Puffen in Gambia

Afgelopen week terug gekomen van een week fotograferen in Gambia. Doelstelling was het onderzoeken of er een mogelijkheid is om een reis naar dit Afrikaanse vogelparadijs te organiseren. Daarover later vast meer want nu is daar nog geen duidelijkheid over. Samen met reisgenoot en fotomaatje Rick Tibbe bivakkeerden we in een bos op de oevers van de Tanji river. Een fraai gebied met alleen daar al vele vogelsoorten. En apen maar die waren hier zo schuw dat hun aandeel beperkt bleef tot het wekken van ons door smorgens heel vroeg met een enorme knal op het dak van ons verblijf te knallen. Onder een brandende zon die de temperatuur liet oplopen tot zo’n 36 graden bezochten we een aantal goede vogelgebieden. Het was een vreemde gewaarwording om op een dag waarop je smorgens nog puffend stond te fotograferen thuis te komen in een land wat gebukt gaat onder een ouderwetse winter. 45 Graden temperatuursverschil op een dag; oef!

Van foto’s bewerken gaat het de komende tijd waarschijnlijk niet komen maar op de terugweg heb ik in het vliegtuig de laptop er even bijgepakt en alvast een aantal foto’s bewerkt. Voor de echte kwaliteit en een compleet verslag moet je dus helaas nog even geduld hebben maar hier al vast een indruk van de eerste twee dagen.

Storing op de website

Zoals u wellicht gemerkt heeft had mijn website twee dagen te kampen met een vervelende storing. Normaal gesproken zijn hier webmasters voor die je dan helpen maar zo niet het bedrijf wat mijn site geleverd heeft. Via allerlei omwegen en behulpzame collega's staat de site zelf nu weer online maar ik kan er helaas nog geen updates of wijzigingen op doorvoeren. We werken hard aan een oplossing. 

Een paar dagen Engeland

Net weer terug uit Engeland waar ik een paar dagen met mijn goede vriend Danny op pad ben geweest. Eigenlijk hadden we geen speciale doelen gesteld, maar gewoon om lekker op pad te zijn in een andere omgeving en goed gezelschap. De heenweg van Nunspeet naar de eindbestemming verliep niet geheel vlekkeloos, maar had dit ook niet verwacht door alle berichtgevingen in het nieuws. In totaal heeft het 12 uur geduurd voordat ik op de plaats van bestemming was. Deels kwam dit doordat het vliegtuig, 10 minuten voor de landing, opdracht kreeg om door te vliegen naar Liverpool. Dan maar met de taxi naar het treinstation en de trein naar Birmingham gepakt. Een hoop extra gedoe, maar achteraf gezien is het allemaal best goed verlopen. Samen met Danny besloten dat we achter de vos aan zouden gaan en een plek te bezoeken waar de steenuil zich regelmatig liet zien. Beide dieren lieten zich goed zien en we konden naar hartelust wat platen maken. Het weer was prachtig met volop sneeuw. Al met al weer een geslaagde trip en tevens de laatste van dit jaar. Volgend jaar staat er weer vanalles op het programma, zoals steenarenden in Noorwegen, Shetland eilanden en natuurlijk de Holland trip in april. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar en wens jullie voor nu een prachtige kerstfeest en een fotogeniek en gezond 2011.

gr. Edwin

Mr Bean als natuurfotograaf

Ik was vandaag zo eens aan het rondneuzen op youtube, zoals iedereen zich daar wel eens schuldig aan maakt, kom ik daar een super grappig filmpje tegen van Mr Bean als natuurfotograaf, ik zou zeggen laat je verrassen want ik heb er smakelijk om kunnen lachen.

Grote bonte…gaai

Ik maak met enige regelmaat gebruik van zogenaamde set-ups. Zeg maar plekken waar je regelmatig dieren verwacht en die plek dan enigszins naar je hand zet. Dat klinkt wellicht heftig maar in de praktijk betekend dit niet meer dan een vetbol niet aan een takje hangen maar in een holte van een boom drukken. Zo deed ik dat ook met dit berkenstammetje. Het leek me leuk om een grote bonte specht te fotograferen tegen deze ‘boom’ geplakt. Maar ja, de specht kwam die dag niet en natuurlijk staat nergens dat andere vogels er niet van mogen snoepen. Of het helemaal natuurlijk is kun je je dus afvragen maar een leuk beeld is het wel. Toch?

