vrijdag 25 december 2009

Eagles in the snow

Ja, ik weet het; 'Eagles in the mist', 'Eagles in the snow', alweer zeearenden. Ik beloof er hierna even mee op te houden maar ik bijt me nogal graag vast in een onderwerp en dan is het enthousiasme maar moeilijk te temperen.
Zaterdag kreeg ik een opgewonden Fred (onze zeearendenman ter plaatse) aan de lijn die me vertelde dat ook bij hem nu ook echt winter was geworden en de arenden zich goed lieten zien. Ik had hem gevraagd me te bellen zodra er verse sneeuw lag dus ja, dan moet je woord houden. Ronald Kamphuis zat al een tijdje in de wachtkamer om een keer mee te gaan en het lukte hem vrij te krijgen van zijn baas. Zondagmorgen dus in de auto gestapt en met beroerd weer richting Brandenburg gereden. Bij aankomst was het er maar liefst –17 graden en ik moet eerlijk zeggen dat ik een beetje begon te twijfelen. Vooral nadat Manuela, de eigenaresse van het hotel, hoofdschuddend ons de kamersleutels gaf. Je kon haar zien denken; ‘Blödsinnige Hollander’.
De hoeveelheid sneeuw was helaas nog beperkt maar in de avond begon het te sneeuwen en het hield voorlopig niet meer op. De eerste dag viel dan ook niet mee gezien het feit dat de prooi geheel door de verse sneeuw bedekt werd maar vooral doordat een stukje verderop in het bos gewerkt werd. Daar kwamen we helaas pas achteraf achter maar aan de slimme raven was duidelijk te zien dat er iets loos was.
Volgende dag dus maar voor een andere hut gekozen waar we al vrij snel bezoek kregen tientallen raven met hun fantastische gedrag, eksters, bonte kraaien en twee volwassen zeearenden. Een van de imposante vogels hing bij een eerste landingspoging even stil boven de prooi en de raven. We hadden afgesproken niet eerder te fotograferen dan dat het dier op de grond zat en zich veilig voelde maar we moesten beiden aan het beeld van de papegaaiduiker van Jan Vermeer denken.
Bij een tweede poging lande het dier vlak voor de hut en na een tijdje konden we een aantal foto’s maken. Missie geslaagd; wat een heerlijk gevoel gaat er dan door je heen!









Deze foto’s zijn gemaakt met de Nikon D700; Sigma 300-800 mm op 500 mm; iso 800; f6.3; 1/200 sec; +2/3

Wie ook een kans wil wagen raad ik aan snel actie te ondernemen en een kijkje te nemen bij de reisinformatie.

vrijdag 18 december 2009

Eindelijk wat sneeuwvlokjes

Wij Tukkers komen er maar bekaaid vanaf hier in Twente. Vandaag dwarrelden er precies 36 sneeuwvlokjes naar beneden dus ben er maar snel op uit gegaan. Ik ben al een tijdje bezig wat uit te denken om ijsvogels in winterse omstandigheden te fotograferen. Vandaag, de derde dag, eindelijk maar liefst vijf seconden een ijsvogeltje voor mijn lens gehad. Nog lang niet tevreden maar het begin is er.
Toen ik de boel weer in had gepakt en naar huis wilde rijden zag ik plotseling een watersnip in de berm zitten. Typisch een soort die je normaal gesproken nauwelijks kunt vinden maar in de sneeuw wat sneller ontdekt kan worden. Het klinkt misschien vreemd maar voor mij was het de eerste watersnip welke in mijn achtertuin kon fotograferen. Al met al toch weer een leuke dag gehad.





