vrijdag 25 december 2015

De mooiste roofvogel ter wereld

In het kader van onze nieuwe Wildpix roofvogelreis trok ik onlangs met mijn collega Han naar Catalonië, Noord-Spanje. We werken er in een gebied dat aan de voet ligt van de Spaanse Pyreneeën, een uitgestrekt en woest gebied met hoogtes tussen de 1000 en 2000m. Het plan was om er 2 dagen door te brengen in een speciale 'gierenhut' van onze collega's daar. Een hut geplaatst op een open vlakte op ong. 1000m hoogte en goed zichtbaar voor de gieren vanuit alle richtingen.

Op voorhand veel gelezen over de gieren en in deze periode was er het meeste kans op Vale Gier en met heel veel geluk de zeer zeldzame Lammergier.  In de hele Pyreneeën zijn er momenteel zo'n 70 vogels. Ze doen het redelijk goed door zware bescherming en voederplaatsen. Voor mij een absoluut mytische vogel en zonder meer de mooiste roofvogel ter wereld. Waanzinnig mooi getekend en van gedrag ook heel anders. Veel meer op de achtergrond dan de dominante Vale Gieren. Afhankelijk van botten en merg als dieet en dat verkrijgen ze door beenderen vanop hoogte te laten vallen zodat ze breken. Echter in de praktijk zie je vaak dat ze toch ook stukken vlees met een stukje bot in volledig opeten.

Een mooie winterzon met een lichte sluier en abnormale temperaturen van 18°C zo net voor kerst was toch wel vreemd maar aangenaam fotoweer. Dus wij met veel verwachtingen de hut in, hopend op een mooi spektakel.

We hadden de nodige foto en filmcamera's opgesteld om ze echt op alle manieren in beeld te brengen. Ook een kleine 4K videocamera verstopt in de rotsen om met een groothoek echt close up beelden te
maken. We werkten met deze lenzen en bodies: Nikon 200-500mm, Sigma 150-600mm, Sigma 300-800mm, Nikon D4, D4s en D800. 
 
Nadat het voer er lag kwamen al snel de eerste Vale Gieren aan. Erg gaaf als ze met de poten vooruit aan komen vliegen. Snel met velen storten ze zich op de stukken vlees, met veel geruzie tot gevolg wat natuurlijk mooi foto's geeft.
Na enkele uren kwam dan die geweldige verschijning...tussen de Vale Gieren landt plots een Lammergier. Hij zit heel erg verstopt tussen de anderen, we kunnen een paar foto's maken en na minder dan een minuut vertrok hij weer. Maar wij gelukkig dat we hem toch gezien hadden.

Dag 2 begon gelijkaardig maar plots verschenen tot onze verbazing 2 Lammergieren, het was het koppel! Waw! Maar opnieuw zitten ze verstopt en vertrekken ze snel. Toch wat beelden gemaakt en even gefilmd, yes!  Stiekem hopen we dat hij misschien toch terugkomt. Even later worden alle gieren opgeschrikt door iets, alles vliegt weg. Dus is het veld even leeg en kijken we onze beelden na.

Maar dan.... plots een enkele schaduw...nee zou het? Ja!!! Ongelooflijk, de Lammergier helemaal alleen, hij is terug! Hij vliegt enkele keren over de hut en landt dan prachtig recht voor ons. We kunnen het amper geloven en knallen erop los. Wel 20min laat hij zich van alle kanten prachtig bewonderen, hij eet, stapt, draait, nou alles waar je op hoopt. En vliegt dan sierlijk weg, zwevend over de Catalaanse Pyreneeën.

Wat een geluk, we geven elkaar de hand en zijn blij als kleine kinderen. Wat een machtig beest!

Die avond nog stappen we met een gelukkig gevoel het vliegtuig op denken terug aan die magische 20 minuten, en aan de mysterieuze Lammergier die nu weer in zijn bergen rustig de nacht in gaat.



