vrijdag 26 februari 2010

Tussenstand Bayerischer Wald reis















De eerste groep fotografen die deel hebben genomen aan de Bayerischer Wald reis zijn vandaag weer huiswaarts gereden en dus is er nu even tijd voor een kort tussenverslag. Ook hier doet het voorjaar verwoede pogingen om de winter te verdringen. Bij aankomst was alles hier bedekt onder een dikke deken sneeuw. De temperaturen liepen in de loop van de week echter verder op en de dooi heeft dus zijn intrede gedaan. Het enorme pak sneeuw is gelukkig nog lang niet weg en momenteel lijkt het weer iets kouder te gaan worden.
In elk geval heeft de eerste groep kunnen genieten van over het algemeen mooi fotolicht en ook mooie foto momenten. Iedereen getrooste zich het nodige geduld om de gewenste foto’s te kunnen maken. We fotografen deze dagen dan wel in een wildpark maar als je hier eenmaal geweest bent weet je dat je nog steeds een flinke dosis geduld, doorzettingsvermogen en geluk moet hebben. De wolven bijvoorbeeld kunnen uren liggen slapen maar de wetenschap dat de vlam plotseling in de pan kan slaan houdt je op je post. Als het dan uiteindelijk allemaal op zijn plaats valt zie je allemaal blije gezichten van gelukkige fotografen om je heen. Daar doen we het voor.
Ik heb even een paar van mijn eigen foto’s bewerkt om ze hier te laten zien. De tweede groep wens ik een goede reis deze kant op en tot zondag. Ook deze week gaat vast een succes en heel gezellig worden.

PS: Deze foto's zijn op een laptop bewerkt dus ik sluit niet uit dat ze technisch niet perfect overkomen.

zaterdag 13 februari 2010

De notenkraker nader bekeken.

De notenkraker was voor mij waarschijnlijk wel het hoogtepunt van de reis naar Bialowieza; het blijven de veren in beeld die me boeien… Met 32 cm lengte is deze mooie vogel slechts iets kleiner van de vlaamse gaai. Dat verschil kon ik daar mooi zien omdat ze bij elkaar zaten. Toch lijkt hij door zijn kleuren weer iets forser; vreemd eigenlijk. De notenkraker behoort tot de kraaienfamilie en broed vooral in Scandinavië en Siberië. Ook in Polen is deze vogel geen allerdaagse verschijning. Heel lang zal hij niet meer in Polen blijven want al in maart beginnen ze te broeden. Meer foto’s staan inmiddels op mijn website.
video

donderdag 11 februari 2010

De Groene knoop

Af en toe werk ik graag mee aan een goed doel. Zo ook in dit geval en ik ontving er een leuk berichtje over.

Foto’s van Han Bouwmeester op kaarten voor een goed doel!


Via De Groene Knoop, een natuurwerkgroep in Schalkhaar, werd ik geattendeerd op de website van jou.
Al jaren verkoop ik o.a. kaarten met zelfgenomen foto’s van bloemen, dieren en kunst. De opbrengst van de verkoop gaat jaarlijks naar een project. In dit geval het project Art for Development in Oeganda.
Ik vind mijn foto’s best aardig, maar wat ik nu van jou zag, is echt prachtig.
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ik wat foto’s van jou op mijn kaarten mag gebruiken met natuurlijk vermelding van jouw naam en website. En al snel kreeg ik hier toestemming voor. Geweldig.

Ik heb kaarten klaar gemaakt en ik vind ze erg mooi. Deze moeten wel verkopen.

Ik heb een collage gemaakt van de kaarten met jouw foto’s en een kaart apart gefotografeerd., zodat het resultaat te zien is.

Heel erg bedankt voor je medewerking.

Rosemarie Smits

maandag 8 februari 2010

Liveverslag dag 5

Het pension waar ik sinds gisteren verblijft draagt de naam 'Eco-Dream'. Nou, eco zal het best zijn want het was er steenkoud vannacht en mede daardoor is er van dromen niet veel terecht gekomen. Bovendien deed me het bed denken aan de werkbank in een timmerwerkplaats. Zoals ik het kan bekijken is het een boxspring maar dan alleen het onderstel zonder matras. In de loop van de nacht heb ik mijn termo onderkleding maar aangedaan en heb ik toch nog wat uurtjes slaap kunnen pakken. Een warm bad zal wel helpen dacht ik toen de wekker om zeven uur ging. Mooi niet dus; koud water. Marek heeft de eigenaresse van het pension er op aangesproken en ze vertelde dat er afgelopen nacht inderdaad een probleem met de verwarming was. Ach ja, het was in elk geval een echt nachtje eco.

