vrijdag 10 juni 2016

De zoektocht naar de geheimzinnige Otter

Donau Delta - Roemenië mei 2016

Tijdens onze jaarlijkse Wildpix reis naar de Donau Delta was één van mijn doelen ooit goed een Otter te spotten en te fotograferen. Het gebied herbergt een aardige populatie maar het zijn uiterst schuwe dieren. Tijdens de vorige trips had ik ze al af en toe in een flits de weg zien oversteken, telkens een snelle donkere schaduw die al weg is voor je beseft wat het was. Ze fotograferen zou dus een uitdaging worden.

Aangezien ik er 3 weken was besloot ik goed mijn tijd te nemen om eerst te observeren. Verrekijkerwerk, wildcams ophangen en sporen zoeken. Dat laatste is het belangrijkste. Dus ging ik rustig wandelend alle kanalen inspecteren op sporen, visresten en uitwerpselen. Otters hebben favorieten plekken om te eten, vaste pistes die ze gebruiken en markeren duidelijk hun territorium.

Na de eerste week had ik enkele doorgangen in het gras en het riet gevonden die mij deden vermoeden dat hij daar passeerde, de wildcams deden hun werk en al gauw stond de eerste Otter erop. Uiteraard s'nachts, en opzoekwerk maakte duidelijk dat Otters dan vaak actief zijn, maar toch ook soms overdag, en wel 10km kunnen afleggen per dag...een vast patroon vinden is dus erg moeilijk.

In de tweede week vond ik na lang zoeken iets heel interessants, een gat ter grootte van een konijnenhol aan de rand van het water, met duidelijk platgelopen gras ervoor en wat sporen er rond...zou dit het Otterhol kunnen zijn? Ik las dat Otters verschillende holen en rustplaatsen gebruiken dus dit kon er één van zijn. Ik plaatste de wildcam en inderdaad kwam de Otter, maar opnieuw s'nachts. Maar ik had wel degelijk een plek gevonden waar hij vaak kwam!

De volgende 10 dagen probeerde ik steeds opnieuw met de wildcam maar slechts heel sporadisch stond hij er op. Ook overdag niks te zien. Weeral het bewijs dat er geen vast gedragspatroon is en dit dier super moeilijk te vinden is. Ik had me verzoend met het idee

De allerlaatste dag van ons verblijf regende het zwaar en aan het eind van de namiddag werd het even droog. Ik besloot even te gaan wandelen en één van de interessante spots die ik ontdekte nog eens te checken, het leek wel of ik instinctief handelde. Eens daar lagen er op een kale plek tussen het gras allemaal stukgebeten schelpen, dat is van de Otter wist ik. Ik wandel er heen, kniel even om het naderbij te bekijken wanneer voor mij plots het riet beweegt en ik geritsel hoor. Ik kijk op en uit het riet, op 6m voor mij...de Otter!!! Ik geloofde mijn ogen niet en mijn hart bonsde in mijn keel. Snel de camera erop gericht, 10 shots gemaakt en weg was hij, weer het riet in. Juist focussen op de neus was cruciaal want met hoog gras ervoor gaat het snel mis.
Waw, wat een moment, daar wachtte ik al 3 weken op. Heerlijk genieten.

Alsof hij me de boodschap gaf dat geduld loont en je steeds je instinct moet volgen, liet deze prachtige Otter zich heel even zien alvorens weer in 'zijn' Delta te gaan zwemmen en jagen.
Ik voelde het echt als een privilege van hem even zo close te hebben, even oog in oog, om nooit te vergeten. Hopelijk tot volgende jaar vriend....

meer foto's en reisinfo op www.wildpixtravel.com en www.martinsnature.com




  video










maandag 7 maart 2016

In de ban van de Lynx

Zuid-Spanje, februari 2016

Ooit in mijn leven wou ik eens een Lynx zien, voor mij een mytisch dier, ongelooflijk mooi en ook een symbool van ons kwetsbaar ecosysteem. Van de Iberische Lynx leven er nu nog een 200 tal in het wild in Zuid-Spanje, extreem zeldzaam en kwetsbaar dus. Vooral omwille van zijn dieet, hij leeft namelijk voor 90% van wilde konijnen, en zodra er met die populatie wat misloopt dreigt er gevaar voor de Lynx. Een tiental jaar geleden was er een mixomatose epidemie bij de konijnen waardoor dus de Lynxen dus zwaar onder druk kwamen en werden gereduceerd tot een 50 tal dieren. Door extreme bescherming, monitoring en het uitzetten van wilde konijnen is de soort terug aan een opmars bezig gelukkig. Maar hij blijft zeer zeldzaam.

