zondag 7 februari 2010

Tekstverslag dag 2

Vanochtend werd ik keurig op de afgesproken tijd opgehaald. Ik ga vandaag een schuilhut proberen welke voornamelijk voor de zeearenden is ingericht.
Weken lang heb ik dagenlijks gevolgd wat er op die plek gezien was. Eigenlijk elke dag een zeearend maar om sommige dagen zelfs vijf met uitschieters
naar maar liefst tien stuks. Veder vooral raven en buizerds; gebruikelijke bijvangsten op een dergelijke voerplaats. Maar goed, de laatste dagen laten de vogels
het een beetje afweten dus ik reken nergens op. Het is slechts een minuut of tien rijden door het bos en smalle paadje vrijgemaakt van sneeuw.
De auto gaat aan weerszijden helemaal ten onder in de sneeuwwanden langs het pad. Later blijkt het dit pad te zijn die Andrjez afgelopen dagen sneeuwvrij
heeft gemaakt. We stappen de landrover uit en polderen door de sneeuw het bos door waar we na ca 1000 meter voor de hut staan. Andrjez begint gelijk te
graven want de ingang zit nog dichtgesneeuwd. Een klein deurtje verschaft toegang tot een hokje van ca 2 x 1 meter en de rondleiding duurt precies tien seconden.
De hut is iets ingegraven waardoor je een mooi laag standpunt hebt. Ja, als er niet zoveel sneeuw ligt als nu! Andrjez weer aan het werk om ook een flink deel voor
de kijkopeningen sneeuwvrij te maken. Na een minuut of twintig gaat Andrjez weg en beloofd me om vijf uur vanavond weer op te halen. Van vijf tot vijf dus; een lange zit.
Na alles ingericht te hebben besluit ik de wekker te zetten en nog een half uurtje slaap te pakken. Dat lukt prima want vijf minuten later was het half uur al om:-))
Het begint al iets te schemeren en ik hoor de eerste raven al roepen. Binnen een mon van tijd zitten er vijftien voor me in de sneeuw. Niet bij het dode wilde varken
wat er als prooi ligt. Nee, ik zie tot mijn schrik dat ze allemaal stukjes vlees boven de sneeuw uit toveren en daar mee weg vliegen.
Eigenlijk wist ik toen al dat het een lastig verhaal zou gaan worden vandaag en ik hoopte maar dat het slechts een paar kleine stukjes zouden zijn. Maar helaas;
de raven vlogen af en aan en bleven maar stukjes vinden. Om een uur of negen vliegt alles ineens op. Dat kan maar een ding betekenen en ja hoor; een
tweedejaars zeearend komt over de voerplaats zeilen en probeerd te landen. Dat gaat niet zo handig met zo'n grote en voorzichtige vogel maar de tweede keer
lukt het hem. Onmiddelijk loopt hij naar het vlees, pakt een stuk in zijn klauwen en vliegt er mee weg. Foetsie! Hij zal een stuk verderop een rustige plek opzoeken om
het op te gaan peuzelen en ik kan alleen maar hopen dat ik nog een tweede kans krijg. Die kwam om twaalf uur maar het gebeuren herhaalde zich gewoon weer.
Slechts een paar vliegbeelden zijn het hoogst haalbare. Gelijk besef ik me dat het goed is dat ik deze testreis maak want ik weet nu al wat er qua zeearenden bij te
spijkeren valt. Maar het zal zeker de moeite waard zijn want verder is het er heerlijk fotograferen. Al verbaas ik me over een soort van uitkijktoren in de verte.
De raven blijven maar komen en gaan. Zowaar geen straf om me met deze fraaie zangvogels bezig te gana houden. Deze zwarte vogels krijg je niet alle dagen voor je lens en
zijn ook nog eens erg lastig te belichten. Dankzij de sneeuw worden ze nu echter ook mooi van de onderkant belicht dus ik sla mijn slag.
In de loop van de middag tel ik maar liefst dertig raven nabij de prooi. Op een enkele buizerd na is het echter stil wat andere vogels betreft.
Om twee uur heb ik het eigenlijk wel gehad. De activiteit wordt minder, het licht erg hard en de kachel gaat uit. Kachel is wel een groot woord want het is slechts een metalen
kuipje waar een soort lampolie op gaat. Het ding geeft te weinig warmte en verbruikt te veel brandstof want om half drie is het gebeurd. Wat rest is een enorm stinkend potje
en een hokje wat knap koud aan het worden is. Ik heb dubbele thermokleiding en twee paar van de warmste en duurste sokken aan maar nu de wind aan het aanwakkeren is
krijg ik het gemeen koud. En het is nog lang geen vijf uur! Mijn ogen beginnen zwaar te worden maar even gaan slapen vind ik eigenlijk zonde. Je zult net ziet dat er in de tussentijd
toch nog iets leuks gebeurd. Das dan wel weer een nadeel van alleen in zo'n hutje zitten. Ploegendienst is er niet bij.
Om vier uur pak ik mijn spullen vast in de tas want licht om te fotograferen is er immers tovh niet meer en nu kan ik in elk geval nog iets zien. Ik dat mijn lenskap compleet wit
uitgeslagen is dus ja, dan is het inderdaad goed koud buten.
Dat laatste uurtje duurde knap lang maar eindelijk hoorde ik dan de verlossende voetstappen door de sneeuw. Andrjez vrouw is ook meegekomen dus corresponderen over de ervaringen van vandaag ging
in elk geval iets eenvoudiger.
Ik geef door wat mijn bevindingen zijn maar volgens mij begrijpen ze er niets van. Morgen wel even met Marek overleggen. Ik heb besloten geen 2e dag in de hut te gaan zitten
en kijken of er nog wat anders te regelen is.

Het eten van vanavond? De mevrouw aan het eind van de straat had nog wat aardappelsoep, aardappelpure en zuurkool. Een stapel vlees er bij zo groot dat een zeearend er
nog verlegen van wordt en dan nog een twee met room gevulde pannekoeken na als toetje. Oef, ik sta op spanning:-))
Inmiddels bericht van Marek dat we samen op 'wintersafari' gaan. Kijk; dat gaat vast weer spannend worden.

Helaas nog geen foto's daar het leggen van een internet verbnding hier erg lastig en duur blijkt te zijn.





Let nog even niet op de kwaliteit van de foto's!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Uw reacties zijn onze motivatie !