maandag 8 september 2008

En weer blijft het stokje leeg...



Soms zit het mee, soms zit het tegen. Als natuurfotograaf weet je dat ook maar al te goed.
Wat velen ook weten is dat ik een verslaving heb; een prettige weliswaar. Het is een hangende verslaving aan ijsvogels. Dit komt al uit de tijd dat ik nog niet eens fotografeerde en er in ons land nog slechts enkele van deze blauwe flitsen rondvlogen. Namens de vogelwerkgroep liep ik beken af om visplekken voor deze fraaie vogels aan te leggen. Zo anders is het nu; door een combinatie van zachte winters en herstel van beken doet de ijsvogel het goed; erg goed. Bij ons in Twente is bij zo goed als elk watertje wel een ijsvogel te horen of zelfs te zien. Zoals gebruikelijk bij een verslaving heeft een junk nooit genoeg dus na een tijdje volhouden begint het gekriebel weer. Alleen is het dit keer anders; de ijsvogels lijken een pact tegen mij gesloten te hebben….ze ontlopen me of laten zich aan mij ontlopen!
Al ontelbare keren ben ik op pad gegaan, mijn beste plekken zocht ik op, maar niets wat op een ijsvogel leek. Natuurlijk blijft het genieten en zie je soms erg opmerkelijke zaken. Zoals die postduif die met een keiharde plof tussen mijn ijsvogelstok en camouflagekleed valt. Ik had hem aan zien komen vliegen en zag dat hij tegen de hoogspanningsdraden vloog. Brrr…dacht ik, die moet morsdood zijn. Maar nee hoor; weliswaar hevig bebloed lag hij daar om zich heen te kijken. Duidelijk zijn vleugel gebroken maar ik merkte aan alles dat het dier de kracht had om het eventueel te overleven dus nam hem mee naar huis en heb hem aan de dierenambulance meegegeven. Jaja, mijn liefde voor veren gaat ver.
Maar ja, die ijsvogels. Afgelopen zaterdag zat ik weer op mijn stekkie. Al tijdens het opstellen van mijn camera had ik al bezoek. Daar zat meneer, lekker om zich heen kijkend dankbaar als hij is voor deze voor hem gecreëerde top visplek. ‘Kat in het bakkie’, dacht ik en nadat de vogel een stukje verderop ging zitten maakte ik me snel klaar. Camera ingesteld, camouflagekleed over en wachten maar. Plotseling hoor ik de ijsvogel alarmeren en hem aan mij voorbij schieten. Ik zie het al; een visser wandelt met zijn hengel langs de beek en blijft er hangen. Inpakken en wegwezen betekend dat. Maar geen nood; de ijsvogels vliegen hier routes die ik precies ken dus ik ga naar een ander plekje zo’n tweehonderd meter verderop. Na een half uurtje wachten hoor ik de ijsvogel in de verte aankomen. (vogelfotografie begint met luisteren) Ik ga er helemaal voor zitten en wacht op wat komen gaat. Hij komt dichterbij want aan de andere kant van het riet hoor ik hem in het water duiken. Zou het dan toch eindelijk….
Een fractie daarna wordt mijn illusie op eindelijk weer een ijsvogelplaatje wreed verstoord. De stilte van het gebied veranderd van het ene moment op het andere in een hels door merg en been gaand geronk van een crossmotor! Arggg….de alles vernielende, niets ontziende kantoorstress van zich afraggende crosser knalt voor en achter me langs; het hoogopspuitende zand achter zijn knalijzer. De ijsvogel is inmiddels in paniek weggevlogen, ver weggevlogen, het stokje blijft wederom leeg en teleurgesteld (nu wel) ga ik weer huiswaarts. Volgende keer voor de zoveelste keer maar weer proberen.

1 opmerking:

  1. Hihi, mooi en bekend verhaal. Al zag ik het laatst even anders, een ijsvogeltje verdween toen er een zwanenfamilie aan kwam peddelen. Even later kwam er een maaitractor van natuurbeheer aan op slechts een tiental meter afstand. De zwanen maakten dat ze weg kwamen en ik wou er eveneens vandoor gaan tot ik het ijsvogeltje zag terugkomen en rustig blijven zitten in het donderende lawaai.

    BeantwoordenVerwijderen

Uw reacties zijn onze motivatie !