Samen met Chris Steeman dus richting de Sierra de Andujar waar 1 fotohut staat die kans geeft om deze dieren te spotten. De hut is eenvoudig maar effectief, met het gekende spiegelglas om verstoring te vermijden. Op dag 1 nemen wij plaats in de ochtend en begint het wachten. Ondertussen wel fijne observaties van Monniksgieren, Vale Gieren, Steenarend en Spaanse Keizerarend die over de prachtige valleien in de verte zweven. Ook voor de hut komen vaak Tecklaleeuwerik en Klapekster ons vergezellen.

De hele dag gebeurt er eigenlijk niks. Op het einde van namiddag beginnen we stillaan al bepaalde spullen terug in de fototas te duwen wanneer plots... WAW een Lynx rechts naast de hut!!!!
We geloven onze ogen niet en ons hart gaat tekeer. Het dier loopt voorbij en kijkt even om, wij drukken af als gekken natuurlijk, waarna hij verdwijnt achter een berg aarde. Even is er niks meer en we denken dat hij verdwenen is....tot hij plots als een speer zich midden voor de hut gooit en plat tegen grond gaat liggen, als een kat die achter een muis aan zit. Spektakel! Onze camera's gaan als een gek. De Lynx heeft duidelijk een prooi gezien en met kleine stapje voorwaarts sluipt hij verder over de grond om zo in de bosjes te verdwijnen. Wat een moment! Ons geluk kan niet op, we hebben een Lynx zien jagen, ongelooflijk!

En alsof het nog niet genoeg was komt hij na 15 min plots terug uit de struiken met een prooi. Een jong konijn in de bek met zelfs nog een stuk olijftak, waarschijnlijk van het gevecht. Het konijn leeft duidelijk nog en de Lynx verdwijnt er mee in de struiken. Onwaarschijnlijk moment om te zien.

20 minuten later komt hij weer tevoorschijn en wandelt nog eens rustig over het pad, met de laatste winterzon recht in de ogen en gaat bovenop een hoopje grond liggen, heel zeker om zijn maaltijd te laten verteren. Een half uur later is het licht weg en gaat ook hij weg, en wij gaan uit de hut.

Dit overtreft onze stoutste dromen! Op de eerste dag al zo'n geluk, we beseffen dat we iets heel bijzonders en zeldzaams hebben meegemaakt, zo bevestigd ook de gids die dit al jaren eens wou zien.

Nog 3 dagen hebben we in de hut gezeten, zonder nog wat te zien. Om maar te zeggen hoe het kan gaan met zulke speciale dieren, soms alles soms niks, en zo hoort het ook. We gaan huiswaarts met een heel speciaal gevoel en opperste respect voor de zeldzaamste kat ter wereld.

Deze ervaring was zo bijzonder dat we ze met Wildpix Travel meteen in een nieuwe reis hebben gegoten zodat ook u dit kan meemaken. Alle info op www.wildpixtravel.com .











vrijdag 25 december 2015

De mooiste roofvogel ter wereld

In het kader van onze nieuwe Wildpix roofvogelreis trok ik onlangs met mijn collega Han naar Catalonië, Noord-Spanje. We werken er in een gebied dat aan de voet ligt van de Spaanse Pyreneeën, een uitgestrekt en woest gebied met hoogtes tussen de 1000 en 2000m. Het plan was om er 2 dagen door te brengen in een speciale 'gierenhut' van onze collega's daar. Een hut geplaatst op een open vlakte op ong. 1000m hoogte en goed zichtbaar voor de gieren vanuit alle richtingen.

