2000 database beelden bereikt

Bij het doorvoeren van de laatste foto-update binnen de database van mijn website zag ik dat het aantal van 2000 foto’s bereikt is; 2020 om precies te zijn. Zowaar een leuke mijlpaal.
De database is in het leven geroepen om belangstellenden zoals uitgevers binnen een paar klikken te zien welke beelden er van een bepaald onderwerp beschikbaar zijn.
Bijgaande foto is een van de net geplaatste beelden. Een jonge graspieper eenzaam en alleen tussen het Engels gras wachtend op moeders.

Spiegeltje spiegeltje.......

Geïnspireerd door Mate Bence ben ik samen met nog een fotograaf aan de slag gegaan en een soortgelijke hut gebouwd. Doel was om drinkend vogels zo laag mogelijk te kunnen fotograferen.
Na een dag zwoegen was het gat klaar en kon de betimmering beginnen. Eenmaal klaar met de hut, kon er begonnen worden met de aanleg van de vijver. Dit was nog het meest lastige, aangezien alles perfect waterpas moest staan. Twee weken later was alles klaar en kon het wachten op de vogels beginnen. Uiteraard zijn de 'pioniersoorten' het eerst zoals de roodborst en koolmees.
Niet verkeerd natuurlijk, maar onze stille hoop is gevestigd op spechten, sperwer of vlaamse gaai.
Ons geduld zal op de proef worden gesteld, maar dat hoort erbij. Ik zal jullie op de hoogte houden van onze vorderingen.

Toch geen bungalowpark?

Eindelijk weer eens goed nieuw; ik was er aan toe moet ik zeggen.

Al jaren wordt er in mijn gemeente Hof van Twente gesproken over de komst van een enorm bungalowpark met honderden recreatiewoningen, golfbaan enz. Op zich niet erg, ware het niet dat men voor dit park gepland heeft in een van de laatste weidevogelgebieden die onze gemeente nog rijk (of beter arm) is. In het gebied van de Herikervlier heb ik al heel wat van mijn natuurfoto's mogen maken met een varieteit aan onderwerpen. Gelukkig denken meer mensen anders en wordt er keihard gevochten om de komst van dit park tegen te houden. Nadat de gemeenteraad vorig jaar het licht op groen zette is de Provincie aan zet. De commissie die deze provincie adviseerd heeft uitgebreid onderzoek gedaan en heeft zich nu tegen de komst van het park uitgesproken. Zouden we dan toch nog van de in het gebied aanwezige weidevogels, gele kwikstaarten, tapuiten, kneutjes, bokjes enz kunnen blijven genieten? Ik mag het hopen.

Voor de geintresseerden is hier het laatste nieuws te lezen.

Puffins online

Nee, geen naam voor een nieuwe website:-))

Het is me een doorn in het oog; het bewerken van mijn foto’s. De zeevogelreizen 2008 zijn al weer een aantal maanden achter de rug maar door drukte en energiegebrek was het er nog niet van gekomen mijn eigen resultaten te bewerken. Voor wat betreft de papegaaiduikers is die klus nu geklaard en zijn ze te bezichtigen op mijn webstek.
Voor mijn gevoel was het geen best jaar voor de papegaaiduikers op de Farne eilanden. Hoewel de reis een week later was dan andere jaren waren er slechts af en toe vogels te zien die vis naar hun jongen brachten. Op Staple Island, een van de andere Farne eilanden, schrok ik zelfs van de minder druk bezette kliffen. Als dat maar goed gaat de komende jaren.

Vogels, vogelfotografie en stalbenen

Pfff… twee dagen vogelfestival zitten er weer op. Zoals eerder op dit weblog geschreven was ik deze dagen te gast in de stand van Fotoagentschap Agami.Agami is al jaren een van de toonaangevende fotoagentschappen in ons land met een inmiddels breed netwerk aan klanten. En dat was te merken tijdens deze dagen. Het was een komen en gaan van de nodige relaties. Maar we stonden hier vooral met een keur aan natuurfoto’s afgedrukt op canvas en dat trekt natuurlijk ook veel kijkers en belangstellenden. Verder vind ik het festival elk jaar weer een grote reünie van vogelaars en vogelfotografen dus er is heel wat afgekletst. Diverse canvasdoeken hangen nu bij trotse eigenaren in de woonkamer of kantoor. Vanaf deze plek wens ik iedereen er erg veel plezier mee.
Zelf was ik alleen de zaterdag aanwezig omdat twee dagen simpelweg niet vol te houden is. Zondagmiddag, na mijn roes uitgeslapen te hebben, nog even terug om het laatste uurtje mee te pikken en de canvasdoeken weer op te halen. Voor nu zit het festival dus vooral in mijn benen; stalbenen noemden ze dat bij mij thuis)