Vandaag ga ik met Marek deze kant van het park bekijken en zal hij me een aantal van zijn locaties laten zien waar wellicht fotohutjes te plaatsen zijn. Eerst gaan we langs een open stuk in een rivier waar vrijwel altijd een ijsvogel zit te vissen. Logisch; het is een van de weinige plekken waar nog water is in plaats van ijs. Helaas gaat het feest niet door want een bever heeft de struik waar de ijsvogel altijd in zat omgeknaagd. We proberen een nieuwe tak in de oever te steken maar ik zie Marek tot aan zijn borst in de sneeuw verdwijnen. Onmogelijk dus.
We slingeren verder over de smalle bosweggetjes op weg naar een voerplek aan de rand van een akker. Hier heeft Marek vijf soorten mezen aan de vetbollen hangen en heeft hij tijdens het fotograferen al eens een wisent op 20 meter van zijn tentje gehad. De plek is te krap en je zou in de richting van het bos moeten fotograferen. Dat moet dus anders en aldus zoeken we een ander plekje op met meer licht en wat meer ruimte achter de beoogde onderwerpen. Gelukkig staat hij helemaal open voor mijn mening in het geheel. Plots zien we op zo'n 75 meter een edelhert naar ons staan te kijken. Het dier ziet er goed uit maar hij holt niet weg. Natuurlijk hebben we beiden onze fotospullen in de auto laten liggen. Overal staan sporen in de sneeuw en ik volg een stukje het spoor van een vos om na vijftig meter een herkenbare keutel van hem te vinden.

We komen aan bij een plek met zeer oude eiken. De monumentaal beschermde bosreuzen zijn zo'n 400 jaar oud. Toch moet ik zeggen dat ik ze in de Müritz wel eens groter heb gezien. De kleine suzuki brengt ons verder het oerbos in maar de paden worden slechter en slechter. We willen naar het beste en mooiste gebied voor wisenten maar de weg wordt geblokeerd door twee grote sneeuwschuivers waarvan er een op zijn zij naast het pad ligt. De ander probeerd hem er uit te slepen en hoewel ik geen Pools kan verstaan werd me snel duidelijk dat deze heren het niet met elkaar eens waren. Ik vraag bevestiging aan Marek maar die zegt me dat het beter is dat hij niet vertaald wat er allemaal geroepen wordt. In elk geval is na een half uurtje het pad weer vrij en kunnen we verder. We zijn de enige auto die moest wachten maar wederom is er geen enkele sprake van een handje op knikje naar elkaar. Heel bitter allemaal.
Ik vraag Marek er naar en hij zegt dat de boswerkers en niet altijd even blij mee zijn dat hij een vergunning heeft om de normaal gesproken verboden wegen en paden in het Bialowieza park te berijden. Dat verklaard deels de afstandelijkheid waarschijnlijk.
Blij als we zijn dat we eindelijk verder kunnen, er leidt maar een weg naar het gebied, volgt na een paar honderd meter een volgend opstakel. Nu is er een auto van de weg geraakt. 'Was ie maar helemaal van de weg afgeschoten' zegt Marek want nu kunnen we echt niet verder. Te voet verder is veel te ver dus geen optie. Er zit niets anders op dan het bezoek aan het wisenten gebied af te blazen. De hoeveelheid sneeuw gooit flink roet in het eten deze reis. Het is helaas niet anders. Het enige juiste vervoermiddel hier, paard met slee, komen we vandaag diverse keren tegen. Hadden we maar zo'n ding ter beschikking.
Maar Marek begint zich zorgen te maken over een ander probleem. We moeten nu dezelfde weg weer terug dus die mensen met de sneeuwschuivers zullen ons er weer langs moeten laten. 'They will not be happy; you will see' zegt Marek en besluit voor de zekerheid de deuren van de auto op slot te doen.
Marek kijkt bewust niet naar de man op de machine maar ik zie hem uit mijn ooghoeken sputteren en tieren. De man geeft ons maar heel weinig ruimte en langzaam maar zeker glijden we richting sloot. De auto is compleet onbestuurbaar maar Marek geeft een enorme dot gas waardoor we er ternauwernood aan ontsnappen. Ik was al aan het uitdenken hoe ik bij Marek op schoot zou belanden als we op onze zij in de sloot zouden liggen. Wat rest is een enorme opluchting en een waanzinnige stank van verbrand rubber van de autobanden. Het hoofd van Marek is zo rood als een tomaat. 'Wat een geluk' zegt hij 'want die vent op die machine had ons zeker niet geholpen'.
Conclusie is dat het te link wordt om hier nog verder het gebied in te trekken. Ik adviseer Marek onze missie te staken maar volgens mij had hij die conclusie zelf ook al wel getrokken.

We besluiten de middag verder op te vullen met een flinke boswandeling. Ook niet verkeerd want nu heb ik even de tijd om wat foto's van het besneeuwde bos te maken. Links in het bos staat opeens een enorme houten villa. Bij villa denk je wellicht aan iets luxe maar dat is het denk ik niet. Het is een oude, grote houten woning wat...al drie jaar leeg staat. De bewoonster is overleden en niemand heeft er tot nu toe zijn intrek in genomen. Volgens Marek is het ook niet te koop. Ongelooflijk dat zoiets moois gewoon leeg staat. Dat vind Marek ook wel maar aan de andere kant is het echt moeilijk bereikbaar. Tja; dat hebben we vandaag wel gemerkt. De bewoonster kwam eigenlijk nooit het bos uit verteld Marek verder. We komen een jachtopzichter tegen met een aangereden edelhert achter op zijn landrover. Marek kent de man en vraagt of hij hem kan kopen. Dat is prima dus Marek heeft een hele fraaie prooi voor de zeearenden de komende week.