Op voorhand veel gelezen over de gieren en in deze periode was er het meeste kans op Vale Gier en met heel veel geluk de zeer zeldzame Lammergier.  In de hele Pyreneeën zijn er momenteel zo'n 70 vogels. Ze doen het redelijk goed door zware bescherming en voederplaatsen. Voor mij een absoluut mytische vogel en zonder meer de mooiste roofvogel ter wereld. Waanzinnig mooi getekend en van gedrag ook heel anders. Veel meer op de achtergrond dan de dominante Vale Gieren. Afhankelijk van botten en merg als dieet en dat verkrijgen ze door beenderen vanop hoogte te laten vallen zodat ze breken. Echter in de praktijk zie je vaak dat ze toch ook stukken vlees met een stukje bot in volledig opeten.

Een mooie winterzon met een lichte sluier en abnormale temperaturen van 18°C zo net voor kerst was toch wel vreemd maar aangenaam fotoweer. Dus wij met veel verwachtingen de hut in, hopend op een mooi spektakel.

We hadden de nodige foto en filmcamera's opgesteld om ze echt op alle manieren in beeld te brengen. Ook een kleine 4K videocamera verstopt in de rotsen om met een groothoek echt close up beelden te
maken. We werkten met deze lenzen en bodies: Nikon 200-500mm, Sigma 150-600mm, Sigma 300-800mm, Nikon D4, D4s en D800. 
 
Nadat het voer er lag kwamen al snel de eerste Vale Gieren aan. Erg gaaf als ze met de poten vooruit aan komen vliegen. Snel met velen storten ze zich op de stukken vlees, met veel geruzie tot gevolg wat natuurlijk mooi foto's geeft.
Na enkele uren kwam dan die geweldige verschijning...tussen de Vale Gieren landt plots een Lammergier. Hij zit heel erg verstopt tussen de anderen, we kunnen een paar foto's maken en na minder dan een minuut vertrok hij weer. Maar wij gelukkig dat we hem toch gezien hadden.

Dag 2 begon gelijkaardig maar plots verschenen tot onze verbazing 2 Lammergieren, het was het koppel! Waw! Maar opnieuw zitten ze verstopt en vertrekken ze snel. Toch wat beelden gemaakt en even gefilmd, yes!  Stiekem hopen we dat hij misschien toch terugkomt. Even later worden alle gieren opgeschrikt door iets, alles vliegt weg. Dus is het veld even leeg en kijken we onze beelden na.

Maar dan.... plots een enkele schaduw...nee zou het? Ja!!! Ongelooflijk, de Lammergier helemaal alleen, hij is terug! Hij vliegt enkele keren over de hut en landt dan prachtig recht voor ons. We kunnen het amper geloven en knallen erop los. Wel 20min laat hij zich van alle kanten prachtig bewonderen, hij eet, stapt, draait, nou alles waar je op hoopt. En vliegt dan sierlijk weg, zwevend over de Catalaanse Pyreneeën.

Wat een geluk, we geven elkaar de hand en zijn blij als kleine kinderen. Wat een machtig beest!

Die avond nog stappen we met een gelukkig gevoel het vliegtuig op denken terug aan die magische 20 minuten, en aan de mysterieuze Lammergier die nu weer in zijn bergen rustig de nacht in gaat.



Wil je dit zelf ook meemaken? Dat kan, het hele jaar lang. Bekijk onze unieke Wildpix roofvogelreis hier:
http://www.wildpixtravel.com/#!roofvogel-reis-noord-spanje/c1oev


 







dinsdag 6 oktober 2015

Superbloedmaan


Het heeft veel mensen en vooral fotografen bezig gehouden: de superbloedmaan van 28 september 2015.
Eigenlijk is het niet veel meer dan een 'gewone’ totale maansverduistering. Die komen eens in de zoveel jaar wel voor, zij het dat vaak niet de hele cyclus zichtbaar is. Dat was nu wel het geval. Bloedmaan is een flitsende naam voor de rode verduisterde maan die opeens populair is geworden. En supermaan? Tja, de baan van de maan om de aarde is elliptisch, soms staat de maan net iets dichter bij dan anders en lijkt hij ietsiepietsie groter, een paar procent. Dat heet een supermaan. Maar echt opvallen doet het niet. 
Desalniettemin is een maansverduistering een heel mooi fenomeen! Allereerst moet de hele cyclus zichtbaar zijn, dat wil zeggen dat de verduistering zowel 's nachts plaats vindt en geheel boven de horizon. Daarnaast moet het ook helder zijn. 