Foto: Greet van der Meulen (waarvoor dank)

Achterstand inhalen

Pfff...het lijkt al weer zo lang geleden; het voorjaar.

Het maken van foto's is een ding, het bewerken en verwerken van de resultaten is twee. Door drukte met van alles en nog wat loopt een achterstand snel op en ja, dan is het inderdaad zo zomer voor je met je voorjaarsfoto's op de proppen komt.

Nou ja, dan zien we het maar als een stukje nagenieten zoals met dit kievitkuiken.

Nu even de andere foto's op de website zetten en op naar het volgende fotomapje.

Sigma 300-800 mm; 700 mm; iso 250; f10; 1/1250 sec

Vogelfestival

Op een dag dat het leven voor mij en vooral voor mijn beste fotografievriend even op zijn kop stond en alles ineens van veel minder belang wordt toch nog even een bijdrage van mij.

Het vogelfestival zit er weer aan te komen. In het weekend van 23 en 24 augustus moet je in de Oostvaardersplassen zijn; niet voor vogels dit keer maar wel voor alles wat met vogels te maken heeft. Het vogelfestival is uitgegroeid tot hét evenement van het jaar op het gebied van vogels kijken, -bescherming, -reizen en fotografie. Ik zie het zelf elk jaar als een grote reunï waarin je de hele dag bekenden van naam en/of gezicht de hand mag schudden.

Zelf sta ik dit jaar als gast in de stand van fotoagentschap Agami. Canvasdoeken van mij zullen tentoongesteld worden en de liefhebber kan ze zelfs tegen beursprijzen aanschaffen. Lijfelijk zal ik op de zaterdag aanwezig zijn maar ook op de zondag zijn mijn foto's te zien. Agami is te vinden in de kunsthal.

Eigenlijk ben ik ook een beetje aanwezig in de stand van Stichting Natuurreizen (SNR)

Samen met deze ervaren organisatie ga ik wellicht u als natuurfotograaf begeleiden tijdens reizen naar Hongarije en Finland. Alle informatie daarover is dit weekend in de stand voorhanden.

Kortom; het zou leuk zijn u te ontmoeten op het vogelfestival in Lelystad. Wellicht tot dan.

vertier op de Veluwe

Waarschijnlijk hebben jullie het al kunnen lezen in de kranten en op internet. Sinds een aantal weken hebben toeristen een rotte varkens zo tam gekregen dat ze letterlijk uit de hand eten. Langs de weg van Vierhouten naar Gortel is er iedere avond een opstopping en buurtbewoners klagen steen en been, omdat ze er niet langs kunnen. Er is volop aandacht in de media hierover en er zijn inmiddels een hele hoop voor- en tegenstanders van het voeren en tam maken van deze nozems uit het bos. Aan de ene kant begrijp ik heel goed dat dit voor het nodige vermaak zorgt bij de toeristen uit de grote steden, want wanneer zie je ze nou zo dichtbij? Aan de andere kant wordt er door jachtopzichters en beheerders op de mogelijke gevaren gewezen, die zeer zeker niet uit de lucht zijn gegrepen. Het blijven wilde dieren die, als het voer op is, wel degelijk erg opdringerig kunnen worden en kunnen gaan bijten. Tot nu toe gaat het goed en laten we hopen dat de rust wederkeert zodra de vakanties voorbij zijn. De varkens gaan dan ook weer hun eigen weg en zullen zelf weer op zoek moeten naar voedsel, maar gelukkig hebben ze daar een prima neus voor.

