maandag 15 december 2008

Een emotioneel weerzien


Je houdt het niet voor mogelijk hoe lang je domme pech soms kan achtervolgen. Neem nou de ijsvogel; gek word ik soms van dat veel te mooie vogeltje. Ik heb er al stapels foto’s van en soms was het een kwestie van op zeker ijsvogels gaan fotograferen. Toch is het ze toch gelukt om mij maanden aan het lijntje te houden en steeds weer niet daar te zijn waar ik ben of er alleen te zijn bij slecht weer. Tot gisteren!
Ik kan de klok er bijna op gelijk zetten want elk winter, zodra het overdag ook bijna blijft vriezen, meldt ze zich weer op dezelfde plek. Het voelt als een warm weerzien. En bovenal voelde ik het ook als een emotioneel weerzien want op dit plekje fotografeerde ik altijd samen met mijn fotomaatje. Dat fotomaatje is alleen ernstig ziek geworden en is helaas niet meer in staat mee te gaan om ‘zijn vriendjes’ te fotograferen. Goh, wat voelt dat vreemd zeg.
Ab, deze is voor jou!

1 opmerking:

  1. Ben even stil van je verhaal.
    Het lijkt of richting de ijsvogel, een beschermende hand als " symbool " voor Ab zich uitstrekt.

    BeantwoordenVerwijderen

Uw reacties zijn onze motivatie !