zaterdag 29 november 2008

The making of…


Toen ik afgelopen maandag, op die geweldig mooie sneeuwdag, de foto van het vorige bericht heb gemaakt kwam ik een aardige medefotograaf tegen. Zijn naam is Gerard Vehof en hij was zelf ook druk in de weer met het vastleggen van mooie winterse landschapsbeelden op landgoed Twickel.
Bovendien was hij zo aardig mij een foto op te sturen welke hij van mij gemaakt heeft terwijl ik bezig was om de beek zo mooi mogelijk in beeld te brengen.
Bedankt Gerard; leuk om mij zelf te zien zonder de kou te voelen.

maandag 24 november 2008

Twickelervaart…een maand later.



Nog net geen maand terug liet ik hier een foto zien van exact dezelfde plek. Waren toen de bomen nog versiert met een mooie herfsttooi, nu heeft het blad plaatsgemaakt voor sneeuw.
Naast het feit dat het landschap er een heel andere sfeer door uitstraalt kan ik verklappen dat het water ook een stuk kouder was.

zondag 23 november 2008

Die heerlijke onrustige zondag…


Ik heb de luxe om er voor te kiezen bij voorkeur niet in de weekenden er met de camera op uit te trekken. Ik kies dan meestal voor de administratieve rompslomp thuis.
Maar soms zijn de vooruitzichten qua weer en beoogd onderwerp zo goed dat ik wel gek zou zijn als ik thuis zou blijven. Gisterochtend stond ik op en zag een mooi kwetsbaar laagje sneeuw buiten liggen. Dan begint er bij mij van alles te kriebelen. Vervolgens ben ik de middag in touw geweest om mijn ijsvogelstek zo in te richten dat ik de kans op een ijsvogel met wat winterse sferen er omheen zo groot mogelijk heb. Ik heb vergunning om in een niet vrij toegankelijk natuurgebied te fotograferen. Op het terrein vinden tevens belangrijke internationale vogelonderzoeken plaats; rust is er dus belangrijk.
Als mijn gevoel goed is volgt er keer op keer weer een onrustige nacht waarbij ik me de mooiste plaatjes voor de geest droom. Nah ja, lekker op tijd weg dus. Helaas nog geen sneeuw maar wel sporen van de zo gehoopte nachtvorst. Mijn takken en de lisdodde sigaren op de oever zijn voorzien van een subtiel dun randje rijp. Dit wordt mijn dag!


Net achter mijn tent hoor ik een plons. Ik heb een klein gaatje in de achterkant van de tent gemaakt en zie een haas de beek overzwemmen. Hij probeert met alle macht aan de overkant de oever op te klimmen maar tot mijn verbazing lukt het hem niet. Even later zwemt een aalscholver al vissend langs me heen. Normaal gesproken hebben deze rakkers je snel door maar kennelijk zit ik te goed verstopt voor hem want hij merkt me niet op en zwemt langzaam verder de beek op.
Plotseling zie ik een blauwe reiger en deze aalscholver in paniek mijn kant op vliegen gevolgd door twee crossmotoren die met een idioot tempo over het bospad langs de beek knallen. Zand en bladeren stijgen hoog op achter deze knalijzers. Verdorie, dat is waar ook, het is zondagochtend en deze knapen hebben dan vlak voordat ze naar de kerk moeten nog even tijd om de alle frustraties van de afgelopen week er uit te raggen. Er is natuurlijk geen houden aan en er rest me niets anders dan de heren na te kijken om te zien dat ze zich behendig tussen hekken, verbodsborden en draad heen wringen. Ik besluit om nog even te blijven zitten. Het is nu immers mooi licht en wie weet jagen ze de ijsvogels ergens anders wel op waarna ze juist mijn kant op kunnen komen. Wishful thinking.
Een half uur verder hoor ik achter me het gerammel van mountainbikes en de daarop zittende spugende mannen. Ze nemen in omgekeerde richting net zo behendig als de crossers de opening tussen het zelfde hek en verbodsbord. Gelukkig gaan deze mannen wat minder snel dan de motorcrossers dus ik vlieg mijn tent uit en spring op hun beoogde pad. Al ver voor me knijpen ze in de remmen om zich sneller dan ze kwamen uit de voeten te maken.
Ik geef niet ze snel op dus kruip gewoon weer mijn koude tentje in. Door de woede in mijn lijf heb ik echter geen last meer van de kou. Tijd om af te koelen heb ik nauwelijks want in de verte hoor ik weer een snuivende, spugende bezwete fietser aankomen. Ik wordt nu echt geïrriteerd en dat lijkt de man al van afstand te hebben waargenomen gezien het gepiep van zijn remmen.
Ik begrijp best dat dit erg leuke hobby’s kunnen zijn maar wat er bij mij niet ingaat, is de vraag waarom dat keer op keer ten koste van de rust in al dan niet afgesloten natuurgebieden moet gaan. Er zijn volgens mij voldoende plekken in de omgeving waar je deze sporten uit mag oefenen. Oef…die zondagen; was ik maar in mijn bed blijven liggen!

zaterdag 15 november 2008

Blij met een 2e prijs


Vanaf vandaag mag wereldkundig gemaakt worden dat ik in de prijzen ben vallen bij de Amerikaanse National Wildlife fotowedstrijd 2008.
Deze groot opgezette wedstrijd stond dit jaar voor het eerst ook open voor fotografen en beelden van buiten de Verenigde Staten. De bijgevoegde boomkikker, onderweg van schuilplek naar zonplek, behaalde een eervolle 2e plaats bij de professionele fotografen. Zowaar een hele eer in de wetenschap dat er maar liefst 55.000 beelden waren ingezonden.
Maar naast die eer natuurlijk vooral een mooie opsteker om nog weer meer te genieten van de natuurfotografie in al haar facetten.Dit beeld en de overrige winnaars kunt u bekijken op de website van National Wildlife

dinsdag 11 november 2008

Pestvogels…ze komen er aan!