ondergewaardeerd

De meeste mensen trekken hun neus op als het woord rat valt. Net als de wolf in films en sprookjes altijd een negatief image krijgen, krijgt de rat ook vaak een stempel als vieze dieren die ziektes met zich mee dragen. Gek eigenlijk, want een eekhoorn is ook vaak drager van ziektes en vlooien. Toch heeft dit rode diertje een behoorlijk knuffelgehalte bij kinderen.
Met name de bruine rat komt veelvuldig voor in en rondom water. In dikke rietkragen is dit zoogdier in zijn element. Het is maar zelden dat we dit dier langer dan een paar seconden te zien krijgen dus heb ik er maar wat meer tijd ingestoken. Gewapend met de camera en kattenvoer uit blik heb ik 4 dagen langs de rietkant gezeten. De eerste dag was het al raak. De ratten zwommen het water over om te zien wat hun neus had opgevangen. Beeldvullend zijn het erg mooie dieren, maar wel erg schuw. iso 200 1/500 sec. F7.1

roodwild kalf

Roodwild is een verzamelnaam voor edelherten. De mannelijke dieren (herten) leven in een roedel die niet echt een leider heeft. De hindes daarintegen hebben wel degelijk een leidster (leidhinde). Deze hinde heeft vaak een kalf en is doorgewinterd en kent de gevaren. Feiloos volgt de rest haar en vertrouwen haar voor de volle 200%. Mocht deze leidhinde sneuvelen, door welke oorzaak dan ook, dan is er enige tijd flinke onrust binnen het roedel. Hindes zijn uitermate scherp en alert en niet snel voor de gek te houden. De kalveren zijn nu zo'n 1,5 maand oud en kunnen goed mee komen binnen het roedel. Ze nemen het gedrag van de hinde snel over en zij al flink alert. Soms zit het mee en komen ze zo dichtbij dat je ze kan horen ademen. Als je de kans krijgt en goed luistert, hoor je de hinde communiceren met haar kalf en omgekeerd. Het zogenaamde mahnen.
iso 200 1/250 sec. F4,5

Ruben en zijn landschappen.

Het is al weer een tijdje terug dat Ruben Smit een fototransportkar en een rijstzak bij mij bestelde. Tja, Ruben is een allround natuurfotograaf en zal ook de nodige spullen mee te sjouwen hebben. En hij kan dan wel een gezonde sterke vent zijn; steeds die rugzak op en af gaat je ook niet in de koude kleren zitten. Ik zie Ruben als een van de beste natuurfotografen in ons land; das geen opmerkelijke stelling van mij gezien het feit dat hij in 2005 gekozen werd tot ‘BBC Wildlife Photographer of the year’ in de categorie ‘diergedrag’. Dan kun je wat dus.
Zijn bestelling was voor mij reden om eindelijk eens een voornemen van mij in de praktijk te brengen door een van zijn boeken; ‘Nederlandse landschappen’ bij hem aan te schaffen.
Landschapsfotografie zie ik als een van de moeilijkste takken van sport dus daar valt nog wel het een en ander van op te steken. Nou, meer dan dat kan ik wel stellen. Wat een heerlijk boek is dit zeg.
Op de voor Ruben zo bekende wijze worden de diverse natuurgebieden in ons land en de daar door hem gemaakte foto’s stap voor stap besproken. Niet alleen qua techniek maar ook wanneer je waar moet zijn. ‘Leer het landschap te voorspellen’ was al een van de speerpunten in mijn eigen landschapspogingen en Ruben bevestigd dat. Zo maken mist, wolken en rijp de foto’s vaak spannend en dynamisch maar om die foto’s te verkrijgen komt meer kijken dan
op de goede gok een ochtend vroeg je nest uit te gaan.
Kortom; dit boek is een echte aanrader voor iedereen die wat meer over landschapsfotografie wil weten. Trouwens; alleen al voor de foto’s zelf zou je hem aanschaffen.

