IJzige otter

Gisteren met een bevriende natuurfotograaf een dag lang tussen de otters gewerkt. Dat deze dag anders zou lopen dan gepland had ik niet voorzien.
Otters hebben een enorme kaakdruk en bijten makkelijk een wak in centimeters dik ijs. Eenmaal tussen de otters hebben we ons geïnstalleerd op onze buik en de bonenzak gaf de nodige ondersteuning om een mooi laag standpunt te creëren. De twee otters hadden zich al laten zien een stuk verder tussen het riet en het zou niet lang duren voordat de eerste op ons af kwam rennen. Het eerste wat opviel was dat dit mannetje een halve staart had. Het tweede wat al snel opviel was dat ze absoluut geen angst hadden naar mensen toe en dat werd al snel en bijna pijnlijk duidelijk. Snel met een grote kei een wak in het ijs gemaakt en het avontuur kon beginnen.
Halfstaart rende direct op mij af en pakte mijn bonenzak vast met zijn kaken en rukte het uit mijn handen. Direct een grote scheur erin en de vulling liep er al snel uit. Gelukkig kreeg ik het los uit de kaken en de toon was gezet. Gewapend met een bezemsteel naast ons gingen we verder om te proberen deze rakkers op de kaart te krijgen. Al snel werd duidelijk dat het liggen in otterpoep ook een minder briljant idee was. Allemachtig wat stinkt dat. Maar ja, een laag standpunt vind ik nou eenmaal gewenst en als het kan zal ik het doen, ongeacht de risico's.
De iso werd opgeschroefd naar 400 om deze bewegelijke beesten te kunnen bevriezen. Ook een zo groot mogelijk diafragma werd gekozen en de focus natuurlijk op de oogjes.
Na een aantal uren waren we circa 900 foto's rijker. Een knauw uit mijn poolschoen, kapotte beanbag en bijna een fikse beet in mijn elleboog is iets wat ik nooit meer zal vergeten. Ondanks dat dit dieren in gevangenschap zijn weet ik nu dat je van wilde beesten minder te vrezen hebt dan dieren die volledig aan mensen gewend zijn. Voor meer otterplaten verwijs ik graag naar mijn website.

Koud

Natuurlijk, de zoveelste ijsvogel maar wel een die ik lang in mijn hoofd had zitten.
Twee jaar gehoopt en veel er voor op uitgetrokken; een ijsvogelfoto waarop een subtiel winters tintje te zien is. De rijp liet het uit zichzelf afweten dus ben ik de avond er voor met een plantenspuit aan een lange Gardena stok in de weer geweest en dat heeft geholpen. Het heeft alleen zo hard gevroren dat het water onder de ijsvogel ook bevroren is. En dat is jaren geleden voor deze plek. Daarom kwam deze dame slechts enkele seconden, keek naar beneden, zag het ijs en ging er weer als een speer vandoor.
Het is voor deze ijsvogels overigens niet te hopen dat deze vorstperiode lang door zet. Niet omdat ze niet tegen de kou zouden kunnen maar wel om het simpele feit dat het aantal plekken waar geen ijs ligt en dus vis te vangen is erg beperkt gaat worden.
Iso 200; f7,1; 1/100 sec; -2/3 stop

Wisselende broedsuccessen op de Farne eilanden

Zoals jullie weten bezoek ik al een aantal jaren de Britse Farne eilanden; de laatste twee jaar met meerdere fotografen in de vorm van een fotoreis. Het viel mij al op dat de hoeveelheid vogels af nam; vooral het aantal papegaaiduikers. Het volgende stuk haalde ik van internet en bevestigd het vermoeden.


De Farn-eilanden lijken dit jaar de uitzondering op de regel: de zeevogelkolonies deden het hier goed. Kolonies van vier soorten - Eidereend, Kuifaalscholver, Alk en Zeekoet - lieten een toename zien. Menig kolonie op de Britse eilanden heeft zwaar te lijden gehad van het koude voorjaar, de natte zomer en het gebrek aan zandaal, het hoofdvoedsel voor veel soorten. Maar bij de Farneilanden waren blijkbaar genoeg zandalen en dat heeft de vogels door het slechte weer gesleept.
Een soort die het slecht doet is de Papegaaiduiker: in vijf jaar tijd zijn die met eenderde afgenomen. Echter, er wordt een gezond aantal kuikens grootgebracht, maar er komen er te weinig terug na de winter. Om uit te vinden waar ze in de winter blijven en waarom er weinig terugkomen worden er nu Papegaaiduikers van satellietzenders voorzien.
Bron: BBC Science & Environment.