Tegen half vier wordt het weer donker; het zijn in korte dagen momenteel maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Ik merk dat ik goed gesloopt ben en het is dus ook goed dat deze week er weer op zit. Ik had me best nog een week kunnen vermaken hier; vooral bij de zeearendhut nu er een mooie prooi beschikbaar is. Maar voor deze kennismakingsreis is het goed geweest zo. Ik heb Marek leren kennen als iemand die aan het begin staat van plannen om met fotografen op pad te gaan en ik denk dat dit erg goed aansluit bij mijn activiteiten. Hij staat open voor aanpassingen en is betrouwbaar. Spreekt als een van de weinige mensen in Polen erg goed Engels en dat is ook een belangrijk pluspunt. We gaan onze plannen verder uitwerken en ik verwacht binnenkort wel met een mogelijkheid te komen voor enthousiaste fotografen die ook graag eens zo'n weekje in dit laatste oerbos van Europa mee willen maken. Waarschijnlijk zal het een combinatie worden van het fotograferen van zeearenden en raven in de arendhut, een dagje tuinvogels met erg leuke soorten, Wisenten safari en landschappen. Zowaar een grote kans dat je met een zeer gevarieerd aanbod aan fraaie foto's thuis gaat komen. In het voorjaar komt er een mooie optie met onder andere elanden bij.

En dan nog een leuk afsluitend nieuwtje. Er was geen aardappelsoep vanavond! Wat het wel was, ik heb geen idee maar het was overheerlijk; net als de deegrolletjes gevuld met vlees. Ja; weer vlees. Als vegetarierer zul je het niet makkelijk hebben hier.
Morgen pak in het vliegtuig terug naar het inmiddels waarschijnlijk weer groene Nederland. Ik hoop dat jullie het leuk hebben gevonden mijn verrichtingen hier een beetje te volgen. Het zijn maar wat woordjes met ervaringen en wat slecht bewerkte plaatjes. Thuis zal ik proberen de foto's verder aan te vullen.

Do Widzenia; tot ziens!





zondag 7 februari 2010

Verslag dag 4

Vandaag werd ik om acht uur opgehaald door weer een andere Pool. Ik ontmoet hier nogal wat mensen op deze manier. Het is een jonge knaap met een veel te klein auto-tje maar hij brengt me netjes naar de andere kant van het Bialowieza park; een rit van een klein uur. Net buiten het dorp zie ik dat meerdere mensen bezig zijn water uit een put te halen. Je weet wel, bij ons zie je wel eens zo'n grote houten paal boven een waterput hangen. Hier zie je die op vele plaatsen maar is het niet bedoeld voor de sier. Nee; hier wordt er nog echt water mee uit de grond gehaald en zelfs in deze strenge winter blijkt dat nog te werken. Wat me ook nu weer opvalt is dat niemand elkaar groet. Als je op een klein bosweggetje een tegenligger krijgt waardoor er van beide kanten even wat stuurmanskunst nodig is om elkaar te passeren lijkt het mij voor de hand liggend om even een hand op te steken. Als ik bij Fred in oost Duitsland in de auto zit wordt er volop naar elkaar gezwaaid. Zo niet hier; de mensen kijken elkaar nog niet aan en hebben meestal echt een verbitterde uitstraling. Vandaag zou Marek dat ook wel beamen. Hij vond het maar ongelooflijk dat wij Hollanders elkaar met lampen waarschuwen als er een snelheidscontrole is onderweg. Hier hopen ze alleen maar dat een ander gepakt wordt; aldus Marek.
Maar goed; de dag van vandaag. We komen aan in het naar het park genoemde dorpje 'Bialowieza'. Wat me opvalt is dat er links en rechts ineens enorme hotels staan en bijna elk huisje een bordje met 'Zimmer frei' voor de deur heeft staan. Het is hier dus flink toeristisch geworden. Ik wordt bij een van die huisjes afgeleverd en Marek staat er al op mij te wachten. Na wat Pools gebrabbel kom ik terrecht op een klein, kaal kamertje. Er staat een bed en een kleine bank; dat is het wel zo'n beetje. Op de gang is een badkamer zonder douche maar wel met een bad. Lekker handig... Maar zolang ik ergens eten en slapen kan vind ik alles best. Er wordrn snel een paar boterhammer voor me gesmeerd en in een zakje gedaan waarna ik weer bij Marek in de auto stap om er nog geen 200 meter later al weer uit te stappen. We zijn bij zijn huis waar ik vandaag in zijn tuin ga zitten. Hij heeft ook hier een keurig hutje gebouwd met een voerplek er voor voor de tuinvogels. Het is weer tien graden onder nul vandaag maar er staat gelukkig wat minder wind er is prikt een waterig zonnetje door het wolkendek. Ik krijg een gaskacheltje mee de hut in en ga wel zien waar het schip strand. Marek heeft wat hazelnoten verstopt in de sneeuw en natuurlijk wist ik waar dat voor was; de notenkraker. Binnen vijf minuten zit hij al voor de hut en vist hij behendig de noten uit de sneeuw. Wow, mijn eerste notenkraker; wat een geweldig beest zeg. Enigszins gelijkend op een spreeuw maar zo groot als een gaai; wat een gaaf beest! Hij komt regelmatig terug maar het fotograferen er van valt nog niet mee. Al heel snel nadat hij terug is begint hij te slepen met de noten en aangezien ik hem niet met zo'n noot in zijn snavel wil hebben moet ik dus nog niet iets sneller dan hem zijn. Gelukkig blijft hij maar komen dus ik krijg veel kansen. Ik maak er ook wat videobeelden van en besluit hem ook een paar keer mooi te bekijken zonder te fotograferen. Naast veel koolmezen zijn er vandaag ook zes vlaamse gaaien, drie appelvinken, een grote bonte specht én een grijskopspecht aanwezig in de tuin. Die laatste is nog zo'n bijzondere verschijning voor mij. Deze grote spechtensoort lijkt veel op de bij ons voorkomende groene specht maar heeft, de naam zegt het natuurlijk al, een grijze kop. Slechts drie keer komt hij langs maar het is genoeg.
Om half vier beginnen mijn botten wel erg stijf te worden en aangezien het licht nu ook snel achteruit gaat besluit ik de boel in te pakken. Tjonge, als je dan vanuit de relatief warme hut naar buiten komt slaat je de kou gelijk weer op de keel. Ik kan terug kijken op een heerlijk fotodagje met waarschijnlijk leuke foto's.