Nikon D300s; Sigma 300-800 mm; iso 250; f5,6; 1/125 sec; -1/3


Meer gaaien op mijn website

Een groot fan van..........

Paul Nicklen. In mijn ogen een van de beste natuurfotografen op aarde. Niet alleen maakt hij prachtige opnames, maar hij gaat heel erg ver om deze te maken. Zowel op als onder het poolijs bijvoorbeeld. Zijn publicaties zijn ontelbaar en met groot respect en belangstelling volg ik deze Canadees. Neem eens een kijkje op zijn website www.paulnicklen.com

Edwin

Betrapt !!!!!

Vanmorgen weer een mooi avontuur beleefd. Ik liep wat te struinen in het bos, zoals ik iedere dag pleeg te doen. Maar deze keer liep het allemaal anders. In de verte zag ik een rood/bruine vlek. De vorm week erg af van de normale horizontale en verticale lijnen van bomen en takken. Het bewoog niet, maar wist zeker dat dit roodwild moest zijn. Ik liet me langzaam zakken op mijn handen en knieën en kroop langzaam in de richting van wat haast wel een hert moest zijn. Inderdaad, nu kon ik het duidelijk zien…het was een mooi hert van middelbare leeftijd die stokstijf stond. Er was zelfs geen wolkje adem te zien. Het bleek precies mijn kant op te kijken. Waarom bewoog het niet? Dit heb ik echt nog nooit meegemaakt. Zelfs niet in Disneyfilms, zoals Bambi. Heel zachtjes begon ik wat te hoesten. Een geluid wat alle herten alert maakt en 9 van de 10 keer doet vluchten. Geen reactie. Dit klopte niet. Ik was op mijn hoede en waande mij in een van de verhalen van Jac. Gazenbeek. Een lichte angst maakte zich van mij meester. Het was koud en iets mistig. Ideaal weer voor Witte Wieven en ander gespuis wat zich normaal alleen ’s nachts verplaatst over de eeuwen oude Hessenwegen. Tot iets verscheen in mijn ooghoek. Voorzichtig draaide ik mijn hoofd naar rechts en zag een tentje staan. Goed gecamoufleerd, maar voor mijn geoefende ogen niet goed genoeg. Met een tijgersluipgang kroop ik in een omtrekkende beweging naar de achterkant van het tentje en met licht bibberende handen trok ik de rits met meer dan geringe kracht open. Een verbleekt gezicht keek mij vol verbazing aan. Wacht eens ff, die kerel ken ik. Dat is EK uit Nunspeet. Een gewiekst en schuw persoon die nergens voor terugdeinst. De vlerk, vlegel en schobbejak. Dit is wereldnieuws!!! Eindelijk heeft iemand hem te pakken. Hij wordt al jaren verdacht van het slepen met egels en het opwachten van geoorde futen in een recreatieplas. Een gevaarlijk persoon die volgens velen niets op heeft met het welzijn van plant en dier. Anonieme brieven zijn bezorgd bij bekende magazines om hem een hak te zetten en hij gaat gewoon verder op dezelfde voet. Walgelijk……meteen heb ik de terreinbeheerder gebeld en hem op de hoogte gebracht van wat ik zojuist heb meegemaakt. Laaiend was hij, laaiend zeg ik je. Ik draaide mij weer om richting de schuiltent om hem eens goed de waarheid te vertellen. Wat???? Alles was weg. Geen EK, geen schuiltent, niets. Nog steeds wacht ik op zijn telefoontje, maar vrees dat hij niets van zich laat horen. Ik heb geen enkel bewijs, alleen een foto van dat hert die ik heb genomen toen ik het dier aanberste, maar zelfs het hert was ineens verdwenen. Ik had een foto van hem moeten maken ipv dat hert. Nou ja, vroeg of laat betrap ik hem weer. Al is dat het laatste wat ik doe. Wordt vervolgd.

Uw schrijver in de bush



PS: voor degene die geen bal snappen van bovenstaand verhaal…...dit is geschreven met een dikke knipoog naar al die balletjes en kerels zonder balletjes nav mijn ervaringen van dit jaar en recente topic op nederpiks. U ook fijne feestdagen en we babbelen wel weer.

