zondag 7 februari 2010

Verslag dag 4

Vandaag werd ik om acht uur opgehaald door weer een andere Pool. Ik ontmoet hier nogal wat mensen op deze manier. Het is een jonge knaap met een veel te klein auto-tje maar hij brengt me netjes naar de andere kant van het Bialowieza park; een rit van een klein uur. Net buiten het dorp zie ik dat meerdere mensen bezig zijn water uit een put te halen. Je weet wel, bij ons zie je wel eens zo'n grote houten paal boven een waterput hangen. Hier zie je die op vele plaatsen maar is het niet bedoeld voor de sier. Nee; hier wordt er nog echt water mee uit de grond gehaald en zelfs in deze strenge winter blijkt dat nog te werken. Wat me ook nu weer opvalt is dat niemand elkaar groet. Als je op een klein bosweggetje een tegenligger krijgt waardoor er van beide kanten even wat stuurmanskunst nodig is om elkaar te passeren lijkt het mij voor de hand liggend om even een hand op te steken. Als ik bij Fred in oost Duitsland in de auto zit wordt er volop naar elkaar gezwaaid. Zo niet hier; de mensen kijken elkaar nog niet aan en hebben meestal echt een verbitterde uitstraling. Vandaag zou Marek dat ook wel beamen. Hij vond het maar ongelooflijk dat wij Hollanders elkaar met lampen waarschuwen als er een snelheidscontrole is onderweg. Hier hopen ze alleen maar dat een ander gepakt wordt; aldus Marek.
Maar goed; de dag van vandaag. We komen aan in het naar het park genoemde dorpje 'Bialowieza'. Wat me opvalt is dat er links en rechts ineens enorme hotels staan en bijna elk huisje een bordje met 'Zimmer frei' voor de deur heeft staan. Het is hier dus flink toeristisch geworden. Ik wordt bij een van die huisjes afgeleverd en Marek staat er al op mij te wachten. Na wat Pools gebrabbel kom ik terrecht op een klein, kaal kamertje. Er staat een bed en een kleine bank; dat is het wel zo'n beetje. Op de gang is een badkamer zonder douche maar wel met een bad. Lekker handig... Maar zolang ik ergens eten en slapen kan vind ik alles best. Er wordrn snel een paar boterhammer voor me gesmeerd en in een zakje gedaan waarna ik weer bij Marek in de auto stap om er nog geen 200 meter later al weer uit te stappen. We zijn bij zijn huis waar ik vandaag in zijn tuin ga zitten. Hij heeft ook hier een keurig hutje gebouwd met een voerplek er voor voor de tuinvogels. Het is weer tien graden onder nul vandaag maar er staat gelukkig wat minder wind er is prikt een waterig zonnetje door het wolkendek. Ik krijg een gaskacheltje mee de hut in en ga wel zien waar het schip strand. Marek heeft wat hazelnoten verstopt in de sneeuw en natuurlijk wist ik waar dat voor was; de notenkraker. Binnen vijf minuten zit hij al voor de hut en vist hij behendig de noten uit de sneeuw. Wow, mijn eerste notenkraker; wat een geweldig beest zeg. Enigszins gelijkend op een spreeuw maar zo groot als een gaai; wat een gaaf beest! Hij komt regelmatig terug maar het fotograferen er van valt nog niet mee. Al heel snel nadat hij terug is begint hij te slepen met de noten en aangezien ik hem niet met zo'n noot in zijn snavel wil hebben moet ik dus nog niet iets sneller dan hem zijn. Gelukkig blijft hij maar komen dus ik krijg veel kansen. Ik maak er ook wat videobeelden van en besluit hem ook een paar keer mooi te bekijken zonder te fotograferen. Naast veel koolmezen zijn er vandaag ook zes vlaamse gaaien, drie appelvinken, een grote bonte specht én een grijskopspecht aanwezig in de tuin. Die laatste is nog zo'n bijzondere verschijning voor mij. Deze grote spechtensoort lijkt veel op de bij ons voorkomende groene specht maar heeft, de naam zegt het natuurlijk al, een grijze kop. Slechts drie keer komt hij langs maar het is genoeg.
Om half vier beginnen mijn botten wel erg stijf te worden en aangezien het licht nu ook snel achteruit gaat besluit ik de boel in te pakken. Tjonge, als je dan vanuit de relatief warme hut naar buiten komt slaat je de kou gelijk weer op de keel. Ik kan terug kijken op een heerlijk fotodagje met waarschijnlijk leuke foto's.

Vanavond lekker gegeten. Welliswaar wel weer aardappelsoep maar een erg lekkere variant dit keer. En verdorie, ook deze mevrouw komt weer met een borrel aanzetten. Ik besluit de moed maar bij elkaar te pakken en te bedanken voor de eer. Ik geloof niet dat ze er blij mee was. Na het eten even flink met Marek om tafel gezeten om onze plannen verder gestalte te geven. Marek staat nog helemaal aan het begin van zijn plannen en staat gelukkig helemaal open voor alle positieve en negatieve punten. Alles is dus bespreekbaar en als je zo met elkaar zit te brainstormen is het nauwelijks voorspelbaar welke mogelijkheden hier allemaal zijn. Het leuke van dit soort dingen is dat het dan vaak gaat om onderwerpen die voor de mensen hier vrij normaal zijn maar voor ons zo bijzonder. Heidekikkers, boomkikkers, moerasschildpadden, kraanvogels, witwangsterns, elanden, wisenten, zeearenden; echt allemaal zeer haalbare soorten hier die gefotografeerd kunnen worden. Maar ook de meer dan fraaie landschappen in het laatste oerbos van Europa, de flora die het bezit enz enz. De ideeen vliegen over tafel dus dat gaat wel wat worden hier.
Morgen mijn laatste dag hier welke we gaan invullen met een rit door het oerbos.





PS: Let niet op de kwaliteit van de beelden want ik heb ze op een minilaptop bewerkt en in een zo laag mogelijke resolutie geupload.

1 opmerking:

  1. Geweldig dat je ons op deze manier mee laat genieten van je belevenissen,erg leuk om te lezen.Ik krijg steeds meer bewondering als ik lees hoe je moet afzien om mooie platen te schieten maar het zal ongetwijfeld de moeite waard zijn.Ik wens je veel sucees en hoop dat het je gaat brengen wat je er van hebt verwacht.groetjes trui

    BeantwoordenVerwijderen

Uw reacties zijn onze motivatie !