Vanavond lekker gegeten. Welliswaar wel weer aardappelsoep maar een erg lekkere variant dit keer. En verdorie, ook deze mevrouw komt weer met een borrel aanzetten. Ik besluit de moed maar bij elkaar te pakken en te bedanken voor de eer. Ik geloof niet dat ze er blij mee was. Na het eten even flink met Marek om tafel gezeten om onze plannen verder gestalte te geven. Marek staat nog helemaal aan het begin van zijn plannen en staat gelukkig helemaal open voor alle positieve en negatieve punten. Alles is dus bespreekbaar en als je zo met elkaar zit te brainstormen is het nauwelijks voorspelbaar welke mogelijkheden hier allemaal zijn. Het leuke van dit soort dingen is dat het dan vaak gaat om onderwerpen die voor de mensen hier vrij normaal zijn maar voor ons zo bijzonder. Heidekikkers, boomkikkers, moerasschildpadden, kraanvogels, witwangsterns, elanden, wisenten, zeearenden; echt allemaal zeer haalbare soorten hier die gefotografeerd kunnen worden. Maar ook de meer dan fraaie landschappen in het laatste oerbos van Europa, de flora die het bezit enz enz. De ideeen vliegen over tafel dus dat gaat wel wat worden hier.
Morgen mijn laatste dag hier welke we gaan invullen met een rit door het oerbos.





PS: Let niet op de kwaliteit van de beelden want ik heb ze op een minilaptop bewerkt en in een zo laag mogelijke resolutie geupload.

Tekstverslag dag 3

Om acht uur staat Marek bij me aan de deur en het is aangenaam kennismaken met hem. We komen al direct aan de praat over de situatie bij de zeearendhut gisteren. Het blijkt dat hij hier nog maar net mee begonnen is en helemaal open staat voor tips ter verbetering. Hij begrijpt het aangaande de kleine stukjes vlees maar in tegenstelling tot de situatie in oost Duitsland is het hier erg lastig om aan voldoende prooien te komen. Daarom wordt er hoofdzakelijk gebruik gemaakt van slachtafval. Ideaal om de dieren een de plek te laten wennen maar ongeschikt voor het fotograferen. In Duitsland worden van uit de hele omgeving aangereden dieren gebracht welke vervolgens als prooi dienen. Hier zal dat niet lukken want er zijn nauwelijks wegen waar uberhaupt dieren worden dood gereden. Toevallig kreeg Marek vandaag een telefoontje van een maatje van hem om te zeggen dat er een eland was aangereden. Het dier gaat echter naar het park en zal niet vrij worden gegeven. Goede zaak in principe maar pech voor Marek. Dieren van de jacht sluiten we uit daar er hier nog volop met loodhoudende hagel wordt geschoten. De opeenhoping van lood is dodelijk voor aaseters dus dat gaan we zeer zeker niet doen. Daarnaast heeft hij te kampen met een groot probleem in de vorm van honden. Je ziet hier inderdaad overal honden los lopen en het blijkt dat die dieren zo ver afdwalen dat ze zelfs bij de hutten komen en daar het vlees op eten. Effin, we kletsen zo een uur weg en vergeten bijna dat we op pad zouden gaan. Een heuse 'wintersafari' staat op het programma wat inhoud dat we gaan zoeken naar leuke onderwerpen in het veld met de nadruk op wisenten.