Het fenomeen heeft mij al vele jaren geboeid. Eigenlijk was ik er al mee bezig voordat ik fotografeerde. Ik had eerder een telescoop dan een camera. Het toeval wil dat ik afgelopen week in een kast aan het rommelen was en daar een paar oude kopieën uit trok. Dat bleek een beschrijving van de maansverduistering van 1992. Een jaar later kocht ik pas mijn eerste camera...
De laatste maansverduistering waar ik foto’s van heb gemaakt was die van 2007. Maar de kwaliteit liet te wensen over, bij gebrek aan een goede telelens en bruikbare hoge isowaarden.

Terug naar dit jaar. Ik wist ruim van tevoren dat de verduistering er aan zat te komen. Dus ik had al in een vroeg stadium plannen om deze te fotograferen. Eigenlijk wilde ik vier dingen.
- Een detailopname van de rode maan,
- Een samengesteld beeld van de hele verduistering in detail,
- De verduisterde maan in een landschap,
- De hele cyclus in een landschap.
Het is duidelijk dat dat allemaal niet gaat lukken met één camera. Maar ik heb zelf twee body’s en had er voor de gelegenheid nog een derde bij geleend. Ik had een camera met telelens opgesteld voor de detailopnamen. Het plan was om met een vast interval opnamen te maken. Tegelijkertijd had ik een tweede camera opgesteld met groothoeklens en een landschap in beeld waarin de hele cyclus zichtbaar zou zijn. Ook een vaste opstelling met interval dus. De derde camera had ik dan beschikbaar om losse opnamen te maken tijdens de tussenliggende momenten.


Maar zoals zo vaak loopt het anders dan gepland. De voorspellingen gaven aan dat er kans was op bewolking. De grootste kans op helder weer zou het zuiden van het land zijn. Ik dus naar Limburg, wat een foute keus bleek te zijn. Op veel plekken in het land was alles zichtbaar, maar niet bij mij. Al tijdens het opstellen van de camera’s dienden de eerste wolken zich aan. Om een lang verhaal kort te maken heb ik niet de hele cyclus kunnen zien. Dus mijn plan van een reeks met landschap was verloren. Toch waren er regelmatig opklaringen. Net genoeg om af en toe, en zeer onregelmatig, detailopnamen te maken. Als de maan nog niet is verduisterd is hij erg fel. Zo fel dat ik een aantal opnamen dwars door dunne bewolking heen heb kunnen maken. Gelukkig lukte het op die manier om mijn gewenste detail-reeks toch bij elkaar te krijgen!



De reeks die je hier boven ziet is dus samengesteld uit afzonderlijk beelden die allemaal op 500mm zijn gemaakt. Zoals gezegd niet met een vast interval, maar het kwam uiteindelijk best goed uit. De reeks is in feite omgekeerd. Dat heb ik bewust gedaan om beter inzichtelijk te maken hoe de maan door de schaduw van de aarde beweegt. Dat gebeurt van rechts naar links in beeld. Als je 's nachts buiten staat en je kijkt naar de maan bewegen maan en sterren schijnbaar naar rechts. Dat komt door de draaiing van de aarde. Maar de maan zelf beweegt naar links. Dat gaat echter veel langzamer zodat het niet opvalt. Als je de draaiing van de aarde even achterwege laat en alleen naar de maan kijkt ten opzichte van de sterren en aardschaduw krijg je dus de reeks zoals hier getoond.



Terug kijkend op de nacht heb ik drie van de vier plannen toch uit kunnen voeren. Helemaal geen gekke score. En ja, je moet altijd wat te wensen over houden. De volgende kans om een totale maansverduistering in Nederland van begin tot eind te zien is in 2029. Dus over 14 jaar weer een kans!

Groeten, Paul