Wil je dit zelf ook meemaken? Dat kan, het hele jaar lang. Bekijk onze unieke Wildpix roofvogelreis hier:
http://www.wildpixtravel.com/#!roofvogel-reis-noord-spanje/c1oev


 







dinsdag 6 oktober 2015

Superbloedmaan


Het heeft veel mensen en vooral fotografen bezig gehouden: de superbloedmaan van 28 september 2015.
Eigenlijk is het niet veel meer dan een 'gewone’ totale maansverduistering. Die komen eens in de zoveel jaar wel voor, zij het dat vaak niet de hele cyclus zichtbaar is. Dat was nu wel het geval. Bloedmaan is een flitsende naam voor de rode verduisterde maan die opeens populair is geworden. En supermaan? Tja, de baan van de maan om de aarde is elliptisch, soms staat de maan net iets dichter bij dan anders en lijkt hij ietsiepietsie groter, een paar procent. Dat heet een supermaan. Maar echt opvallen doet het niet. 
Desalniettemin is een maansverduistering een heel mooi fenomeen! Allereerst moet de hele cyclus zichtbaar zijn, dat wil zeggen dat de verduistering zowel 's nachts plaats vindt en geheel boven de horizon. Daarnaast moet het ook helder zijn. 

Het fenomeen heeft mij al vele jaren geboeid. Eigenlijk was ik er al mee bezig voordat ik fotografeerde. Ik had eerder een telescoop dan een camera. Het toeval wil dat ik afgelopen week in een kast aan het rommelen was en daar een paar oude kopieën uit trok. Dat bleek een beschrijving van de maansverduistering van 1992. Een jaar later kocht ik pas mijn eerste camera...
De laatste maansverduistering waar ik foto’s van heb gemaakt was die van 2007. Maar de kwaliteit liet te wensen over, bij gebrek aan een goede telelens en bruikbare hoge isowaarden.

Terug naar dit jaar. Ik wist ruim van tevoren dat de verduistering er aan zat te komen. Dus ik had al in een vroeg stadium plannen om deze te fotograferen. Eigenlijk wilde ik vier dingen.
- Een detailopname van de rode maan,
- Een samengesteld beeld van de hele verduistering in detail,
- De verduisterde maan in een landschap,
- De hele cyclus in een landschap.
Het is duidelijk dat dat allemaal niet gaat lukken met één camera. Maar ik heb zelf twee body’s en had er voor de gelegenheid nog een derde bij geleend. Ik had een camera met telelens opgesteld voor de detailopnamen. Het plan was om met een vast interval opnamen te maken. Tegelijkertijd had ik een tweede camera opgesteld met groothoeklens en een landschap in beeld waarin de hele cyclus zichtbaar zou zijn. Ook een vaste opstelling met interval dus. De derde camera had ik dan beschikbaar om losse opnamen te maken tijdens de tussenliggende momenten.


Maar zoals zo vaak loopt het anders dan gepland. De voorspellingen gaven aan dat er kans was op bewolking. De grootste kans op helder weer zou het zuiden van het land zijn. Ik dus naar Limburg, wat een foute keus bleek te zijn. Op veel plekken in het land was alles zichtbaar, maar niet bij mij. Al tijdens het opstellen van de camera’s dienden de eerste wolken zich aan. Om een lang verhaal kort te maken heb ik niet de hele cyclus kunnen zien. Dus mijn plan van een reeks met landschap was verloren. Toch waren er regelmatig opklaringen. Net genoeg om af en toe, en zeer onregelmatig, detailopnamen te maken. Als de maan nog niet is verduisterd is hij erg fel. Zo fel dat ik een aantal opnamen dwars door dunne bewolking heen heb kunnen maken. Gelukkig lukte het op die manier om mijn gewenste detail-reeks toch bij elkaar te krijgen!



De reeks die je hier boven ziet is dus samengesteld uit afzonderlijk beelden die allemaal op 500mm zijn gemaakt. Zoals gezegd niet met een vast interval, maar het kwam uiteindelijk best goed uit. De reeks is in feite omgekeerd. Dat heb ik bewust gedaan om beter inzichtelijk te maken hoe de maan door de schaduw van de aarde beweegt. Dat gebeurt van rechts naar links in beeld. Als je 's nachts buiten staat en je kijkt naar de maan bewegen maan en sterren schijnbaar naar rechts. Dat komt door de draaiing van de aarde. Maar de maan zelf beweegt naar links. Dat gaat echter veel langzamer zodat het niet opvalt. Als je de draaiing van de aarde even achterwege laat en alleen naar de maan kijkt ten opzichte van de sterren en aardschaduw krijg je dus de reeks zoals hier getoond.