Het is eigenlijk de eerste keer dat ik het gebied bij daglicht kan bekijken en ik kan alleen maar zeggen dat het hier ongelooflijk mooi is. De sneeuw maakt het wellicht allemaal nog mooier maar in de loop van de dag zou blijken dat we er meer last dan gemak van hebben. De boswegen naar de beste plekken blijken namelijk zelfs met de auto van Marek onbereibaar te zijn. Eén weggetje hebben we geprobeerd maar we kwamen er al snel achter dat dit geen goed idee was. Vlak voor een spoorovergang zitten we vast. Ik hoor wat Pools gemopper naast me waarna er een sneeuwschuiver uit de auto wordt gehaald en Marek de auto begint uit te graven. Kort nadat ik het van hem over neem breek ik het handvat van het ding af. 'Goedkope plastic troep'; zegt Marek, maar toch het beste wat hij hier kan krijgen. Je zou het anders verwachten hier.
Uiteindelijk lukt het om weer op gang te komen en met deze ervaring in de knip weten we dat deze weggetjes er niet in zitten deze dagen. Erg jammer want zo zullen de wisenten op flinke afstanden en niet de mooiste terreinen blijven. Uiteindelijk zien we in de verte een groep wisenten lopen. We besluiten te voet het terrein in te gaan en de dieren met een omweg te benaderen. Ze zijn behoorlijk schuw namelijk en zien alles.
Beladen met camera en statief en van kop tot teen ingepakt sleep ik me achter Marek aan. Het is vandaag -10 en er staat een straffe wind waardoor de gevoelstemperatuur nog veel lager is. Bij elke stap zak ik tot mijn knieen in de sneeuw weg en ik doe mijn best om mijn voeten op dezelfde plek te plaatsen waar Marek ze had neergezet. Ik probeer dus letterlijk in zijn voetsporen te treden. Maar lang hou ik dat niet vol wat ongelooflijk wat een passen en wat een snelheid heeft deze man. Na een paar honderd meter ben ik al doodop; bij elke voetstap moet ik mijn benen immers uit de sneeuw tillen. Maar gedreven door wat wellicht komen gaat bijt ik op mijn tanden en zet ik door.
Op zo'n 300 meter ziet een van de wisenten ons en zet de groep het op een hollen. Ik druk mijn statief in de sneeuw en probeeer de dieren in beeld te krijgen. Ik verhoog de iso waarde snel want door mijn gehijg zullen stabiele beelden met 1/60e seconde wel niet meevallen. Dankzij de sneeuw heb ik een mooi laag standpunt en het rondstuivende sneeuw achter de wisenten geeft een spectaculair beeld. Jammerlijk maar logisch is dat de dieren van ons af hollen maar ongelooflijk wat een snelheid deze dieren zelfs door zo'n pak sneeuw kunnen maken. Marek begint ook te hollen maar dat zie ik dus echt niet meer zitten. Ik besluit er op te gokken welke richting de dieren op zullen gaan en snij daartoe een stukje af. Tot op zekere hoogte lukt dit plan want de dieren steken op zo'n 200 meter afstand voor me een pad over.
Hijgend als een gek maar met een voldaan gevoel doe ik mijn best om mijn platen te maken.
Na dit spectakel moeten we natuurlijk nog weer terug naar de auto; man wat een martelgang! Ik heb duidelijk te laat gegeten want ik krijg een enorme hongerklop. Nu weet ik wat die wielrenners dan voelen. Onderweg vinden we een karkas van een wisent die de winter niet overleefd heeft. Het is de eerste dode wisent die Marek ooit gevonden heeft. Ik kan het zelf niet meer opbrengen om er naar toe te lopen en er foto's van te maken maar Marek sjokt er ogenschijnlijk monter en fris naar toe. Ik beperk me door wat foto's op afstand te maken. Bij de auto aangekomen zie ik dat mijn portier half dichtgeslagen is door de stuifsneeuw. Dat het waait is duidelijk maar dat dit zo snel sneeuwduinen veroorzaakt had ik niet verwacht.
Na een welverdiende bak koffie tuffen we verder het gebied door. We horen onderweg van twee wakvissers dat ze regelmatig een otter hadden gezien. Helaas alleen in de ochtenduren en hij laat zich dan ook niet aan ons zien. Zo zou het ook gaan met een bever. Marek neemt me mee naar een geweldig mooie plek bij een rivier waar vaak bevers te zien zijn. Aan alle kanten zijn verse sporen te zien maar in de anderhalf uur dat wij er zijn had hij waarschijnlijk wat anders te doen. Duidelijk is in elk geval dat de mogelijkheden hier enorm zijn. Het is inmiddels donker aan het worden en Marek zet me weer keurig bij 'mijn' huis af. Hier heeft Andrjez inmiddels keurig de twee haarden aangestoken dus het is er al heerlijk warm. Ik hang snel mijn kleren te drogen en sping onder een overweldigd lekkere warme douche.