Een kijkje achter de kranen-schermen

Zoals jullie hier hebben kunnen lezen ben ik afgelopen najaar intensief met de kraanvogels in Duitsland bezig geweest. Ik had toestemming om wat plekken te betreden die anders niet toegankelijk zijn en dat geeft natuurlijk meer mogelijkheden dan normaal. Op mijn website heb ik al de nodige beelden geplaatst maar nu wil ik even een kijkje achter de schermen geven.


Overdag was het een kwestie van observeren om er achter te komen waar de dieren s’morgens landen om te fourageren. S’nachts slapen de vogels in de natte veengebieden om bij het eerste ochtendlicht weer massaal op de wieken te gaan richting de akkers in de omgeving. Meestal zijn dit maïsakkers die net geoogst zijn en dus voldoende voedsel bevatten. Het zijn de minst fotogenieke plekken dus vandaar dat ik ook erg blij was met een locatie waar ik ze in een oud veengebied trof. Zie de foto’s hier eerder en op mijn website.

Uiteindelijk vond ik een maïsakker waar veel water in stond en daardoor dus al een heel stuk fotogenieker werd. Elke ochtend zag ik hier een grote groep kranen zitten en besloot dus ook dat dit de plek zou worden. Met wat materialen uit de omgeving maakte ik een camouflagehutje vanwaaruit alleen mijn lens nog zichtbaar zou zijn. Kraanvogels zijn enorm schuw en zien alles dus dit moest even nauwkeurig gebeuren. Een klusje waar je al snel twee uurtjes mee zoet bent.

 

Volgende ochtenden om vijf uur op en na het ontbijt op pad. Ik slaap altijd slecht zodra mijn gevoel op succes groot is en dat was nu dus ook het geval. Voordeel is dat er van verslapen geen sprake is.


In het pikkedonker heb je echt navigatie nodig om de juiste plek terug te vinden. Onderweg zie ik twee vossenogen in de koplampen van mijn auto oplichten. Ik zie echter ook dat er een dichte mist hangt; dat is even een tegenvaller. Bepakt met hoofdlamp, fotospullen, warme koffie, een pak brood en warme kleding leg ik de laatste meters te voet af en neem ik plaats in mijn nieuwe hutje. Het is goed koud dus ik maak dankbaar gebruik van de foto-zitzak; heerlijk zo’n ding.

Om kwart over zeven klonken de eerste trompetter geluiden uit de richting van het veen en niet veel later, het is nog donker, komen de kranen overgevlogen. Het duurde echter niet lang of een tweetal kranen land vlak voor mijn tentje gevolgd door naar schatting 300 andere exemplaren. Ik kan je verzekeren dat dit momenten van kippenvel zijn. Maar ja, ook op het moment dat het licht begon te worden bleef die mist me parten spelen. Wat vreselijk zonde. Zit ik eindelijk eerste rang met kraanvogels tot op tien meter voor mijn lens; heb ik mist. Natuurlijk is dit mooi voor wat sfeerbeelden maar die heb je wel een keer.

Evenzogoed was het genieten die dag en heb ik met de D300s ook wat filmpjes gemaakt om een indruk te krijgen van de sfeer.  Zo heb ik een aantal dagen in dit hutje doorgebracht en hoewel er de nodige mooie foto’s uit zijn gekomen was er niet meer zo’n massale drukte voor de deur dan deze ochtend.

Meer beelden nu op mijn website.

Brrrrr, wat koud

Dinsdagmorgen terug gekomen van een maand in Senegal. Een maand vol avonturen, maar bovenal een hele hete maand. Temperaturen tot 50C waren geen uitzondering. Op zich wen je er wel aan, maar na een maand hitte weer terug in de sneeuw en vorst valt letterlijk en figuurlijk koud op m'n dak. Na 2 dagen family time snel de camera weer opgepakt en mijzelf voorzien van de nodige lagen kleding. Lekker de sneeuw in en kijken of ik de herten nog kan stalken. Man, wat een kou en het is slechts -5C. Ik ben een groot liefhebber van koude omstandigheden, maar moet eerlijk zeggen dat ik het niet warm kon krijgen. Nou ja, niet klagen maar dragen. Niet voor niets het bos in gegaan. Na een half uur kwamen er bij mijn aanzit al 4 herten aanlopen en ik had welgeteld 4 a 5 minuten om wat plaatjes te maken. Hierna vertrokken ze richting de hei en ik kon weer naar de auto terug, want het werd al donker. Van mij mag er nog heel wat sneeuw vallen, want ik krijg er nooit genoeg van.

gr. Edwin