zondag 23 november 2008

Die heerlijke onrustige zondag…


Ik heb de luxe om er voor te kiezen bij voorkeur niet in de weekenden er met de camera op uit te trekken. Ik kies dan meestal voor de administratieve rompslomp thuis.
Maar soms zijn de vooruitzichten qua weer en beoogd onderwerp zo goed dat ik wel gek zou zijn als ik thuis zou blijven. Gisterochtend stond ik op en zag een mooi kwetsbaar laagje sneeuw buiten liggen. Dan begint er bij mij van alles te kriebelen. Vervolgens ben ik de middag in touw geweest om mijn ijsvogelstek zo in te richten dat ik de kans op een ijsvogel met wat winterse sferen er omheen zo groot mogelijk heb. Ik heb vergunning om in een niet vrij toegankelijk natuurgebied te fotograferen. Op het terrein vinden tevens belangrijke internationale vogelonderzoeken plaats; rust is er dus belangrijk.
Als mijn gevoel goed is volgt er keer op keer weer een onrustige nacht waarbij ik me de mooiste plaatjes voor de geest droom. Nah ja, lekker op tijd weg dus. Helaas nog geen sneeuw maar wel sporen van de zo gehoopte nachtvorst. Mijn takken en de lisdodde sigaren op de oever zijn voorzien van een subtiel dun randje rijp. Dit wordt mijn dag!


Net achter mijn tent hoor ik een plons. Ik heb een klein gaatje in de achterkant van de tent gemaakt en zie een haas de beek overzwemmen. Hij probeert met alle macht aan de overkant de oever op te klimmen maar tot mijn verbazing lukt het hem niet. Even later zwemt een aalscholver al vissend langs me heen. Normaal gesproken hebben deze rakkers je snel door maar kennelijk zit ik te goed verstopt voor hem want hij merkt me niet op en zwemt langzaam verder de beek op.
Plotseling zie ik een blauwe reiger en deze aalscholver in paniek mijn kant op vliegen gevolgd door twee crossmotoren die met een idioot tempo over het bospad langs de beek knallen. Zand en bladeren stijgen hoog op achter deze knalijzers. Verdorie, dat is waar ook, het is zondagochtend en deze knapen hebben dan vlak voordat ze naar de kerk moeten nog even tijd om de alle frustraties van de afgelopen week er uit te raggen. Er is natuurlijk geen houden aan en er rest me niets anders dan de heren na te kijken om te zien dat ze zich behendig tussen hekken, verbodsborden en draad heen wringen. Ik besluit om nog even te blijven zitten. Het is nu immers mooi licht en wie weet jagen ze de ijsvogels ergens anders wel op waarna ze juist mijn kant op kunnen komen. Wishful thinking.
Een half uur verder hoor ik achter me het gerammel van mountainbikes en de daarop zittende spugende mannen. Ze nemen in omgekeerde richting net zo behendig als de crossers de opening tussen het zelfde hek en verbodsbord. Gelukkig gaan deze mannen wat minder snel dan de motorcrossers dus ik vlieg mijn tent uit en spring op hun beoogde pad. Al ver voor me knijpen ze in de remmen om zich sneller dan ze kwamen uit de voeten te maken.
Ik geef niet ze snel op dus kruip gewoon weer mijn koude tentje in. Door de woede in mijn lijf heb ik echter geen last meer van de kou. Tijd om af te koelen heb ik nauwelijks want in de verte hoor ik weer een snuivende, spugende bezwete fietser aankomen. Ik wordt nu echt geïrriteerd en dat lijkt de man al van afstand te hebben waargenomen gezien het gepiep van zijn remmen.
Ik begrijp best dat dit erg leuke hobby’s kunnen zijn maar wat er bij mij niet ingaat, is de vraag waarom dat keer op keer ten koste van de rust in al dan niet afgesloten natuurgebieden moet gaan. Er zijn volgens mij voldoende plekken in de omgeving waar je deze sporten uit mag oefenen. Oef…die zondagen; was ik maar in mijn bed blijven liggen!

1 opmerking:

  1. Daar kan men hele discussies over hebben, maar idd. waar het allemaal voor nodig is, weet het niet.
    Wel weet ik dat juist op de zondagmorgen het zo heerlijk rustig kan zijn, en genieten van juist die mooie momenten, waar je door de week niet zo gauw de kans voor krijgt.
    In de natuur bedoel ik dan.

    BeantwoordenVerwijderen

Uw reacties zijn onze motivatie !