Om zes uur loop ik de straat weer door op weg naar de mevrouw die voor mij kookt. Een pan meer heerlijke ... aardappelsoep staat er op me te wachten. De aardappelpuree ontbreekt ook vanavond niet net als wederom een berg met vlees. Tijdens de maaltijd komt mevrouw me een borrel brengen. Als dank voor de fooi welke ik haar gisteren gaf. Oh nee he; ik hou hier helemaal niet van. Ze heeft vandaag gestudeerd om me te vertellen dat dit Poolse 'snaps is and good for your health'.'But do not drive heute abend'. Nou, het zal allemaal wel maar bij het eerste voorzichtige nipje staat mijn keel en maag compleet in brand. Allemachtig, dit ga ik echt niet weg krijgen en ik durf haar niet te vertellen dat ik het niet lust; ik zou bovendien niet weten hoe ik het haar zou moeten vertellen. Stiekum sluip ik naar de badkamer waar ik de inhoud omruil voor kraanwater. Heel onbeschoft maar wat moet je dan? Ik wil morgen in elk geval niet met een enorme kater wakker worden.
Na het eten krijg ik Andrjez en zijn vrouw op bezoek. Morgen vertrek ik naar een andere plek en er moet immers nog afgerekend worden. Onder het genot van een bak koffie kletsen we zo een uur weg waarin we van de hak op de tak spingen. Toch nuttig want aldoende komen er erg leuke mogelijkheden naar boven. Vanuit haar werk voor het Nationaal Park heeft ze goede contacten met een Poolse natuurbeheer organisatie en zegt dat ze daar vandaag contact mee opgenomen heeft. Ze vertelde me dat de mensen daar wellicht mee zouden willen werken als ik zou willen fotograferen in hun terrein met onder andere de ook hier bedreigde korhoenders en auherhoenders. Kijk; dat is niet verkeerd natuurlijk. Vooral als je van haar hoort dat hier zo goed als geen enkele fotograaf voet aan de grond krijgt. Wie weet krijgt het een vervolg.



Tekstverslag dag 2

Vanochtend werd ik keurig op de afgesproken tijd opgehaald. Ik ga vandaag een schuilhut proberen welke voornamelijk voor de zeearenden is ingericht.
Weken lang heb ik dagenlijks gevolgd wat er op die plek gezien was. Eigenlijk elke dag een zeearend maar om sommige dagen zelfs vijf met uitschieters
naar maar liefst tien stuks. Veder vooral raven en buizerds; gebruikelijke bijvangsten op een dergelijke voerplaats. Maar goed, de laatste dagen laten de vogels
het een beetje afweten dus ik reken nergens op. Het is slechts een minuut of tien rijden door het bos en smalle paadje vrijgemaakt van sneeuw.
De auto gaat aan weerszijden helemaal ten onder in de sneeuwwanden langs het pad. Later blijkt het dit pad te zijn die Andrjez afgelopen dagen sneeuwvrij
heeft gemaakt. We stappen de landrover uit en polderen door de sneeuw het bos door waar we na ca 1000 meter voor de hut staan. Andrjez begint gelijk te
graven want de ingang zit nog dichtgesneeuwd. Een klein deurtje verschaft toegang tot een hokje van ca 2 x 1 meter en de rondleiding duurt precies tien seconden.
De hut is iets ingegraven waardoor je een mooi laag standpunt hebt. Ja, als er niet zoveel sneeuw ligt als nu! Andrjez weer aan het werk om ook een flink deel voor
de kijkopeningen sneeuwvrij te maken. Na een minuut of twintig gaat Andrjez weg en beloofd me om vijf uur vanavond weer op te halen. Van vijf tot vijf dus; een lange zit.
Na alles ingericht te hebben besluit ik de wekker te zetten en nog een half uurtje slaap te pakken. Dat lukt prima want vijf minuten later was het half uur al om:-))
Het begint al iets te schemeren en ik hoor de eerste raven al roepen. Binnen een mon van tijd zitten er vijftien voor me in de sneeuw. Niet bij het dode wilde varken
wat er als prooi ligt. Nee, ik zie tot mijn schrik dat ze allemaal stukjes vlees boven de sneeuw uit toveren en daar mee weg vliegen.
Eigenlijk wist ik toen al dat het een lastig verhaal zou gaan worden vandaag en ik hoopte maar dat het slechts een paar kleine stukjes zouden zijn. Maar helaas;
de raven vlogen af en aan en bleven maar stukjes vinden. Om een uur of negen vliegt alles ineens op. Dat kan maar een ding betekenen en ja hoor; een
tweedejaars zeearend komt over de voerplaats zeilen en probeerd te landen. Dat gaat niet zo handig met zo'n grote en voorzichtige vogel maar de tweede keer
lukt het hem. Onmiddelijk loopt hij naar het vlees, pakt een stuk in zijn klauwen en vliegt er mee weg. Foetsie! Hij zal een stuk verderop een rustige plek opzoeken om
het op te gaan peuzelen en ik kan alleen maar hopen dat ik nog een tweede kans krijg. Die kwam om twaalf uur maar het gebeuren herhaalde zich gewoon weer.
Slechts een paar vliegbeelden zijn het hoogst haalbare. Gelijk besef ik me dat het goed is dat ik deze testreis maak want ik weet nu al wat er qua zeearenden bij te
spijkeren valt. Maar het zal zeker de moeite waard zijn want verder is het er heerlijk fotograferen. Al verbaas ik me over een soort van uitkijktoren in de verte.
De raven blijven maar komen en gaan. Zowaar geen straf om me met deze fraaie zangvogels bezig te gana houden. Deze zwarte vogels krijg je niet alle dagen voor je lens en
zijn ook nog eens erg lastig te belichten. Dankzij de sneeuw worden ze nu echter ook mooi van de onderkant belicht dus ik sla mijn slag.
In de loop van de middag tel ik maar liefst dertig raven nabij de prooi. Op een enkele buizerd na is het echter stil wat andere vogels betreft.
Om twee uur heb ik het eigenlijk wel gehad. De activiteit wordt minder, het licht erg hard en de kachel gaat uit. Kachel is wel een groot woord want het is slechts een metalen
kuipje waar een soort lampolie op gaat. Het ding geeft te weinig warmte en verbruikt te veel brandstof want om half drie is het gebeurd. Wat rest is een enorm stinkend potje
en een hokje wat knap koud aan het worden is. Ik heb dubbele thermokleiding en twee paar van de warmste en duurste sokken aan maar nu de wind aan het aanwakkeren is
krijg ik het gemeen koud. En het is nog lang geen vijf uur! Mijn ogen beginnen zwaar te worden maar even gaan slapen vind ik eigenlijk zonde. Je zult net ziet dat er in de tussentijd
toch nog iets leuks gebeurd. Das dan wel weer een nadeel van alleen in zo'n hutje zitten. Ploegendienst is er niet bij.
Om vier uur pak ik mijn spullen vast in de tas want licht om te fotograferen is er immers tovh niet meer en nu kan ik in elk geval nog iets zien. Ik dat mijn lenskap compleet wit
uitgeslagen is dus ja, dan is het inderdaad goed koud buten.
Dat laatste uurtje duurde knap lang maar eindelijk hoorde ik dan de verlossende voetstappen door de sneeuw. Andrjez vrouw is ook meegekomen dus corresponderen over de ervaringen van vandaag ging
in elk geval iets eenvoudiger.
Ik geef door wat mijn bevindingen zijn maar volgens mij begrijpen ze er niets van. Morgen wel even met Marek overleggen. Ik heb besloten geen 2e dag in de hut te gaan zitten
en kijken of er nog wat anders te regelen is.