Natuurfotografie in de praktijk. ‘Nederlandse landschappen’. Uitgeverij Tirion Natuur. ISBN 978-90-5210-676-2. Ook te bestellen bij Ruben zelf via www.rubensmit.nl

Jong hert in avondlicht

Zo eind augustus merk ik dat ik maar aan een ding kan denken en dat is de naderende bronst van het edelhert. Nog een maand te gaan en het zal weer losbarsten. Over het algemeen kunnen we stellen dat de hertenbronst op park de Hoge Veluwe begint. De eerste burl is al gehoord, wat trouwens nog niet veel zegt, maar toch wordt je weer lekker gemaakt. Het hele jaar rond probeer ik er achter te komen waar de hindes met kalveren zich ophouden, zodat ik weet waar hoogstwaarschijnlijk ook het bronstritueel zal plaatsvinden. Het is nog niet zover en de herten lopen nog gebroederlijk bij elkaar. De spanning binnen de mannelijke roedels zal snel verhogen totdat ze elkaar niet meer kunnen luchten en individueel op zoek gaan naar de hindes. Nog even geduld dus en voorlopig zal ik het moeten doen met herten in het avondzonnetje, waar ik ook helemaal geen problemen mee heb:)
iso 320 1/45 sec. F6.3

Geen lepelaars maar kluten

Het was kwart voor vier in de ochtend toen ik mijn ogen eerder open deed dan de wekker zijn mond. ‘Dat is mooi meegenomen’ dacht ik en besloot de slaap uit mijn ogen te wrijven en op pad te gaan. Ik was van plan een hernieuwde poging te doen om lepelaars bij mooi opkomend licht te fotograferen. Vorige week mocht het niet echt lukken en ik had de laatste dagen al veel mooie foto’s gezien van lepelaars voor de hut in de Oostvaardersplassen.
Op de donkere wegen naar Lelystad kom ik al twee vossen tegen dus het begin van een mooi dagje natuurbeleving is goed. Als ik om kwart voor zes, het is nog schemerig, voorzichtig de vogelkijkhut ‘de Kluut’ in loop en constateer dat ik de eerste ben staan er drie lepelaars tussen de vele grauwe ganzen. Echter vlak na die constatering leken ze tegen elkaar te zeggen; ‘zo, Han is er eindelijk, kunnen wij weer weg gaan’ want alle drie tegelijk vlogen ze op. Middelveer omhoog en wegwezen hier zullen ze gedacht hebben!
Nou, zit je daar met je goede gedrag en slaperige ogen; het mooiste licht van de wereld en louter grauwe ganzen voor je neus. Ook mooi maar toch.
Ik hield goede hoop want bedacht me dat ze vrij snel terug zouden komen maar helaas; het zat er deze ochtend niet meer in. Gelukkig kwamen er echter nog wel een stel kluten aanvliegen en laat ik dat nu een van de mooiste steltlopers vinden. Ze komen niet al te dicht bij en zijn wat onrustig maar het heeft in elk geval weer wat leuke plaatjes opgeleverd.
Hier een daarvan; de rest vind je op mijn website.

Dit had niet gehoeven....

Soms kom je ook minder leuke dingen tegen. Al dobberend in mijn drijvend schuilhutje zag ik iets wits in de verte tussen het riet. Al gauw werd mij duidelijk dat er iets flink mis was met een vogel. Helemaal verstrikt in vislijn en gehaakt in een snoekplug heeft deze reiger een lange doodsstrijd moeten leveren. Als natuurliefhebber en oud- sportvisser werd ik geraakt door dit tafereel. Ook werd mij weer eens glashard duidelijk wat wij mensen allemaal achter laten in de natuur die op het eerste gezicht onschuldig lijkt. Als visser baal je dat je een plug kwijt raakt, maar het is ook je verantwoordelijk er alles aan te doen om het ding en zeker de vislijn terug te krijgen ipv te denken.. Ach, ik koop morgen wel een nieuwe. Deze foto is de volgende dag verkocht aan een Engels hengelsportblad die de vissers duidelijk wil maken dat een stuk vislijn van een paar meter dodelijke gevolgen kan hebben. Het bijbehorende artikel heeft als titel:
"NOBODY DOES THIS ON PURPOSE BUT IT MAKES NO DIFFERENCE TO HIM"

Steenuil onder de douche

Wim Smeets, vogelliefhebber, videofilmer en fotograaf, filmde onlangs een steenuil die zich in de regen douchet. Echt leuk om dit staaltje vogelgedrag even te bekijken. Overigens is hier ook een filmpje over een oeverzwaluwenwand te zien.
http://www.vogeljaar.nl/youtubetest.shtml

Zand in de ogen

Vandaag dit jonge kikkertje even gevolgd in zijn pogingen een eigen leefgebied te zoeken. Het was bezig een enorme afstand te overbruggen over een groot zanddepot. Juist ja; veel zand dus en dat valt niet mee met zo'n klevend en klein lijf. Een leuk gezicht is het echter wel.