Elk winter zit ik weer vol spanning af te wachten of we weer bezoek krijgen van pestvogels. Deze fraaie vogels leven in de dichte taigabossen in noord Rusland en de bosrijke gebieden van Finland, Zweden en Noorwegen. In de winter eet hij bessen. In een slecht bessenjaar trekken de pestvogels naar het zuiden en zuidwesten. Dan komen deze prachtvogels bij ons eten van Gelderse roos of liguster. Soms zie je ze in geen jaren, en dan is er ineens weer een winter met een hele invasie aan pestvogels. Vroeger wist men met dit onverwachte optreden geen raad. ‘Onheilbrengers’; een Boheems schilderij uit ca. 1360 toont Madonna en het kindje Jezus met een pestvogel in zijn hand. Kort daarvoor werd de streek geteisterd door de pest. Mogelijk is toen de naam pestvogel ontstaan, en symboliseerde het schilderij de menselijke onmacht tegen de ziekte. Ook zouden pestvogels oorlog brengen. Toen in 1618 de Dertigjarige Oorlog uitbrak, verschenen er pestvogels op het strijdtoneel. Men noemde ze ‘Kriegsvögel’. Nu weten we beter en kunnen we er ons over verbazen hoe makkelijk ze te benaderen zijn. Dit laatste komt omdat ze in hun geboortestreken zelden een mens zien en dus ook geen enkele angst voor ons ontwikkeld hebben.
(bron: Vogelbescherming)

Door gebrek aan voedsel trekken deze vogels zuidelijk om daar hun magen te vullen en vetreserves voor de winter aan te maken. Welnu, de afgelopen weken zijn er al wat gezien in het noorden van ons land maar echte aantallen waren het nog niet. Maar zonet lees ik op het digitale ‘Rare Bird Alert’ dat er gisteren grote aantallen pestvogels zijn gesignaleerd in de Schotse hooglanden en net daaronder in Dunbar en omgeving.
Uit voorgaande jaren leert ons dit gegeven dat de kans groot is dat deze vogels ook ons land de komende dagen kunnen gaan bereiken. Vogelliefhebbers en – fotografen; u bent dus gewaarschuwd! Voor mij zijn ze meer dan welkom want echt tevreden over de foto’s die ik er tot nu toe van heb ben ik nog niet.

vrijdag 7 november 2008

Tuinvogels fotograferen


Vandaag viel de nieuwe Grasduinen op de deurmat. In deze uitgave heb ik wat geschreven over het fotograferen van tuinvogels. Overigens staat een groot deel van dit nummer in het teken van het fotograferen van de vogels in je tuin.
Toevallig was ik gisteren voor de eerste keer op een van mijn voerplekjes gaan zitten. Zo eind oktober begin november begin ik meestal voorzichtig wat zaad te voeren. De vogels merken dan dat er wat te halen is en zullen regelmatig terugkomen.
Mijn voertafel is erg simpel gemaakt maar niet mooi. Dat hoeft ook niet want ik maak vanzelfsprekend plaats ik er wat takjes bij waar ik de vogels graag op wil fotograferen. Voorlopig zijn het nog vooral mezen die hun buikjes komen vullen. Hier zie je er een van.
Voor wat betreft deze plek is mijn hoop gevestigd op kepen; een mooie maar moeilijke soort om te fotograferen. We zullen zien wat het winter ons brengen gaat. Op deze link staan meer beelden van deze plek.
In tegenstelling tot de plek bij Edwin is de soortenrijkdom dus nog bescheiden maar het winter is nog niet voorbij:-))

dinsdag 4 november 2008

Giervalk in Nederland


Gisteren om vijf uur opgestaan. Rein Hofman belde me met de mededeling dat er een giervalk gezien was in de Groninger kwelders en of ik zin had om een poging te wagen. Nou, ik ben niet zo'n soortenjager maar voor een giervalk veranderd er wel het een en ander.
Het zal inmiddels jaren geleden zijn dat er een gezien is in ons land en een van die eerdere waarnemingen hadden we zelf ontdekt op Schiermonnikoog. De volgende dag zat de veerboot propvol met vogelaars.
Maar goed; gisteren dus op giervalkenjacht. Het weer was natuurlijk weer niet best; slecht licht. Bij aankomst stond een grote groep vogelaars op de dijk te kijken naar een mega klein stipje ver weg op de kwelders; dat was hem dus
Wij besloten ons elders op te stellen; op een plek waarvan we vermoeden dat hij er ooit zou gaan zitten. Een van de weinige paaltjes in het slik. Nog steeds ver weg maar voor een giervalk...
Na uren schiet Rein overeind...; 'daar is ie'. Een valk vliegt van achter over de dijk van ons af richting paal en gaat er zitten. Onze camera's rammelden volop maar al snel zagen we dat het slechts een slechtvalk betrof. (jaja, we worden verwend)
Weer een paar uur verden hadden we dan toch echt geluk. Daar zat ie dan toch echt; ongelooflijk wat een bakbeest. Een valk zo groot als een buizerd; misschien nog wel iets groter. Af en toe vliegt hij op en knalt hij als een F16 door een groep brandganzen. De hele kwelder in paniek; overal vliegen de vogels op. Wat is dit mooi!
De plaatjes zijn zwaar gecropt en gelukkig maakt de omgeving nog veel goed met de uitgebloeide distels en de vluchtende ganzen op de achtergrond. Maar bovendien...tis wel een giervalk he!
Op mijn website staan nog wat meer plaatjes.