dinsdag 15 december 2009

Eagles in the mist

Vorige week ben ik in het kader van het ‘Zeearenden en meer’ project samen met Rein Hofman weer naar het noordoosten van Duitsland geweest in de hoop weer wat zeearenden te kunnen fotograferen. Het waren waterkoude dagen en dat was goed te merken. Al op de eerste dag hadden we succes met precies het licht wat we ons gewenst hadden. Misschien wat opvallend maar we hadden echt gehoopt om mistig, wat bedompt weer omdat dit zo goed bij deze vogels past. Hoe dan ook; de zon mocht deze dagen van ons achterwege blijven en dat lukte prima.
Toen we om zes uur richting schuilhut reden zagen we net buiten het dorp een vos wegrennen. Al snel zagen we dat hij aan het eten was van een net aangereden reegeit. Ongelooflijk dat zo’n dier dood wordt gereden op een weg waar je nauwelijks harder dan 40 durft te rijden en al helemaal niet in het donker. Maar goed; om eerlijk te zijn kwam het ons wel goed uit en na het dier met een detector op de aanwezigheid van lood te hebben gecontroleerd namen we het mee als prooi. Dit controleren doen we omdat er in Duitsland helaas nog met loodhoudende hagel gejaagd mag worden en we loodvergiftiging bij de zeearenden willen voorkomen. Het zal een druppel op de gloeiende plaat zijn maar Fred houdt zich strak aan deze door hem zelf opgelegde werkwijze. Je weet het maar nooit.
Vanaf een uur of zeven werden we weer gewekt door een roepende bosuil waarna al vrij snel de geweldige geluiden van de raven te horen waren. Het is elke keer weer genieten tot in mijn tenen als ik deze vogels hoor.
Om een lang verhaal kort te maken; ongeveer zestig raven kwamen op de prooi af en hebben het ree in drie uur tijd helemaal weggewerkt. Ongelooflijk! Twee onvolwassen zeearenden, een geringde en een ongeringde vergezelden de grote zangvogels en lieten zich uitgebreid fotograferen. Wat een dag was dit! De tweede dag hebben we in een andere hut doorgebracht maar helaas niets gezien. Op maandagochtend weer een paar uur in de hut van de eerste dag. De dieren waren vandaag een stuk voorzichtiger maar waren wel weer aanwezig. De mooiste resultaten waren echter reeds op de eerste dag gemaakt.
De hele serie is terug te vinden op mijn website maar kijk ook eens naar de fraaie foto’s van Rein.








vrijdag 11 december 2009

Kraanvogeloefeningen.

Ik heb een achterstand voor wat betreft jullie op de hoogte te houden van mijn activiteiten.
Nu inmiddels twee weken terug ben ik een aantal dagen naar Duitsland geweest om wat ervaringen op te doen met het fotograferen van deze schuwe rakkers vanuit een schuiltent. Nou, dat ging duidelijk met vallen en opstaan.
Ik had drie ochtenden de tijd en trok elke ochtend trouw om half zes het veld in. Bij daglicht had ik volop de tijd genomen om locaties te zoeken waar de vogels foerageren. Deze plekken moesten vervolgens ook geschikt zijn om een tentje neer te zetten en het liefst ook nog een mooie setting hebben. Natuurlijk had ik me wel bedacht dat dit vast niet in drie dagen tijd zou lukken maar pfoe, wat was ik dichtbij!



Op de eerste ochtend leek het allemaal gelijk te gaan kloppen. Al in het eerste schemerlicht kwamen er honderden kraanvogels over. Het hart zat in mijn keel toen een drietal kranen recht op me af kwam vliegen en op een meter of twee over mijn tent kwamen zeilen. Ongelooflijk wat mooi! Uiteindelijk waren er zes vogels geland om vervolgens steeds dichter bij te komen wandelen. Ik hield me in want ik wilde de dieren niet laten schrikken en bovendien was het licht nog niet optimaal. Plotseling zie ik de kopjes omhoog gaan en op het zelfde moment hoor ik iets langs de tent snuffelen. De vogels vliegen op en een hondeneus komt onder de tentrand door kijken wie daar binnen in zit. Ik hoor een jagersfluitje en als ik gek spring ik mijn tent uit. Ik ben niet snel bang maar zit ook niet echt rustig in de wetenschap dat er elk moment een lading hagel door mijn tent kan vliegen.
Gelukkig viel het mee. Een jager was zijn jachthutten aan het controleren en we hebben er uiteindelijk flink om gelachen.
Morgen zou hij me met rust laten dus met frisse moed weer op pad. Deze ochtend was geen succes; achter de tent wilde zwijnen en links en rechts kraanvogels. Echter niets vóór de tent. Kan gebeuren.



Op de laatste ochtend moest het dus allemaal gebeuren. Ik had mijn tent zorgvuldig in een bosrand geplaatst en verder afgedekt met takken en riet. De kraanvogels kwamen al vrij snel maar helaas weer niet voor de tent. Ik besloot voorzichtig mijn camera en statief te verplaatsen en de rechter kijkopening te gebruiken. Dit was tegen het licht in en de onder- en achtergrond had ik ook liever anders gezien. Maar goed, op zo’n laatste ochtend wil je toch wat bewijsplaatjes maken niet?





De rest van de beelden zijn te vinden op mijn website.