zondag 7 februari 2010

Tekstverslag dag 3

Om acht uur staat Marek bij me aan de deur en het is aangenaam kennismaken met hem. We komen al direct aan de praat over de situatie bij de zeearendhut gisteren. Het blijkt dat hij hier nog maar net mee begonnen is en helemaal open staat voor tips ter verbetering. Hij begrijpt het aangaande de kleine stukjes vlees maar in tegenstelling tot de situatie in oost Duitsland is het hier erg lastig om aan voldoende prooien te komen. Daarom wordt er hoofdzakelijk gebruik gemaakt van slachtafval. Ideaal om de dieren een de plek te laten wennen maar ongeschikt voor het fotograferen. In Duitsland worden van uit de hele omgeving aangereden dieren gebracht welke vervolgens als prooi dienen. Hier zal dat niet lukken want er zijn nauwelijks wegen waar uberhaupt dieren worden dood gereden. Toevallig kreeg Marek vandaag een telefoontje van een maatje van hem om te zeggen dat er een eland was aangereden. Het dier gaat echter naar het park en zal niet vrij worden gegeven. Goede zaak in principe maar pech voor Marek. Dieren van de jacht sluiten we uit daar er hier nog volop met loodhoudende hagel wordt geschoten. De opeenhoping van lood is dodelijk voor aaseters dus dat gaan we zeer zeker niet doen. Daarnaast heeft hij te kampen met een groot probleem in de vorm van honden. Je ziet hier inderdaad overal honden los lopen en het blijkt dat die dieren zo ver afdwalen dat ze zelfs bij de hutten komen en daar het vlees op eten. Effin, we kletsen zo een uur weg en vergeten bijna dat we op pad zouden gaan. Een heuse 'wintersafari' staat op het programma wat inhoud dat we gaan zoeken naar leuke onderwerpen in het veld met de nadruk op wisenten.

Het is eigenlijk de eerste keer dat ik het gebied bij daglicht kan bekijken en ik kan alleen maar zeggen dat het hier ongelooflijk mooi is. De sneeuw maakt het wellicht allemaal nog mooier maar in de loop van de dag zou blijken dat we er meer last dan gemak van hebben. De boswegen naar de beste plekken blijken namelijk zelfs met de auto van Marek onbereibaar te zijn. Eén weggetje hebben we geprobeerd maar we kwamen er al snel achter dat dit geen goed idee was. Vlak voor een spoorovergang zitten we vast. Ik hoor wat Pools gemopper naast me waarna er een sneeuwschuiver uit de auto wordt gehaald en Marek de auto begint uit te graven. Kort nadat ik het van hem over neem breek ik het handvat van het ding af. 'Goedkope plastic troep'; zegt Marek, maar toch het beste wat hij hier kan krijgen. Je zou het anders verwachten hier.
Uiteindelijk lukt het om weer op gang te komen en met deze ervaring in de knip weten we dat deze weggetjes er niet in zitten deze dagen. Erg jammer want zo zullen de wisenten op flinke afstanden en niet de mooiste terreinen blijven. Uiteindelijk zien we in de verte een groep wisenten lopen. We besluiten te voet het terrein in te gaan en de dieren met een omweg te benaderen. Ze zijn behoorlijk schuw namelijk en zien alles.
Beladen met camera en statief en van kop tot teen ingepakt sleep ik me achter Marek aan. Het is vandaag -10 en er staat een straffe wind waardoor de gevoelstemperatuur nog veel lager is. Bij elke stap zak ik tot mijn knieen in de sneeuw weg en ik doe mijn best om mijn voeten op dezelfde plek te plaatsen waar Marek ze had neergezet. Ik probeer dus letterlijk in zijn voetsporen te treden. Maar lang hou ik dat niet vol wat ongelooflijk wat een passen en wat een snelheid heeft deze man. Na een paar honderd meter ben ik al doodop; bij elke voetstap moet ik mijn benen immers uit de sneeuw tillen. Maar gedreven door wat wellicht komen gaat bijt ik op mijn tanden en zet ik door.
Op zo'n 300 meter ziet een van de wisenten ons en zet de groep het op een hollen. Ik druk mijn statief in de sneeuw en probeeer de dieren in beeld te krijgen. Ik verhoog de iso waarde snel want door mijn gehijg zullen stabiele beelden met 1/60e seconde wel niet meevallen. Dankzij de sneeuw heb ik een mooi laag standpunt en het rondstuivende sneeuw achter de wisenten geeft een spectaculair beeld. Jammerlijk maar logisch is dat de dieren van ons af hollen maar ongelooflijk wat een snelheid deze dieren zelfs door zo'n pak sneeuw kunnen maken. Marek begint ook te hollen maar dat zie ik dus echt niet meer zitten. Ik besluit er op te gokken welke richting de dieren op zullen gaan en snij daartoe een stukje af. Tot op zekere hoogte lukt dit plan want de dieren steken op zo'n 200 meter afstand voor me een pad over.
Hijgend als een gek maar met een voldaan gevoel doe ik mijn best om mijn platen te maken.
Na dit spectakel moeten we natuurlijk nog weer terug naar de auto; man wat een martelgang! Ik heb duidelijk te laat gegeten want ik krijg een enorme hongerklop. Nu weet ik wat die wielrenners dan voelen. Onderweg vinden we een karkas van een wisent die de winter niet overleefd heeft. Het is de eerste dode wisent die Marek ooit gevonden heeft. Ik kan het zelf niet meer opbrengen om er naar toe te lopen en er foto's van te maken maar Marek sjokt er ogenschijnlijk monter en fris naar toe. Ik beperk me door wat foto's op afstand te maken. Bij de auto aangekomen zie ik dat mijn portier half dichtgeslagen is door de stuifsneeuw. Dat het waait is duidelijk maar dat dit zo snel sneeuwduinen veroorzaakt had ik niet verwacht.
Na een welverdiende bak koffie tuffen we verder het gebied door. We horen onderweg van twee wakvissers dat ze regelmatig een otter hadden gezien. Helaas alleen in de ochtenduren en hij laat zich dan ook niet aan ons zien. Zo zou het ook gaan met een bever. Marek neemt me mee naar een geweldig mooie plek bij een rivier waar vaak bevers te zien zijn. Aan alle kanten zijn verse sporen te zien maar in de anderhalf uur dat wij er zijn had hij waarschijnlijk wat anders te doen. Duidelijk is in elk geval dat de mogelijkheden hier enorm zijn. Het is inmiddels donker aan het worden en Marek zet me weer keurig bij 'mijn' huis af. Hier heeft Andrjez inmiddels keurig de twee haarden aangestoken dus het is er al heerlijk warm. Ik hang snel mijn kleren te drogen en sping onder een overweldigd lekkere warme douche.