Het eten van vanavond? De mevrouw aan het eind van de straat had nog wat aardappelsoep, aardappelpure en zuurkool. Een stapel vlees er bij zo groot dat een zeearend er
nog verlegen van wordt en dan nog een twee met room gevulde pannekoeken na als toetje. Oef, ik sta op spanning:-))
Inmiddels bericht van Marek dat we samen op 'wintersafari' gaan. Kijk; dat gaat vast weer spannend worden.

Helaas nog geen foto's daar het leggen van een internet verbnding hier erg lastig en duur blijkt te zijn.





Let nog even niet op de kwaliteit van de foto's!

donderdag 4 februari 2010

Liveverslag Bialowieza

Vandaag ben ik voor een korte reis neergestreken in het Poolse Bialowieza. Niet helemaal waar want de eerste twee dagen hou ik me net buiten dit laatste oerbos van Europa op. Het gebied spreekt al langer tot mijn verbeelding maar onlangs kwam ik in contact met een Pool die hier een aantal fotomogelijkheden lijkt te hebben die ik graag eens nader zou willen bekijken. Ik heb dus besloten om op verkenningsreis te gaan om eens te kijken of ik met Marek wat op stapel kan zetten zoals ik ook met het ‘Zeearenden en meer’ project heb gedaan. Dat loopt immers goed dus waarom niet. Het is de bedoeling dat ik de eerste twee dagen ga proberen zeerarenden te fotograferen vanuit een van zijn hutten. Daarna een dag in Bialowieza op zoek naar wisenten en wellicht meer gevolgd door nog een dag bij een voerplek in een bos.
Nadat ik vanmorgen om vijf uur was vertrokken maakte het vliegtuig een perfecte landing in Warchau. Daar werd ik keurig opgewacht door een taxichaufeur. Ik dacht dat een handje geven wel genoeg was maar de man tracteerde me op een innige omhelsing alsof we elkaar jaren niet gezien hadden. Nou, ik ken de man niet en geneerde me kapot. Helaas spreekt hij geen woord over de grens maar dat weerhoud hem er niet van de hele weg te ratelen. Nou ja, het is een lange rit van ruim vier uur door een steeds slechter wordende weg en ik wordt steeds blijer dat ik zelf niet hoef te rijden. Hoe meer we richting bestemming komen hoe dikker het pak sneeuw. Ik wist dat er veel zou liggen maar dit is wel wat veel van het goede. Warschau is een flinke stad en lijkt zich snel te ontwikkelen. Ik zie reclameborden van Mediamarkt, Randstad, Mercedes enz en een aaneenschakeling van een en dezelfde bouw van flats. Gelukkig wordt dat laatste snel minder maar de wirwar van reclameborden blijft tot op een uur van de eindbestemming doorgaan. Om vijf uur wordt ik in een fraai dorpsstraatje voor een nog fraaier Pools huisje afgezet. De taxichauffeur weet de sleutel van het huis te liggen en na afgerekend te hebben heb ik het rijk alleen. Een erg goed gezellig huisje met maar liefst acht bedden en heel heerlijke houtkachel. Andrjez, een maatje van Marek, en zijn vrouw kloppen aan. Een allervriendelijkst stel dat gelukkig een paar woorden Engels spreekt. Zij bezoekt voor het Nationaal park af en toe congressen en ja, dan moet je wel…
Ze nemen me mee een aantal huizen verderop om daar te gaan eten. Ik ging er vanuit dat het de bedoeling was dat ik bij hun zou eten maar nee hoor, weer iemand anders in het rollenspel. Een jonge dame doet de deur open en na wat gebrabbel in het Pools geeft Andrjez me een hand en zegt ‘tot morgenvroeg vijf uur’. De dame is moeder van een gezin en leidt me naar een kamer wat normaal gesproken overduidelijk als slaapkamer dienst doet. Een bed is aan de kant geschoven en een eettafel is er bij in gezet. Er komt een grote pan met aardappelsoep aan gevolgd door een aardappelpure met een overheerlijke Poolse versie van rode kool. Ik heb honger dus laat het me goed smaken. Na 30 zlotty afgerekend te hebben (ca 8 euro) wandel ik weer terug naar mijn eigen huisje. Nog even een dagverslagje typen, dan spullen klaarleggen en op weg naar een spannende eerste dag in de zeearendschuilhut. Het zal mij benieuwen hoe deze er bij ligt want Andrjez vertelde me dat hij hem vandaag uit de sneeuw gegraven heeft.