Terug kijkend op de nacht heb ik drie van de vier plannen toch uit kunnen voeren. Helemaal geen gekke score. En ja, je moet altijd wat te wensen over houden. De volgende kans om een totale maansverduistering in Nederland van begin tot eind te zien is in 2029. Dus over 14 jaar weer een kans!

Groeten, Paul

woensdag 29 juli 2015

Unieke Wildpix reis Roemenie

Het is alweer even geleden dat ik wat deelde op deze weblog. Daar gaat verandering in komen nu ik hopelijk de meeste drukte en hectiek achter me heb. Dat heb ik al eerder gedacht dus blijft afwachten.
Zoals u vast weet is het organiseren van fotoreizen binnen Wildpix Travel een van mijn activiteiten en natuurlijk ben je dan verwend als een klein kind dat je zelf ook de nodige fotomomenten mee kunt pakken. Zo waren we afgelopen juni in de Roemeense Danabu delta waar we een ronduit unieke fototrip aanbieden. Het is werkelijk de overtreffende trap wat hier te beleven valt en dat onder het genot van een heerlijk hotel en de beschikking over elektrische golfwagens om je te verplaatsen tussen de tientallen beschikbare hutten op het maar liefst 1200 hectare metende terrein.
Onze eigen doelstellingen komen hier weer heerlijk terug; opbrengsten ten goede laten komen aan natuurontwikkeling en -bescherming.
Hier zomaar wat resultaten welke ik zelf deze week heb mogen boeken.
In september begeleid ik weer een reis naar dit unieke gebied en er zijn nog slechts enkele plekken beschikbaar. Belangstellenden kijken op www.wildpix.nl en vragen de uitgebreide informatie aan.












Jakhalzen zijn de topattractie hier. Waar vindt het plekken waar je zomaar deze bijzondere en schuwe dieren ongestoord kunt fotograferen? Hun voorzichtige gedrag en actie is weerzinwekkend om van nabij te kunnen aanschouwen.





Zeearenden verschijnen vaak gelijkertijd met de jakhalzen voor de hut. Dat levert nogal de nodige interactie tussen deze dieren met dezelfde belangen op; eten!






Maar er is nog zoveel meer; kroeskop- en roze pelikanen bijvoorbeeld gefotografeerd vanuit een speciale foto boot.






Kwak, ralreigers en witwangsterns






Wilde konikpaarden, prairie hondjes, steenuilen en zelfs vorkstaartplevieren.

Bovenstaande betreft slechts een selectie van beelden die ik ter plaatse op de laptop heb kunnen bewerken. in het gebied zitten verder nog soorten als scharrelaars,bijeneters, hoppen, purperreigers, zwarte sterns, otters, woudaapjes, enz.
De reis in september gaat spannend en mooi worden. Het licht is normaliter geweldig in deze tijd van het jaar en de trek is al op gang gekomen waardoor sommige soorten vertrekkend zijn maar vele andere ook juist nu aanwezig. De jakhalzen en de zeearenden zijn zo goed als een zekerheidje in dit gebied. Ik zie nu al weer uit naar het volgende bezoek in september en ben benieuwd wie me allemaal gaan vergezellen. 






zaterdag 20 juni 2015

Voorjaarsbloemen

Het voorjaar is weer voorbij alhoewel je het niet zou zeggen als je de temperaturen ziet.
Ieder voorjaar komt de macrolens weer tevoorschijn om de voorjaarsbloemen te fotograferen.
Vlakbij is een bos met hyacinten. Lang niet zoveel als in het Hallerbos maar genoeg om avonden tussen te liggen.
Ander nadeel van zo'n klein bos is het aantal passanten dat langskomt net als je overdwars op het pad ligt met die mooie compo in de zoeker.

Hierbij een overzichtje van afgelopen voorjaar.












En nog wat anderen.









Fijne zomer!

gr. Erik