dinsdag 30 september 2008

Zeearend


Gisteren in het voormalig Oost Duitsland aangekomen en al snel in de stemming gekomen door de kraanvogels die ik zo hier en daar onderweg tegen kwam en het almaar mooier wordende landschap. Ik ben hier om op zoek te gaan naar mogelijkheden voor het opzetten van een mooie fotoreis en in dat kader vanmorgen met iemand meegeweest het water op. Het duurde niet lang of we hadden de eerste zeearend reeds in het vizier. Het weer werkt niet mee maar gelukkig wat het op dit moment nog droog en kon ik op iso 800 onder andere deze foto maken.
Vanmiddag is het echter echt gaan regenen dus het is nog even afwachten hoe het vervolg zal zijn maar dit beeld hebben we vast binnen. Tegen verwachting in heb ik op mijn verblijfplaats een internetverbinding kunnen vinden dus kan ik u zo af en toe verslag uitbrengen.

zondag 28 september 2008

Say goodbye



Een toepasselijke foto van de zeevogelreizen van juni dit jaar. Behalve papegaaiduikers en andere vogels zijn op de Farne eilanden namelijk ook grijze zeehonden te zien. Met wat geluk aangaande zeegang en stroming kan de schipper er redelijk dicht langsheen varen. Deze zwaaiende zeehond is in dit geval zo toepasselijk omdat ik morgen voor een tweeweekse reis naar het noorden van Duitsland en Polen vertrek. Ik hoop met zeearendfoto’s weer thuis te komen en deze vanzelfsprekend hier te kunnen laten zien. Even geen bijdragen van mij dus en moeten jullie het even met Edwin alleen doen)

donderdag 25 september 2008

En nog een nat pak




September staat vaak borg voor koude nachten en dat betekend veel mist en dauwvorming. In deze periode mag ik graag s’morgens vroeg uit de veren om op zoek te gaan naar overnachtende insecten. De insecten slapen in de bodemvegetatie en zijn s’morgens nog doordrenkt van het water. Zo trof ik deze week een eendagsvlieg aan. Deze ongeveer 20 mm lange insecten zijn te herkennen aan de drie lange borstels aan hun staarteinden.
Met behulp van een externe flitser, opzij van de camera geplaatst, en een reflexiescherm ben ik tot deze foto gekomen.
Nikon D300; nikkor 105 mm f2.8 vr; iso 400; f11; 1/60 sec.
Tip: Even op de foto klikken om hem goed te kunnen bekijken.

zaterdag 20 september 2008

Waarachtig!


Zoals ik al in een eerder bericht melde hebben de ijsvogels me de laatste maanden het bloed onder de nagels gehaald. Ladingen met ijsvogelplaatjes heb al ik en aangezien de verslaving behoorlijk toe had geslagen had ik vorig jaar besloten maar eens een tijdje geen ijsvogels te gaan fotograferen. Nou, dat hebben de blauwe parels me flink kwalijk genomen. Vanaf het moment dat ik een aantal maand terug de draad weer op wilde pakken doen ze er alles aan om het mij lastig te maken. Steeds als ik zonder camera op pad was zaten ze me vrolijk uit te lachen op de mooiste door mij ingerichte plekken. Dat laatste was ook wel een beetje de reden dat ik ze graag weer in beeld wilde hebben want deze vogels hebben gebroed op een door me zelf afgestoken en ingerichte nestplaats. Dat geeft een en ander toch net dat beetje extra.
Ik denk dat ik ongeveer twintig (20) keer een aantal uren gezeten heb maar keer op keer zag ik ze alleen voorbij schieten of ergens anders zitten; middelveer omhoog en bekijk het maar.
Giftig als ik er op werd vanavond toch maar weer een poging gewaagd en verdraaid; een van de vogels maakt een fatale fout en zit precies 10 seconden pontificaal mooi te wezen boven het water. KLIK!

Bewegwijzering



Staatsbosbeheer gaat tegenwoordig wel erg ver met het aanprijzen van hun vogelkijkhutten. Afgelopen week was deze buizerd ingehuurd om de mensen de weg te wijzen.
Ik heb weer heel wat foto's aan mijn database op de website toegevoegd dus neem gerust een kijkje. Het is van alles wat dus voor elk wat wils; dat is weer het voordeel van het hebben van een grote achterstand.

donderdag 18 september 2008

Nat pak...