maandag 1 februari 2010

Over de sluwe vos en de gefopte fotograaf

Over vossen bestaan de meest uiteenlopende verhalen en helaas meestal negatief. Dit is niet de plek om daar over de discuseren want er zijn van die discussies waar je nooit uit komt. Misschien wel het bekendste verhaal over dit fraaie dier is echter zijn slimheid. Nou; ik heb het geweten.
Ik was op pad nabij de Lepelaarplassen; een gebied vlak naast de Oostvaardersplassen. Op deze winterse dag zag ik maar liefst zeven vossen lopen. Ter vergelijking; hier in Twente heb ik mijn leven lang nog maar een keer een vos gezien en ook nu in de sneeuw zie ik maar nauwelijks sporen. En volgens mij ben ik best veel buiten.



Vossen hebben een pesthekel aan sneeuw. Voedsel is lastig te vinden en ze vallen net als veel andere dieren nu ineens enorm op. Ze moeten dus veel risico nemen om aan voedsel te komen. Gevolg; de kans is veel groter dat je ze ziet.
Ik had die dag goed gekeken welke routes de dieren volgden. Bij veel dieren zie je immers een herhaald patroon hierin. In het besef dat dit soort kansen op succes minimaal zijn besloot ik de volgende dag, met de nodige tips van Edwin op zak, terug te gaan. Ik trof een koude ochtend waarbij de thermometer elf graden vorst aangaf. Bovendien stond er een straffe oostenwind. Om niet geroken te worden moest ik de wind vol in mijn gezicht laten waaien. Al met al een mooie gelegenheid om mijn nieuw aangeschafte poolkleding uit te testen. Volgende week staat er namelijk een reis naar het ijskoude Bialowieza in oost Polen op het programma waarbij goede kleding een must is. Goed; terug naar de vos)
Ik had een flinke bepakking bij me wat naast de gebruikelijke spullen bestond uit een matje om op te liggen, een camouflagekleed en een slaapzak. Om half negen lag ik heerlijk in de sneeuw en wachtte in spanning af op wat komen zou. Om negen uur al komt er plotseling een vos pal naast me uit het riet lopen. Veel te dicht bij en zowel vos als ik schrikken zich een hoedje. De vos uit dit door hard weg te hollen en ik door…laat maar:-))
Even diep adem halen en af en toe even een wat ontspannender houding aannemen. Nadeel; het gevaar om in slaap te vallen in zo’n lekkere slaapzak is groot.
De volgende uren gebeurd er niets hetgeen ik gezien het voorval van net niet zo vreemd vond. Ik besloot het vol te houden tot twaalf uur. Langer gaat gewoon niet in deze houding.
Klokslag twaalf uur is het dan zover en ik gooi wat teleurgesteld het camouflagekleed van me af, strek mijn rug en begin de spullen op te ruimen. Tijdens het inpakken van mijn rugtas draai ik me om en zie tot ongeloof Reintje op zo’n 15 meter op mijn beoogde plek naar me zitten kijken! Krijg de kl…!
Het schitterende dier kijkt me aan met een verontwaardigde blik van ‘wat mot je nou van me’? Ik blijf stokstijf staan en gevoelsmatig blijft dat enkele minuten duren. Tot het dier wat met zijn snuit in de sneeuw begint te snuffelen en zo wat minder aandacht voor mij krijgt. Op die momenten tijger ik richting mijn camera die zeker vijf meter van mij af staat. Op het moment dat ik de camera bereik is het vosje al een heel stuk van mij afgelopen maar houdt me goed in de gaten. Dankbaar maak ik een aantal foto’s van de vos in zijn biotoop, eigenlijk helemaal mijn ding, maar vandaag had het nog mooier kunnen zijn. Zijn vossen slim? Ik dacht het wel. Ik hoop dat je oud mag worden jonge!