Zeearenden en meer van start

Ik heb de laatste maanden al vaker wat geschreven over mijn activiteiten in het voormalig oost Duitsland. Ik ben daar bezig geweest om individuele reizen voor de serieuze natuurfotograaf op te zetten met als doel het fotograferen van vooral zeearenden op de grond en of prooi. Het fotograferen van deze ‘vliegende deuren’ in vlucht is tegenwoordig niet zo moeilijk meer maar voor de andere beelden was een reis naar bijvoorbeeld Noorwegen noodzakelijk. Hebben we het nu in deze wintermaanden nog voornamelijk over zeearenden, in het voorjaar komen daar vele soorten bij waaronder vis- en schreeuwarend, rode- en zwarte wouw maar ook kraanvogel en zwarte ooievaar. Ook komen er mogelijkheden om zoogdieren zoals vos en das te fotograferen. Het leuke van deze nieuwe natuurfotografie reizen is dat je niet met een groepsreis mee gaat maar alleen of met je eigen fotovriend(en).
Wie meer wil weten over het hoe en wat van deze reis neemt een kijkje op de speciale ‘zeearenden en meer’ pagina op mijn website.

Betrapt!!!!

Gaaien zijn nu volop aan het verzamelen voor de winter. Het is komisch om te zien hoe ze de eikels en pinda's verstoppen. Soms zelfs bijna onder mijn schuilhut Ze vullen hun krop met een stuk of 8 pinda's en zijn dan een half uurtje weg of ze verstoppen het in de buurt. Het zijn stiekeme vogels en door een klein geluidje te maken met mijn mond keek hij om alsof hij op heterdaad betrapt was bij het verstoppen van zijn kostbare buit.

iso 200 1/50 sec. F4

gr. Edwin

Gezond verstand

De spanning rondom de plannen om het laatste weidevogelgebied van Goor vol te bouwen met recreatiebungalows loopt verder op. Er is al heel wat discussie over geweest. Een projectontwikkelaar heeft een plan gemaakt om zelfs in deze tijden van recessie een grootschalig bungalowpark bestaande uit 350 bungalows en een grote golfbaan aan te leggen in een gebied wat bestaat uit weidegrond, singels en bos. Het is juist deze combinatie wat het gebied zo’n goed biotoop maakt voor weidevogels. Natuurlijk is dat in een jaargetijde als dit maar lastig te begrijpen maar naast de weidevogels vinden ook soorten als bokje, grote gele kwikstaart en klapekster hier hun broed en foerageergebied. Heel wat foto’s heb ik er al mogen maken; zoals het afgelopen jaar deze jonge grutto. Dat het juist met deze soort zo slecht gaat in ons land hoef ik u niet te vertellen.
De Provincie Overijssel heeft gisteren besloten definitief tegen het plan te stemmen; naar hun mening gaat er teveel natuur verloren met de komst van het park. De Gemeente Hof van Twente heeft zich in een vorige formatieperiode vóór de komst van het park uitgesproken; dit tot grote verontwaardiging van erg veel mensen en omwonenden. Het haalde zelfs meerdere keren de landelijke televisie met het programma Landroof. De gemeente heeft nu het laatste woord maar zal niet zomaar om het klemmende negatieve advies van de provincie heen kunnen. Ik als natuurliefhebber hoop van harte dat het gezond verstand zal zegevieren en vogels zoals deze grutto’s, na hun terugkomst uit de overwinteringsgebieden, niet weer op zoek moeten naar een ander restje geschikt biotoop omdat er nu zo nodig mensen moeten golven en recreëren op de plek waar zij het jaar ervoor uit een ei zijn gekropen.

Kruipertje, waarom maakte je het mij zo moeilijk.....

Dik bezaaid op de Veluwe zijn ze niet, maar zeldzaam zijn ze ook niet te noemen. Toch zie je ze zelden en hebben ze de voor mij vervelende gewoonte om in de donkere delen van het bos te blijven. Echt te sturen zijn ze ook niet en lokken met voer is helemaal een uitdaging.
Heel lang probeer ik deze terug getrokken en heimelijke vogel op de plaat te krijgen zonder succes.
Tot eergisteren...als een donderslag bij heldere hemel zat hij daar. Precies waar ik hem wilde hebben, da's geluk hebben. Snel, maar met beleid richtte ik mijn lens vanuit de schuilhut naar de vogel, een kwart stop licht erbij, scherpstellen, compositie bepalen en drukken maar. Verrassend genoeg bleef de vogel tamelijk lang hangen. Lang genoeg om een viertal foto's te maken.
Bedankt vogeltje....nu kan ik door naar mijn volgend onderwerp.