Net weer terug van het Lauwersmeergebied. De najaarstrek is weer begonnen en dan begint er van alles te kriebelen bij een vogelfotograaf. Het betekent tevens veel op pad en dus weinig thuis. Daarom ook wat minder frequent onze weblogberichtjes. Ik las namelijk net op de blog van onze Grasduinencollega’s dat men zich al zorgen ging maken.
Niet nodig René, we zitten vaak in uithoeken waar internet nog niet overal voorhanden is)
Terug naar het Lauwersmeer. Ik heb me er vooral vermaakt met de bontbekplevieren, bonte strandlopers, grote zilverreigers, baardmannen, kluten, enz. Veelal betekent dat een zo laag mogelijk standpunt innemen met als gevolg natte billen; vooral als je op het wad geconcentreerd een bonte strandloper aan het volgen bent en het stijgende water even aan je aandacht ontsnapt.
Wat me opviel is dat de hoeveelheid schotse hooglanders in het Lauwersmeergebied enorm aan het toenemen is. De grote grazers hebben Staatsbosbeheer veel werk uit handen genomen en eerlijk is eerlijk; het blijft ook nog eens een fraai gezicht in ons landschap. Vandaag trof ik een groep aan die te water was gegaan. Over natte billen gesproken.

maandag 8 september 2008

Reizigersfoto’s online


In juni organiseerde ik weer de zeevogelreizen naar de Britse Farne eilanden en Bass Rock. De deelnemende fotografen kregen de mogelijkheid drie van hun foto’s aan te bieden voor op mijn website. Van veel van de reizigers zijn deze mooie bijdragen nu binnen en te bekijken.
Volg deze link om hun resultaten te zien en volg de eventuele link naar hun eigen websites voor nog veel meer papegaaiduikers, alken, zeekoeten jan van genten enz.

En weer blijft het stokje leeg...



Soms zit het mee, soms zit het tegen. Als natuurfotograaf weet je dat ook maar al te goed.
Wat velen ook weten is dat ik een verslaving heb; een prettige weliswaar. Het is een hangende verslaving aan ijsvogels. Dit komt al uit de tijd dat ik nog niet eens fotografeerde en er in ons land nog slechts enkele van deze blauwe flitsen rondvlogen. Namens de vogelwerkgroep liep ik beken af om visplekken voor deze fraaie vogels aan te leggen. Zo anders is het nu; door een combinatie van zachte winters en herstel van beken doet de ijsvogel het goed; erg goed. Bij ons in Twente is bij zo goed als elk watertje wel een ijsvogel te horen of zelfs te zien. Zoals gebruikelijk bij een verslaving heeft een junk nooit genoeg dus na een tijdje volhouden begint het gekriebel weer. Alleen is het dit keer anders; de ijsvogels lijken een pact tegen mij gesloten te hebben….ze ontlopen me of laten zich aan mij ontlopen!
Al ontelbare keren ben ik op pad gegaan, mijn beste plekken zocht ik op, maar niets wat op een ijsvogel leek. Natuurlijk blijft het genieten en zie je soms erg opmerkelijke zaken. Zoals die postduif die met een keiharde plof tussen mijn ijsvogelstok en camouflagekleed valt. Ik had hem aan zien komen vliegen en zag dat hij tegen de hoogspanningsdraden vloog. Brrr…dacht ik, die moet morsdood zijn. Maar nee hoor; weliswaar hevig bebloed lag hij daar om zich heen te kijken. Duidelijk zijn vleugel gebroken maar ik merkte aan alles dat het dier de kracht had om het eventueel te overleven dus nam hem mee naar huis en heb hem aan de dierenambulance meegegeven. Jaja, mijn liefde voor veren gaat ver.
Maar ja, die ijsvogels. Afgelopen zaterdag zat ik weer op mijn stekkie. Al tijdens het opstellen van mijn camera had ik al bezoek. Daar zat meneer, lekker om zich heen kijkend dankbaar als hij is voor deze voor hem gecreëerde top visplek. ‘Kat in het bakkie’, dacht ik en nadat de vogel een stukje verderop ging zitten maakte ik me snel klaar. Camera ingesteld, camouflagekleed over en wachten maar. Plotseling hoor ik de ijsvogel alarmeren en hem aan mij voorbij schieten. Ik zie het al; een visser wandelt met zijn hengel langs de beek en blijft er hangen. Inpakken en wegwezen betekend dat. Maar geen nood; de ijsvogels vliegen hier routes die ik precies ken dus ik ga naar een ander plekje zo’n tweehonderd meter verderop. Na een half uurtje wachten hoor ik de ijsvogel in de verte aankomen. (vogelfotografie begint met luisteren) Ik ga er helemaal voor zitten en wacht op wat komen gaat. Hij komt dichterbij want aan de andere kant van het riet hoor ik hem in het water duiken. Zou het dan toch eindelijk….
Een fractie daarna wordt mijn illusie op eindelijk weer een ijsvogelplaatje wreed verstoord. De stilte van het gebied veranderd van het ene moment op het andere in een hels door merg en been gaand geronk van een crossmotor! Arggg….de alles vernielende, niets ontziende kantoorstress van zich afraggende crosser knalt voor en achter me langs; het hoogopspuitende zand achter zijn knalijzer. De ijsvogel is inmiddels in paniek weggevlogen, ver weggevlogen, het stokje blijft wederom leeg en teleurgesteld (nu wel) ga ik weer huiswaarts. Volgende keer voor de zoveelste keer maar weer proberen.