Om zes uur loop ik de straat weer door op weg naar de mevrouw die voor mij kookt. Een pan meer heerlijke ... aardappelsoep staat er op me te wachten. De aardappelpuree ontbreekt ook vanavond niet net als wederom een berg met vlees. Tijdens de maaltijd komt mevrouw me een borrel brengen. Als dank voor de fooi welke ik haar gisteren gaf. Oh nee he; ik hou hier helemaal niet van. Ze heeft vandaag gestudeerd om me te vertellen dat dit Poolse 'snaps is and good for your health'.'But do not drive heute abend'. Nou, het zal allemaal wel maar bij het eerste voorzichtige nipje staat mijn keel en maag compleet in brand. Allemachtig, dit ga ik echt niet weg krijgen en ik durf haar niet te vertellen dat ik het niet lust; ik zou bovendien niet weten hoe ik het haar zou moeten vertellen. Stiekum sluip ik naar de badkamer waar ik de inhoud omruil voor kraanwater. Heel onbeschoft maar wat moet je dan? Ik wil morgen in elk geval niet met een enorme kater wakker worden.
Na het eten krijg ik Andrjez en zijn vrouw op bezoek. Morgen vertrek ik naar een andere plek en er moet immers nog afgerekend worden. Onder het genot van een bak koffie kletsen we zo een uur weg waarin we van de hak op de tak spingen. Toch nuttig want aldoende komen er erg leuke mogelijkheden naar boven. Vanuit haar werk voor het Nationaal Park heeft ze goede contacten met een Poolse natuurbeheer organisatie en zegt dat ze daar vandaag contact mee opgenomen heeft. Ze vertelde me dat de mensen daar wellicht mee zouden willen werken als ik zou willen fotograferen in hun terrein met onder andere de ook hier bedreigde korhoenders en auherhoenders. Kijk; dat is niet verkeerd natuurlijk. Vooral als je van haar hoort dat hier zo goed als geen enkele fotograaf voet aan de grond krijgt. Wie weet krijgt het een vervolg.



1 opmerking:

  1. Wow Han, wat een verhaal...en wat een belevenis! Mijn petje af (als ik die op zou hebben) voor jouw doorzettingsvermogen en zoals uit het verhaal blijkt ook jouw uithoudingsvermogen...

    Mooi, fijn en goed geschreven. Ademloos zitten lezen!

    Heel veel succes toegewenst met het vervolg en dat je daar je "2 voeten" aan de grond zal krijgen.

    Groetjes, Wieny.

    BeantwoordenVerwijderen

Uw reacties zijn onze motivatie !