gr. Edwin

Een emotioneel weerzien

Je houdt het niet voor mogelijk hoe lang je domme pech soms kan achtervolgen. Neem nou de ijsvogel; gek word ik soms van dat veel te mooie vogeltje. Ik heb er al stapels foto’s van en soms was het een kwestie van op zeker ijsvogels gaan fotograferen. Toch is het ze toch gelukt om mij maanden aan het lijntje te houden en steeds weer niet daar te zijn waar ik ben of er alleen te zijn bij slecht weer. Tot gisteren!
Ik kan de klok er bijna op gelijk zetten want elk winter, zodra het overdag ook bijna blijft vriezen, meldt ze zich weer op dezelfde plek. Het voelt als een warm weerzien. En bovenal voelde ik het ook als een emotioneel weerzien want op dit plekje fotografeerde ik altijd samen met mijn fotomaatje. Dat fotomaatje is alleen ernstig ziek geworden en is helaas niet meer in staat mee te gaan om ‘zijn vriendjes’ te fotograferen. Goh, wat voelt dat vreemd zeg.
Ab, deze is voor jou!

Indrukwekkend…de zeearend

Afgelopen week heb ik een aantal dagen in een hutje kou zitten te lijden met één doel; een zeearend op de grond fotograferen. Hoewel het een kwestie van veel zitvlees en ouderwets doorbijten was werd het beloond door de aanwezigheid van deze jonge zeearend.
Zeearenden zijn grotendeels standvogels en blijven dus ook s’winters hun biotoop trouw. Op deze plek vlogen twee volwassen vogels en twee jongen rond en hoewel ook de oude vogels zich lieten zien bleven zijn buiten bereik van de lens. Deze jonge vogel was wat brutaler en liet zich fotograferen. Het was weer een rondedansje waard.
Voor meer foto’s, waarop ook de afmetingen van deze vogel duidelijk worden verwijs ik naar de database op mijn website.

Vincent Munier

Vincent Munier is een man die ik zie als een van de beste natuurfotografen op deze aardbol. Een groot voorbeeld voor mij en kan geen genoeg krijgen van zijn foto's en manier van werken. Aankomende 21 december is Vincent gevraagd om in Moskou zijn nieuwe boek 'Kamchatka' te presenteren en tevens een lezing te geven. In het boek staan vele prachtige foto's die onder extreme omstandigheden zijn gemaakt, zoals de foto laat zien. Bekijk zijn site maar eens op http://www.vincentmunier.com/.

gr. Edwin

Stoere roofkoolmees

Vorige week in winterse omstandigheden een aantal dagen in een schuilhut doorgebracht in de hoop zeearenden te kunnen fotograferen. Dat lukte maar op een nog te grote afstand.
Als prooi was er een aangereden wild zwijn neergelegd en dat bleek ook in de smaak te vallen bij…koolmezen. Deze vogels zijn in deze wintermaanden druk in de weer om hun vetgehalte op peil te brengen en daarbij komt zo’n lekkernij goed van pas.
Het geeft wel een bizar beeld.

Herfstbeeld een beetje anders vastgelegd

Het is nog steeds herfst en wil dit optimaal benutten. Mijn hersenen draaien overuren en ben constant bezig iets te verzinnen. Ditmaal heb ik een herfstbeeld willen maken die afwijkt van het normale. Helemaal vreemd is het nou ook niet, maar kan mij voorstellen dat mensen er wat vreemd naar kijken. De kadavers in het bos worden goed bezocht door zoogdieren zoals vos en wild zwijn. Ook vogels komen graag af op deze lekkernijen. Niet zelden zie je het roodborstje over het kadaver huppelen op zoek naar maden en malse stukjes vet. Met dit in mijn achterhoofd heb ik deze set up verzonnen. Uw mening wordt op prijs gesteld:)

gr. Edwin

Dieren in het Bayerischer Wald

Ik heb de afgelopen week de camera alleen maar in handen gehad ten behoeve van een servicebeurt bij Sigma. Ik heb me vooral bezig gehouden met de voorbereidingen op het nieuwe reisjaar 2009. Er staan dit jaar een behoorlijk aantal reizen op het programma. De reis die ik nu heb aangekondigd is er een naar het Duitse Bayerischer Wald. We gaan daar dieren zoals wolven, beren en lynxen in een mooi landschap fotograferen. Voor alle informatie over deze reis neemt u een kijkje op de reizenpagina van mijn website.