maandag 8 februari 2010

Liveverslag dag 5

Het pension waar ik sinds gisteren verblijft draagt de naam 'Eco-Dream'. Nou, eco zal het best zijn want het was er steenkoud vannacht en mede daardoor is er van dromen niet veel terecht gekomen. Bovendien deed me het bed denken aan de werkbank in een timmerwerkplaats. Zoals ik het kan bekijken is het een boxspring maar dan alleen het onderstel zonder matras. In de loop van de nacht heb ik mijn termo onderkleding maar aangedaan en heb ik toch nog wat uurtjes slaap kunnen pakken. Een warm bad zal wel helpen dacht ik toen de wekker om zeven uur ging. Mooi niet dus; koud water. Marek heeft de eigenaresse van het pension er op aangesproken en ze vertelde dat er afgelopen nacht inderdaad een probleem met de verwarming was. Ach ja, het was in elk geval een echt nachtje eco.

Vandaag ga ik met Marek deze kant van het park bekijken en zal hij me een aantal van zijn locaties laten zien waar wellicht fotohutjes te plaatsen zijn. Eerst gaan we langs een open stuk in een rivier waar vrijwel altijd een ijsvogel zit te vissen. Logisch; het is een van de weinige plekken waar nog water is in plaats van ijs. Helaas gaat het feest niet door want een bever heeft de struik waar de ijsvogel altijd in zat omgeknaagd. We proberen een nieuwe tak in de oever te steken maar ik zie Marek tot aan zijn borst in de sneeuw verdwijnen. Onmogelijk dus.
We slingeren verder over de smalle bosweggetjes op weg naar een voerplek aan de rand van een akker. Hier heeft Marek vijf soorten mezen aan de vetbollen hangen en heeft hij tijdens het fotograferen al eens een wisent op 20 meter van zijn tentje gehad. De plek is te krap en je zou in de richting van het bos moeten fotograferen. Dat moet dus anders en aldus zoeken we een ander plekje op met meer licht en wat meer ruimte achter de beoogde onderwerpen. Gelukkig staat hij helemaal open voor mijn mening in het geheel. Plots zien we op zo'n 75 meter een edelhert naar ons staan te kijken. Het dier ziet er goed uit maar hij holt niet weg. Natuurlijk hebben we beiden onze fotospullen in de auto laten liggen. Overal staan sporen in de sneeuw en ik volg een stukje het spoor van een vos om na vijftig meter een herkenbare keutel van hem te vinden.

We komen aan bij een plek met zeer oude eiken. De monumentaal beschermde bosreuzen zijn zo'n 400 jaar oud. Toch moet ik zeggen dat ik ze in de Müritz wel eens groter heb gezien. De kleine suzuki brengt ons verder het oerbos in maar de paden worden slechter en slechter. We willen naar het beste en mooiste gebied voor wisenten maar de weg wordt geblokeerd door twee grote sneeuwschuivers waarvan er een op zijn zij naast het pad ligt. De ander probeerd hem er uit te slepen en hoewel ik geen Pools kan verstaan werd me snel duidelijk dat deze heren het niet met elkaar eens waren. Ik vraag bevestiging aan Marek maar die zegt me dat het beter is dat hij niet vertaald wat er allemaal geroepen wordt. In elk geval is na een half uurtje het pad weer vrij en kunnen we verder. We zijn de enige auto die moest wachten maar wederom is er geen enkele sprake van een handje op knikje naar elkaar. Heel bitter allemaal.
Ik vraag Marek er naar en hij zegt dat de boswerkers en niet altijd even blij mee zijn dat hij een vergunning heeft om de normaal gesproken verboden wegen en paden in het Bialowieza park te berijden. Dat verklaard deels de afstandelijkheid waarschijnlijk.
Blij als we zijn dat we eindelijk verder kunnen, er leidt maar een weg naar het gebied, volgt na een paar honderd meter een volgend opstakel. Nu is er een auto van de weg geraakt. 'Was ie maar helemaal van de weg afgeschoten' zegt Marek want nu kunnen we echt niet verder. Te voet verder is veel te ver dus geen optie. Er zit niets anders op dan het bezoek aan het wisenten gebied af te blazen. De hoeveelheid sneeuw gooit flink roet in het eten deze reis. Het is helaas niet anders. Het enige juiste vervoermiddel hier, paard met slee, komen we vandaag diverse keren tegen. Hadden we maar zo'n ding ter beschikking.
Maar Marek begint zich zorgen te maken over een ander probleem. We moeten nu dezelfde weg weer terug dus die mensen met de sneeuwschuivers zullen ons er weer langs moeten laten. 'They will not be happy; you will see' zegt Marek en besluit voor de zekerheid de deuren van de auto op slot te doen.
Marek kijkt bewust niet naar de man op de machine maar ik zie hem uit mijn ooghoeken sputteren en tieren. De man geeft ons maar heel weinig ruimte en langzaam maar zeker glijden we richting sloot. De auto is compleet onbestuurbaar maar Marek geeft een enorme dot gas waardoor we er ternauwernood aan ontsnappen. Ik was al aan het uitdenken hoe ik bij Marek op schoot zou belanden als we op onze zij in de sloot zouden liggen. Wat rest is een enorme opluchting en een waanzinnige stank van verbrand rubber van de autobanden. Het hoofd van Marek is zo rood als een tomaat. 'Wat een geluk' zegt hij 'want die vent op die machine had ons zeker niet geholpen'.
Conclusie is dat het te link wordt om hier nog verder het gebied in te trekken. Ik adviseer Marek onze missie te staken maar volgens mij had hij die conclusie zelf ook al wel getrokken.