Teken, ze zijn een plaag

Of je nou op de eilanden loopt, in de duinen of op de Veluwe, overal kun je een teek oplopen. Zelfs in je eigen tuin ben je niet veilig voor deze rakkers. Door de zachte winters gedijen de teken erg goed in Nederland en het worden er steeds meer. Dat lees ik niet alleen, maar dat ervaar ik ook. Iedere keer als ik terug kom uit het bos, heb ik teken opgelopen. Een natuurfotograaf loopt verhoogde risico om een teek op te lopen. Denk aan het sluip en kruipwerk om die ene vlinder op de plaat te krijgen. Vaak zijn het de nymfen die je over het hoofd ziet en die dus de tijd hebben om een warm en vochtig plekje te zoeken in je huid.
De nymfen zijn circa 1,5 millimeter groot en ook zij kunnen ziektes over brengen. Er is veel info te vinden over deze beestjes en hun gevaren en eentje wil ik graag met jullie delen. Kijk voor meer info over teken op week van de teek

Artikel Grasduinen

In de, overigens weer erg fraaie, nieuwe Grasduinen staat deze maand een artikel over een fietsroute in Twente. Voor deze reportage ben ik met redactielid Daniël en Martin Beumer als bedenker van deze en andere fietsroutes een dag op pad geweest. Fietsen op een bloedhete dag en in de tussentijd foto's van het gebied en wat er in het gebied te zien is maken. Bloed, zweet en tranen maar leuk om het resultaat nu terug te zien. Op de foto een deel van het artikel.

Soms

Soms werk je mee aan dingen waarvan je jezelf achteraf nog eens achter de oren krabt.
Ik werd gebeld door iemand van Dagblad Tubantia. Ze wilden een videoreportage maken voor op hun website over het hoe en waarom van de toename van ijsvogels in Twente. Van mij wilden ze graag die vraag beantwoord zien. Leuk natuurlijk dus na wat voorwaarden gesteld te hebben al de volgende dag op pad. De opnamen verliepen redelijk en het viel me op dat alles er ineens op moest; er hoefde niets overnieuw gedaan te worden.
De volgende dag het resultaat op internet bekeken; een diepe zucht was volgens mij mijn enige reactie. Men blijkt er een jolig filmpje van gemaakt te hebben waar maar weinig nieuwswaarde van uitgaat. Ik zie de verkeerde beelden onder gesproken teksten en heb het verder maar niet over de speurtocht naar ijsvogels van de dame zelf. Het zal wel de moderne manier van televisie maken zijn vrees ik.
Wie echt wil kan het filmpje op deze link bekijken.

Bekvechten

Afgelopen woensdag met een medefotografe de Oostvaardersplassen bezocht. Voor de hut ‘de Kluut’ zaten twee lepelaars wat voor zich uit te suffen, een groepje kluten en een grote groep grauwe ganzen. ‘Hier zijn ze in elk geval veilig’ bedacht ik me nog even; de grauwe ganzen dan.
Er zat dus in elk geval iets maar om het mooi te kunnen fotograferen was het allemaal toch wat te ver weg. We besloten dus naar de lepelaarsplassen, aan de andere kant van de Oostvaardersplassen, te gaan. Het is een aardig stukje lopen maar meestal is daar wel iets te beleven. In ons geval konden we genieten van de baldadige aalscholverjeugd. De intussen lang en breed uitgevlogen jongen zaten elkaar het leven zuur te maken teneinde gebruik te kunnen maken van de slechts enkele takken die boven het water uitsteken. Het zijn immers de ideale plaatsen om het verenkleed weer op te laten drogen. Tja, aalscholvers, door velen gehaat maar door even zo velen geliefd omdat het hoe dan ook mooie vogels zijn.
De serie van deze dag is te vinden op mijn website.

