vogelringer geworden. Geloof me; het klinkt mooier dan het is. Vooral in het voorjaar is het werken van het eerste tot het laatste licht. Voor hem betekend dat vooral het ringwerk op de Hoge Veluwe. De spaarzame vrije dagen tussendoor worden besteed aan…vogels ringen in en rond de nestkasten in onze woonomgeving.

Kernsoort van het onderzoek waar Henri zich voornamelijk mee bezig houdt is de bonte vliegenvanger. Uitgesproken trekvogels die bij ons komen broeden. In de wintermaanden zitten deze insecteneters in warmere oorden; Afrika. Dus ja, als je ze dan wilt ringen moet je daar maar naar toe.


In het kader van een onderzoeksproject van de Rijksuniversiteit van Groningen zit hij momenteel voor twee maanden in het West Afrikaanse Ghana in een poging de daar overwinterende Bonte vliegenvangers te vangen en te ringen. Dat dit allemaal niet zonder slag of stoot gebeurd kunnen belangstellenden volgen via zijn weblog. Ik denk best interessant om er af en toe eens een kijkje te nemen en zo ook meer te weten te komen over het nut van de door ons fotografen vaak zo gehate ringetjes.
Ga naar de weblog.

zondag 13 februari 2011

IJsvogel met de macrolens

Een tijdje terug schreef ik al iets over de dode ijsvogel welke op het ijs van een van de Twentse beken gevonden werd. Helaas hebben voor het derde achtereen volgende jaar vele ijsvogels het loodje moeten leggen. Bij langdurige vorstperiodes wordt door het ijs hun weg naar voedsel afgesloten met alle gevolgen van dien. Dit houden ze 1,2 of 3 weken vol maar daarna vallen ze bij bosjes om. Een volstrekt natuurlijk verschijnsel maar zonde is het wel.
De dode ijsvogel gaf me wel de mogelijkheid om eens wat andere foto's van het schitterende diertje te maken. Met de vogel op de tafel en de macrolens op de D700 rolden er uiteindelijk deze plaatjes uit.\




woensdag 2 februari 2011

Van lieve vosjes tot indianenverhalen (update)

Vossen spreken tot de verbeelding; dat kan althans bijna niet anders als je ziet hoe vaak er over dit schitterende dier heftige discussies gevoerd worden. Maar ook bij mensen met een passie voor natuurfotografie; zo blijkt uit de vele foto’s die aan ons voorbij schuiven op het internet. Om met dat laatste te beginnen. Bij net zoveel van die foto’s zie je al wat van die indianen verhalen variërend van ‘dagen heb ik liggen wachten’ tot ‘tot mijn verbazing zag ik een vos door het duin lopen’. Hmmm, jaja; soms kan dat maar zo het geval zijn inderdaad. Toch zijn verreweg de meeste foto’s gemaakt van ‘tamme’ vossen. Dit zijn op zich natuurlijk wel wilde dieren maar vossen zijn opportunisten en passen zich dus snel aan de omstandigheden aan. Neem de zogenaamde, in de volksmond ‘rugzakvos’ genoemde, vos in de Amsterdamse Waterleiding duinen. In dit gebied wandelen veel mensen en die voeren de dieren met regelmaat. Sommige vossen pikken dit op en weten dat er iets te halen zou kunnen zijn zodra ze mensen horen. Na verloop van tijd is het dier nog tammer dan menig hond en wandelt keurig met de mensen mee.
Als je er op let is het lachwekkend om te zien hoe de mensen elkaar in de gaten houden onder het mom van 'wij voeren nooit hoor'. Maar van een afstandje zie je een plastic zakje uit een broekzak komen en wordt er lustig op los gestrooid. Op de bekende plek ligt het bezaaid met voer en dat is diep triest natuurlijk.

Nee, er is in dit opzicht geen verschil tussen een wandelaar en een fotograaf en aldus ziet de fotograaf zijn kansen. Een paar honden- of kattenbrokjes mee en voilá; de camera loopt vol met prachtige vossenfoto’s. Is daar iets mis mee? Persoonlijk denk ik het niet zolang er maar aan twee voorwaarden voldaan wordt. Denk na wat je het dier geeft; als je dat al nodig vindt. Je gelooft het niet maar er zijn mensen die hem chocoladekoekjes, chips, pepermuntjes, dropjes en weet ik wat allemaal geven. Gebruik je verstand zou ik zeggen.




Tweede voorwaarde; wees eerlijk over de totstandkoming van je foto’s. Iemand met enigszins kennis van zaken herkent zo’n vos en de omgeving uit duizenden en prikt dus gewoon door de indianenverhalen heen. En waarom zou je het doen? De echte klik wat je met ‘echte’ natuurfotografie hebt is er toch al niet dus waarom zou je je zelf en de kijkers voor de gek houden? Zo zie ik het trouwens ook met de roofvogelshows; de meest spannende verhalen maar ondertussen zie je bij die foto’s net dat ene pootje waar het riempje omheen ziet niet.

Wat de vossen betreft is er niets mis mee om van de mogelijkheid gebruik te maken om foto’s te maken die anders slechts sporadisch mogelijk zijn. Een tijd terug heb ik er zelf ook een kijkje genomen. Ik nam de 300-800 mm lens mee omdat ik graag foto’s wilde maken van het dier op wat grotere afstand tussen de duinvegetatie. Mooi plekje opgezocht, laag standpunt ingenomen; laat maar komen dat dier.

Plots roept iemand iets naar me; ‘hey, Han, kijk eens achter je’. Nou ja zeg!

(met dank aan Roeselien Raimond voor de foto)
En om de kop van deze bijdrage nog wat extra duidelijk te maken ter afsluiting nog een recent artikeltje van de Zeeuwse media. Over indianenverhalen gesproken. Doodmoe wordt je er van!

PvZ: Vossen bedreiging voor baby's Zuiddorpe

ZUIDDORPE - De provincie moet nachtelijk jagen op vossen toestaan. Dat vindt de Partij voor Zeeland. Fractievoorzitter Johan Robesin roept het dagelijks provinciebestuur op die maatregel zo snel mogelijk in te laten gaan. Robesin doet zijn oproep naar aanleiding van recente overlast van vossen in en rond Zuiddorpe. Eén of meerdere van die beesten beten de afgelopen weken op meerdere adressen in totaal tientallen kippen dood.
Robesin is bang dat ook mensen het slachtoffer worden, zoals onlangs in Engeland. "Daar werden baby's uit hun wieg gesleurd en op afschuwelijke wijze gedood."

Bron: PZC

Update: Van Edwin ontving ik net dit filmpje.

dinsdag 1 februari 2011

Deelnemers klankbeeld zeevogelreis

Het is altijd leuk om de resultaten van de deelnemers aan de reizen te zien. Albert van de Maat ging afgelopen jaar mee naar de Farne eilanden en Bass Rock en maakte er de volgende presentatie van. Beslist leuk om naar te kijken.


Farne Islands and Bass Rock 2010 from Albert van de Maat on Vimeo.


En als het bij jou ook begint te kriebelen; je kunt dit ook zelf meemaken door je op te geven voor deze mooie reis. Klik hier voor mee informatie.