We besluiten de middag verder op te vullen met een flinke boswandeling. Ook niet verkeerd want nu heb ik even de tijd om wat foto's van het besneeuwde bos te maken. Links in het bos staat opeens een enorme houten villa. Bij villa denk je wellicht aan iets luxe maar dat is het denk ik niet. Het is een oude, grote houten woning wat...al drie jaar leeg staat. De bewoonster is overleden en niemand heeft er tot nu toe zijn intrek in genomen. Volgens Marek is het ook niet te koop. Ongelooflijk dat zoiets moois gewoon leeg staat. Dat vind Marek ook wel maar aan de andere kant is het echt moeilijk bereikbaar. Tja; dat hebben we vandaag wel gemerkt. De bewoonster kwam eigenlijk nooit het bos uit verteld Marek verder. We komen een jachtopzichter tegen met een aangereden edelhert achter op zijn landrover. Marek kent de man en vraagt of hij hem kan kopen. Dat is prima dus Marek heeft een hele fraaie prooi voor de zeearenden de komende week.

Tegen half vier wordt het weer donker; het zijn in korte dagen momenteel maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Ik merk dat ik goed gesloopt ben en het is dus ook goed dat deze week er weer op zit. Ik had me best nog een week kunnen vermaken hier; vooral bij de zeearendhut nu er een mooie prooi beschikbaar is. Maar voor deze kennismakingsreis is het goed geweest zo. Ik heb Marek leren kennen als iemand die aan het begin staat van plannen om met fotografen op pad te gaan en ik denk dat dit erg goed aansluit bij mijn activiteiten. Hij staat open voor aanpassingen en is betrouwbaar. Spreekt als een van de weinige mensen in Polen erg goed Engels en dat is ook een belangrijk pluspunt. We gaan onze plannen verder uitwerken en ik verwacht binnenkort wel met een mogelijkheid te komen voor enthousiaste fotografen die ook graag eens zo'n weekje in dit laatste oerbos van Europa mee willen maken. Waarschijnlijk zal het een combinatie worden van het fotograferen van zeearenden en raven in de arendhut, een dagje tuinvogels met erg leuke soorten, Wisenten safari en landschappen. Zowaar een grote kans dat je met een zeer gevarieerd aanbod aan fraaie foto's thuis gaat komen. In het voorjaar komt er een mooie optie met onder andere elanden bij.

En dan nog een leuk afsluitend nieuwtje. Er was geen aardappelsoep vanavond! Wat het wel was, ik heb geen idee maar het was overheerlijk; net als de deegrolletjes gevuld met vlees. Ja; weer vlees. Als vegetarierer zul je het niet makkelijk hebben hier.
Morgen pak in het vliegtuig terug naar het inmiddels waarschijnlijk weer groene Nederland. Ik hoop dat jullie het leuk hebben gevonden mijn verrichtingen hier een beetje te volgen. Het zijn maar wat woordjes met ervaringen en wat slecht bewerkte plaatjes. Thuis zal ik proberen de foto's verder aan te vullen.

Do Widzenia; tot ziens!





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Uw reacties zijn onze motivatie !