Kluten op Texel

Samen met een Engelse vriend Danny Green voor het eerst een bezoekje gebracht aan Texel. Met name de kluten hadden wij als doel gesteld, aangezien ze in Engeland erg lastig zijn om goed op de foto te krijgen. Op meerdere plekken op Texel kluten gezien, maar Wagejot gaf toch de beste omstandigheden. Na eerst de portretjes geschoten te hebben en wat kluten in de omgeving, besloten te wachten tot het laatste licht. Vanaf 06:00 uur 's ochtends tot 20:00 uur bezig geweest met de kluten. Omstreeks 20:00 uur was het zover en de kluten vlogen massaal de lucht in om iets verder weer te landen. Dit resulteerde in prachtige sfeerbeelden.
iso 800 1/5 sec. F5.6 uit de hand.

Kleine grote bonte specht

Met een tip van een jachtopzichter van het Kroondomein het nest gevonden van een grote bonte specht gezinnetje. Het jong was al aardig gegroeid en stond op het punt van uitvliegen. Pa en ma kwamen met tussenposes van ongeveer 5 minuten aanvliegen met voornamelijk meikevers. Rustig een voersessie afgewacht en daarna snel het tentje in. Het jong slokte de kevers in z'n geheel naar binnen en pikte daarna brutaal naar de ouders alsof hij wilde zeggen: "blijf hier niet zo hangen en haal de volgende" Die jeugd van tegenwoordig.
iso 320 1/100 sec. F6.3 geen flits

Klein spul

Het is zomer dus het fotograferen van vogels staat even op een laag pitje; ook wel eens lekker maar je mist het erg snel moet ik zeggen.
Maar nu is het natuurlijk wel de tijd voor het kleine spul; macrowerk dus. Als je er oog voor hebt is dit een zeer bijzondere wereld; een wereld van detail. Met hulp van een externe flitser die gedragen wordt door een speciale flistbeugel zodat ik het licht precies op de goede plek van mijn onderwerp kan laten vallen ben ik op pad geweest.
Op mijn website staan een aantal resulaten maar deze wil ik jullie al vast niet onthouden. Niet alleen wij hebben last van de warmte. Deze gewone wesp veegt het zweet even van zijn voorhoofd. Of bedenk ik nu zelf een mooi verhaal bij deze foto?

Rode Wouwen in Wales

Dit jaar is een jaar waarin ik redelijk veel buiten Nederland heb gefotografeerd. Engeland en Scandinavie behoren tot mijn favouriete bestemmingen. De rode wouw is in grote aantallen te vinden, met name in Wales. Op vaste uren worden ze gevoerd met beef. Zodra de tractor met beef verschijnd komen de wouwen in grote aantallen uit de bergen aanvliegen. Een machtig gezicht om meer dan 100 rode wouwen te zien aankomen. Je zou bijna vergeten te fotograferen. Ondanks de grote aantallen valt het niet mee ze op de plaat te krijgen. Hun vliegbewegingen zijn erg snel en onvoorspelbaar. Toch voldaan naar huis gekeerd met een 300-tal foto's van deze prachtige vogel. Voor meer info over die mooie locatie, klik HIER

Beren in Finland

In juni ben ik een aantal dagen naar Finland afgereist om de Europese bruine beer te fotograferen. Dat ik zoveel beren zou zien en van zo dichtbij, had ik niet gedacht. Prachtige hutten waren vakkundig geplaatst in het bos, moeras en bij een meer. 4 nachten van 14 uur zitten heeft mij uiteindelijk 2200 platen opgeleverd, waar er na selectie thuis, 934 van overbleven. Niet gek voor een paar dagen. Scandinavie heeft definitief mijn hart gestolen en de volgende reis in februari naar Noorwegen staat al weer gepland. Meer berenplaten zien? Neem dan een kijkje op mijn webstek.

Bronst

Van 21 t/m 26 september aanstaande organiseer ik een reis voor natuurfotografen naar het bekende Jeagersborg in Denemarken. Dit park staat bekend om zijn uitzonderlijk goede mogelijkheden om de bronst van de edelherten te volgen en te fotograferen. De reis staat open voor maximaal 10 deelnemers en inschrijving gaat in volgorde van opgave. Meer informatie is te vinden op mijn website.